08 mei 2012

Ik ben een werkoverdrijver

Zunke
Ik ben een werkoverdrijver

Zunke is van binnen soms niet ouder dan een kind van vier jaar en als ze de zon of de regen voelt, spreekt ze graag. Over dingen. Zoals vandaag. "Nu roep ik dus een paar keer per dag: 'I suck at time management,' want ik heb vele dagen dat ik vergeet te ontbijten... 

 

 

Sinds ik samenwoon met een van de meest evenwichtige mensen die ik ken, is mij een ding pijnlijk duidelijk geworden: ik ben een werkoverdrijver. Daarmee bedoel ik dat werken in mijn geval niet iets is wat ik afwissel met een eetpauze, een rustmomentje op zijn tijd en al helemaal niet met een gezonde afstand én gezond verstand.

Meer dan eens ga door tot mijn maag begint te knorren, duik ik in mijn werk met een bij momenten ongezonde passie en overtuiging, die al heel wat wenkbrauwen deed fronsen, inclusief de brede - en vaak niet geëpileerde - wenkbrauwen van mijzelf...

Op de wc, in de badkamer en op de fiets

Verder werk ik ook als ik niet werk: op de wc, in de badkamer en op de fiets, dat is respectievelijk: niet ontspannen, gevaarlijk wegens kans op uitglijden en nog gevaarlijker vanwege een vrachtwagen die rechts wil afdraaien ...

Ik denk dus ook tijdens het niet-werken na over wat ik nog moet doen, hoe ik dat nog moet doen en ondertussen maak in mijn hoofd lijstjes, tegelijkertijd loop ik langs een supermarkt en ga ik driftig op zoek naar het boodschappenlijstje in mijn rommelige tas.... wáár had ik dat rotding nu ook alweer gestopt? Ach, ik ga straks wel even bij de winkel in onze straat.

Dat ik ondertussen alledaagse dingen als boodschappen doen, de was aanzetten én eten vergeet, besef ik dus vaak pas als de supermarkt dicht is (die in de straat), ik toe ben aan mijn reserve onderbroeken (die achterin in de la) of mijn maag begint te knorren...zoals nu.

Lekker relaxt thuis werken

Dat ik meestal thuis werk, helpt ook niet. Hoewel er geen enkele baas op mijn schouder tikt: " ... zeg, werk jij eens door! Is het nu nog niet af?...," ben ikzelf nog veel erger dan eender welke baas, zo heb ik ondertussen ondervonden. Dat was wel even schrikken, nadat ik mijzelf tot vrije en blije freelancer had uitgeroepen: iemand die voorgoed was verlost van bazen, iemand die voortaan haar eigen time management-regelaar was. Dat was dus buiten mijzelf gerekend, want: 'Help, ik ben de ergste baas die ik ooit heb gehad!'

Nu roep ik dus een paar keer per dag: 'I suck at time management,' want ik heb vele dagen dat ik vergeet te ontbijten (dat doe ik als mijn maag begint te knorren in de loop van de ochtend of als meneer Zunke een paar boterhammen voor mij smeert...)

Ontbijten was tot voor kort iets dat ik meestal tussen twee regels boven mijn toetsenbord deed of onderweg van de ene naar de andere afspraak. Ik heb ontelbare keren ontbeten op stations, in treinen, op bankjes op stations, instappend in de trein, terwijl ik snel het zakje en servetje in de prullenbak smeet als een gevolleerd basketballer, al wandelend over straat of even snel, snel in de broodjeszaak... hap, slik, weg... dan zittend aan tafel, zoals vroeger bij mijn moeder thuis, met een vers geperst glaasje sinaasappelsap erbij.

Meneer Zunke is aan het eten. Aan tafel

Tot meneer Zunke zich er dus mee ging bemoeien. Die vindt namelijk dat ik een enorme werkoverdrijver ben (hij ontbijt zelf gewoon rustig, aan tafel en heeft het liefst dat ik hem dan niet te veel aan zijn kop zeur of verblijd met allerlei leuke anekdotes of grappige dingen die ik dan lachend en opgewonden voorlees uit de krant van vandaag, terwijl hij de eerste hap net in zijn mond steekt). "Ik ben aan het eten," zegt hij dan met die rustige stem van hem... na de derde of vierde grappige anekdote....

Meneer Zunke zag het in het begin namelijk eerst allemaal aan en adviseerde mij op een bepaald moment om eens wat meer ontspannen te werken. Volgens hem kon je hard werken, maar dan... nou ja: relaxt. Ik keek hem stomverbaasd (én stilzwijgend en met opgetrokken wenkbrauwen) aan of hij Chinees sprak. "Hoe doet je dát," vroeg ik even later. "Nou, om te beginnen niet alles opnemen als een spons, maar informatie rustig tot je te laten komen en alles wat je niet kunt gebruiken: wegsmijten....," was het antwoord, "...en ontbijten, op tijd stoppen en lekker gaan slapen en eerst knuffelen."

Niet zo simpel, ontdek ik steeds weer. Het is alsof ik opnieuw moet leren lopen.
Interessant is het wél. Terwijl mijn innerlijke werkbij mij probeert over te halen om nog even mijn diverse mailboxen te checken en dan ook maar ineens mails te beantwoorden, spreekt mijn relaxte 'ik' mijzelf streng toe: 'Nu steek je eerst even de was in de wasmachine, zodat jij en meneer Zunke weer schone onderbroeken hebben, loop je vervolgens nog even naar de bakker, zodat er weer brood in huis is, daarna ga je thee zetten, want je hebt nu echt wel genoeg koffie gedronken voor vandaag.... Over een innerlijk gesprek gesproken: het is eerder een heftig debat, waarbij er een van de twee nooit goed luistert... meestal mijn relaxte 'ik.'

Lekker rustig beginnen...

Nu is het wel zo dat ik vaak ergens rustig aan begin en natuurlijk kan ik ook enorm genieten als ik lekker kan doorwerken en nog meer als ik kan roepen: "Het is af" en dan lekker een koffie kan gaan drinken in de tuin, maar toch. Ik kan niet langer ontkennen dat ik een probleem heb, want meestal zit ik tijdens mijn koffie al nieuwe plannetjes te smeden, ren ik nog even terug naar mijn laptop en voor je het weet, staat de koffie in de tuin of op eender welke plaats in huis weer eens koud te worden... tot meneer Zunke die dan met een zucht in de gootsteen gooit en nieuwe zet ...

GRRRRRRPRUTTELLLLLZZZZZZZDDDDJIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEE

Je zou denken dat ik mijn collega's vroeger behoorlijk op de zenuwen heb gewerkt met mijn werkijver, maar als journalist ben je toch een 'eilandje' in een zee van andere grote en kleinere eilandjes. Schrijven doe je helemaal alleen, op je eigen eiland, waar soms 'stoomboten' voorbij varen, dan weer kleine bootjes met luide 'sirenes' aan boord en soms ben je helemaal omsingeld met van die luxe jachten met luide transistors of een discofeest aan boord of je passeert een havenloods met een galmende luidspreker: "... WILT U ALSTUBLIEFT NIET NAAR DIE KANT VAREN, MAAR LANGS DEZE VAARGEUL, HIER RECHTS!!"
Ik heb geschreven terwijl de boormachines gonsden (....GRRRRRRPRUTTELLLLLZZZZZZZDDDDJIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEE (verbouwing op de redactie), terwijl collega's in de telefoon schreeuwden (WAAAAAAAT-HOEBEDOELTUuuuu....HOESPELIKDAAAAAAAATTTTTT-KUNT-U-DAT-NOG-EENS-HERHAAAAALEN (half dove persoon aan de andere kant van de lijn of gewoon een slechte verbinding...)... gillende en roepende mensen (HEEEEEEEJJJJJJJJJJTEEEEEEELEXXXXXXAAAAAAALLLLLLLGEZIEEEEEEEEN.(dood van prinses Diana, val van de regering, ontsnapping Marc Dutroux... )... Je weet, wel: die momenten dat de schipper roept: "ALLE HENS AAN DEeeeeHEeeeK...'

Voor anker

Nu heb ik mijn eigen boot en ben ik mijn eigen schipper en houd ik het graag rustig en vaar ik het liefst door kronkelige geultjes en beekjes, maar ik blijk toch bij momenten geen al te beste 'stuurman' heb ik ontdekt. Meer dan eens loop ik vast in ondiepe geultjes en dan moet je dus weer op zoek naar een 'boer,' 'koe' of 'paard' die je vlot kan trekken....

Ik zei al: als je met iemand samenleeft die de zaken anders aanpakt en ondertussen ook hard werkt, ga je wel nadenken hoe je moet 'sturen.' Het eerste dat ik ontdekte, was dat ik verkeerd naar werk kijk. Zelfs als je van je hobby je werk hebt gemaakt, is en blijft het gewoon werk: af en toe moet je je 'boot' dus even voor 'anker' leggen.

Dat betekent dat je af en toe dus flink afstand moet nemen van je professionele activiteiten en tijd moet besteden aan...uhuh leven. Even iets totaal anders doen: zoals lekker koffie drinken in de zon, wat bijkletsen bij een vriendin, ontspannen door het bos wandelen of gewoon wat lanterfanten in huis. Je moet je dus ook eens onder de mensen begeven en horen waar zij allemaal mee bezig zijn. Soms kan dat wel eens lekker zijn.

Een sinaasappeltje persen

Het tweede dat ik ontdekte was de kracht van regelmaat: eten op gezette tijden en gaan slapen als het bedtijd is. Het is allemaal heel simpel, maar ...  in regelmaat en orde, zelfs nu ik dat allemaal zelf kan organiseren, ben ik dus bij bij momenten niet zo bijzonder goed.
Natuurlijk heb ik ook van die periodes dat ik elke morgen verse sinaasappelen voor mijzelf begin te persen en een blokje omloop voor het meest gezondste brood. Of ik ga ineens twee keer in de week tennissen en hardlopen. Dat kan ik dus allemaal gé-wél-dig goed, zo goed zelfs dat ik na een tijdje enorm relaxt weer aan de slag ga. En dan gaat het stilaan mis. In geen tijd  stort ik mij weer in mijn werk en verander ik van een relaxte lanterfanter in een overijverige werkbij.

Toch volhard ik even in het bijschaven van mijn werkmanieren. Ik ben verdorie nu wel op een leeftijd gekomen dat ik eindelijk eens móet veranderen. Daarom heb ik mijzelf op een Facebook-dieet gezet en mag ik 's avonds niet meer met mijn laptop op de schoot op de bank zitten.... Verder plan ik allemaal leuke dingen voor het weekend, vooral dingen waarbij ik veel zuurstof binnenkrijg én ik heb mijn prioriteiten bijgesteld. Dat laatste was even lastig, want ik leg van nature de lat graag erg hoog...

Of het allemaal gaat lukken, weet ik niet, maar ik ga nu even lekker ontbijten... gebakken eitjes met spek... mmm...

Vandaag wil ik stilte en rust, een tikkeltje Pachelbel, mijn Indianenmuziek (Well Balanced) of mijn-meer-in-evenwicht-Himalaya-tuvanen-brom-keelgeluiden-cd  ...

... of: de muziek van regendruppels op bladeren, zoals ik die nu buiten hoor, of het getjilp van vogeltjes in de vroege ochtend... zoals vanmorgen, net voor het ging regenen...

Daarom wens ik iedereen een prettig en rustige dag, zonder geloei van brandweerauto's of de herrie verbouwingen naast de deur, zoals de laatste maanden, dankzij de nieuwe buren... ik ga nu lekker spek met eieren eten met een vers glaasje sinaasappel erbij. Aan tafel!

Zunke

Foto©Sharon-Anouk Brouns

Tags: columns, werk, zunke

Reacties (4)

  • 30 mei 2012 21:12
    Inge (website)

    Oh jee...na het lezen (en vreselijk lachen) van je relaas vrees ik dat ik een rustoverdrijver ben..als je deze zwarte letters op witte achtergrond zou omkeren naar een zwarte ondergrond met witte letters..dan komt mijn verhaal tevoorschijn...echt ..ben ik van overtuigd!
    :-))))

    Antwoorden
  • 31 mei 2012 08:36
    Zunke

    Dag Inge,

    Bedankt voor je leuke reactie en wat fijn dat je hebt gelachen. Je weet wat ze zeggen: een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd :-)))

    Wat een leuke woordspeling trouwens om jouw verhaal tevoorschijn te toveren. Ik zou zeggen: kruip in de pen en laat het stromen...

    Zunke

    Antwoorden
  • 31 mei 2012 08:44
    Inge (website)

    Ga ik zéker doen! :-)))

    Antwoorden
  • 31 mei 2012 09:53
    Zunke

    Veel (schrijf-)plezier!

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond