'Ik ben hier de vinder van liedjes en zo in huis'

10-01-2012
Zunke
'Ik ben hier de vinder van liedjes en zo in huis'

Zunke is van binnen soms niet ouder dan een kind van vier jaar en als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen.

"Hoe doe je dat toch," riep mijn vriend vanmorgen uit. Nadat hij gisteren zelf uren vruchteloos naar een muziekclipje had gezocht (Hij had een leuk liedje op de radio gehoord, maar ja welk liedje?) had ik het vanmorgen direct gevonden. Ik wil niet opscheppen, maar ik ben echt goed in die dingen. Je weet wel, iets vinden.  

Ik heb het niet over het vinden van verloren oorbellen of sokken die niet meer uit de wasmachine komen. Nee, ik heb het over vinden van een stukje informatie, een oude film waarvan niemand meer op de naam kan komen of een muziekclipje dus, zoals vanmorgen.

Alles wat hij gisterenavond bij thuiskomst wist te vertellen, was dat de zanger van het leuke liedje 'massa, massa' zong. "Weet je niet wat meer? Eén regeltje tekst, de eerste zin van het refrein," vroeg ik vanaf de bank voor de televisie. Nee dus. Het liedje was in een vreemde taal gezongen. "Welke taal?" Nou ja, dat wist hij eigenlijk niet. Het kon Italiaans, Spaans of Portugees zijn geweest.

Oh ja, het had hem vrolijk gemaakt. Vandaar dat hij het nu ook zocht, want hij houdt van vrolijke liedjes. Na anderhalf uur staakte hij de zoektocht. Iets minder vrolijk. Een diepe zucht en de laptop ging uit.

Tien op tien

Vanmorgen had ik het vrolijke liedje na vijf minuten gevonden. Terwijl ik niet op de hoogte ben van hippe liedjes en wie er deze week in de top veertig staat. Ik vond het naar aanleiding van een krantenberichtje over een populair liedje. Dat zou wel eens 'massa, massa' kunnen zijn, dacht ik direct. En ja hoor. 'Ai Se Eu Te Pego' van Michel Télo was het leuke, vrolijke 'massa, massa'-liedje. Een hit blijkbaar, al had ik het zelf nog nooit gehoord. Een toevalstreffer? Niks van. Het is een gift.

Want zo gaat het dus wel vaker hier thuis. Vriendlief wil een leuk liedje horen via YouTube. Dan krijg je dus informatie als dit: "Effe denken, het is een blonde zangeres en het liedje was twee jaar geleden populair. Of was het drie jaar geleden?" Of hij wil het hebben over een mooie film: "De acteur is behoorlijk gekend en komt uit Amerika. En zij, de tegenspeelster, ook. Zij zingt ook. Denk ik toch. Of zingt hij?" Begin maar.

Ik ben hier dus de researcher in huis, want negen op tien - wat zeg ik: tien op tien - vind ik het betreffende liedje of film dus. Researchen is namelijk een van mijn betere kwaliteiten. Altijd al geweest. Het zit hem in de combinatie van zoekwoorden of je resultaat boekt. Gericht zoeken is het beste. Ik maak er ook een sport van om snel iets te vinden, waarbij ik mijzelf probeer te verslaan in snelheid als het ware. Ik blijf nooit te lang hangen op websites waar ik niets kan vinden. 

Ook verander ik geregeld van benadering en aanpak. Als het 'zo' niet lukt probeer ik eens 'dit' of 'dat' en dat loont. Ik geef nooit op. In enkele gevallen kan ik ineens uren zoet zijn op zoek naar.... en ga zo op in mijn zoektocht dat ik zelfs vergeet te eten. Maar ik vind wel wat ik zoek.

Linkje gevonden

Nu is het met internet heel wat gemakkelijker geworden, moet ik zeggen. Gisterenavond twitterde Femke Halsema twee minuten na de uitzending van De Wereld Draait Door bijvoorbeeld: "Lucky TV gemist? Iemand een linkje?" Een minuut later gevolgd door: "Heb het al gevonden." Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Alleen: Femke Halsema had het linkje wel gevonden, maar voor zichzelf gehouden. Ze had het - met andere woorden - daarna niet gedeeld op Twitter.

Zoeken dus. Niet moeilijk. Lucky TV heeft een eigen website en daar stond het clipje al op. Het betrof het inmiddels veelbesproken filmpje over het hoofd van koningin Beatrix, op een bloot lijf, naar aanleiding van de kwestie wel of geen hoofddoek op staatsbezoek tijdens een wandeling door de moskee.

Oh, de jacht, de triomf

Vroeger was researchen andere koek. Dan trok ik naar de bibliotheek en snuffelde daar uren rond op zoek naar bepaalde informatie. Eenmaal gevonden stond ik daarna nog eens een hele stapel papieren te kopiëren. Tijdrovend was dat.

Maar wel leuk. Ik was en ben eigenlijk nog altijd dol op de sfeer in bibliotheken, daar waar alle informatie is opgeslagen. Ook liedjes vinden ging voor YouTube wel anders. Als ik vroeger op een liedje wilde komen, belde ik gewoon een vriend op die dat soort dingen altijd wist op te klaren. "Hoe heet die zanger ook alweer, je weet wel..." En dan begon je te zingen of te la-la-en. Met een gerust hart kon ik dan opleggen. "Dat weten we dan ook weer."

Het leukste van die zoektochten was het 'vinden.' Als je dan eindelijk stuitte op hetgeen je zocht, volgde het gevoel van triomf, de beloning. Want net als in de liefde was indertijd het jagen - en het binnenhalen van de buit - het leukste.

Vaak haalde ik achteraf uit die hele stapel kopieën slechts enkele alinea's met informatie die ik daadwerkelijk kon gebruiken. De rest belandde op een stapel. Voor je-weet-nooit-wanneer. 

Faxt u maar!

De fax was al een hele vooruitgang, want nu kon je al bellen naar organisaties en vragen of ze de gewenste informatie even op de fax konden leggen. Dan stroomde er zo'n sliert papier uit en restte alleen nog het vurig hopen 'dat het te lezen was,' want dat was lang niet altijd het geval. Of het was zo scheef gefaxt dat de helft van de tekst van het blad was verdwenen. Dan was het nog even puzzelen wat er nu precies werd bedoeld/geschreven. Of even terugbellen of ze pagina 1 en 7 nog even opnieuw door de fax konden halen.  

De eerste internetaansluiting zou mij nu zo ergeren - wegens te langzaam - dat ik de pc, inclusief modem, vandaag gewoon het raam uit zou gooien. Destijds was het heel wat. Alleen zat je wel altijd te duimen dat het ding ook daadwerkelijk aansluiting kreeg onder het uitstoten van geluiden die veel weg hadden van een helikopter die probeerde op te stijgen.

Daarna werd alles steeds beter en sneller, er kwam Wikipedia - waar zelfs het Vaticaan tegenwoordig gebruik van maakt, las ik gisteren - en opzoeken is voor mij nu zelfs soms zo gemakkelijk dat ik de sport een beetje mis. Het is té gemakkelijk.

Het gevoel van triomf volgt nu vaak zo snel - en is daardoor ook zo kort van duur - dat ik bijna terugverlang naar de tijd in de bibliotheek. Toen ik nog een hele dag kon nagenieten van mijn vondst.

Toch is het internet niet voor iedereen een uitkomst als het op 'snel dingen opzoeken' aankomt. Mijn vriend staat wat betreft 'het zoeken naar informatie op internet' nog in 'stand bibliotheek.'

Het vergt een andere aanpak, vermoed ik. Ik kan er ook niet echt mijn vinger opleggen, maar ik zie de onwennigheid bij hem als hij zoekt. De frustratie ook als het niet lukt. Ook schrijft hij de gevonden informatie nog steeds over op een mooi blanco velletje papier. Ik ben hier de enige die print in huis.

Als er dus wat te zoeken valt, is dat dus meestal mijn taak. Zoals het zijn taak is om de vuilniszakken buiten te zetten. Ja, ik ben hier de zoeker en vinder-van-liedjes en 'zo van die dingen' in huis. Het is een gift.

Zunke

Het bewuste clipje:

 Voor het clipje van koningin Beatrix op Lucky TV moet je hier zijn. 

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond