Hemelse zaken

19-01-2012
Zunke
Hemelse zaken

Zunke is van binnen soms niet ouder dan een kind van vier jaar en als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen.

Toen mijn moeder aan een creatieve schrijfcursus begon, was haar eerste opdracht haar vroegste herinnering neerpennen. Voor mijn moeder, geboren aan het begin van de Tweede Oorlog, was dat de herinnering aan de bevrijdingsdag. De dorpelingen waren zo blij dat ze massaal Hitler-poppen verbrandden. Het ging er hevig aan toe.

Alleen, mijn moeder wist niet dat het Hitler-poppen waren; ze wist op 2-jarige leeftijd (ze was officieel twee en een half jaar oud toen Nederland werd bevrijd) niet eens wie Hitler was. Dat volwassen mensen op zo'n uitbundige wijze feest vierden, was voor haar bijzonder verwarrend en zelfs angstaanjagend.

Waarom gedroeg iedereen, inclusief haar ouders, zich zo uitzinnig? Hoewel ze niet besefte wat er gebeurde, moet ze wel hebben opgepikt dat dit niet zomaar een dorpsfeestje was. Daarom heeft ze het wellicht ook onthouden en daarom is het dus haar eerste herinnering. Wat zij die dag zag, was een uiting van haatgevoelens. En dat is behoorlijk traumatisch als je klein bent en niemand je iets uitlegt.

In de hemel

Toen ze mij dit vertelde, werd ik aan het denken gezet. Wat was mijn eerste herinnering? Vast niet zo traumatisch als die van mijn moeder. Ik heb altijd het gevoel dat ik mij veel minder herinner dan de doorsnee mens. Ik word ook altijd wat wantrouwig als mensen beginnen met: ".....ik weet nog goed hoe ik bijna van de commode ben gedonderd."

Toch zijn er wel een paar momenten die ik zou kunnen bestempelen als mijn vroegste herinneringen. Een van deze herinneringen is niet zozeer een herinnering in beelden, maar meer een gevoelsherinnering. Hoewel ik nog wél weet waar ik was. Het begon allemaal in de tuin van mijn opa en oma waar de hele familie zich had verzameld voor een verjaardagsfeest. Het was lekker weer, want we zaten buiten.

Ik was een van de weinige kinderen aanwezig - de meeste neven en nichten waren toen nog niet geboren - toen het op een bepaald moment ging over de 'hemel.' "Wat is de hemel," vroeg ik. Toen kreeg ik de volgende uitleg: "Dat is de plaats waar je naartoe gaat als je dood bent, als je je tenminste goed hebt gedragen tijdens je leven." Verder kreeg ik ook nog te horen dat het erg fijn vertoeven was in de hemel, waar het namelijk helemaal anders was dan hier op aarde.

Hoe anders? Daar kreeg ik eerder allerlei vage antwoorden op, want natuurlijk wist niemand hoe het er echt aan toe ging in de hemel.

Daar wil ik heen

Als kind kan dergelijke informatie aanleiding geven tot heel wat nadenken. Zo ook in mijn geval. Ik weet dat ik het ongelofelijk balen vond dat je pas naar de hemel kon ná je leven op aarde. Als je drie of vier jaar bent, duurt het leven nog erg lang.

Het liefst wilde ik nu namelijk 'linea recta' naar de hemel gaan, aangezien het daar zo fijn vertoeven was, helemaal anders dan hier op aarde. Ondanks mijn jonge leeftijd moet ik dus al beseft of ervaren hebben dat het leven op aarde niet altijd een lolletje is.

Ik herinner mij vooral het intense verlangen naar de hemel. De avonden erna lag ik in bed na te denken hierover. Hoe kon ik de tijd wat sneller voorbij laten gaan, zodat ik sneller in de hemel was, daar waar het zo fijn vertoeven was? Ik kwam er niet uit en besloot uiteindelijk dat er niets anders op zat dan eerst dan maar te leven.

Paniek

Een ander herinnering is wél een herinnering in beelden. Ik stond samen met mijn vader in de rij te wachten voor een ijsje. Hoewel het eerder een grote meute mensen voor een ijsboerkar moet zijn geweest, afgaande op mijn herinnering. Het was er druk en iedereen probeerde voor te dringen.

Op een bepaald moment beginnen de grote mensen om mij heen allemaal te duwen. Terwijl ik de hand van mijn vader krampachtig vasthoud, kan ik de blauwe lucht ineens niet meer zien en ik raak in paniek. Boven mij zie ik alleen maar lijven, armen en borstkassen die mij allemaal het zicht op de lucht ontnemen.

Het zal allemaal een fractie van een seconde geduurd hebben, maar het beeld is mij altijd bijgebleven: de verdwenen lucht. Plus het gevoel erbij, de paniek, want een herinnering is eigenlijk altijd gekoppeld aan een sterke emotie.

Voor ik werd geboren

Vreemd genoeg hebben beide herinneringen te maken met de hemel: waar ik in de ene herinnering heel snel naartoe wil en het in de andere herinnering benauwd krijg als ik hem niet meer kan zien. Ik weet niet of een herinneringsdeskundige daar iets mee kan, maar het breng mij wel bij een volgende gedachte/vraag. Wat hebben kinderen toch met de hemel? Het lijkt wel alsof sommige kinderen nog vervuld zijn van het besef dat ze daar vertoefden, voor ze geboren werden.

Dat is niet uit de lucht gegrepen, om het eens toepasselijk te zeggen. Ooit was ik in Australië waar ik een hele jonge weduwnaar en zijn dochtertje ontmoette. De twee maakten er een rondreis na de dood van de moeder van het kindje, de vrouw van de man. Om de pijn van het verlies te verwerken, reisden ze samen door het land.

Ik trok enkele dagen met hen op en op een dag lagen we samen in het zwembad toen de peuter, amper een jaar oud, ineens een handje naar de hemel richtte toen we het hadden over haar 'mama.' Dat vond ik heel opmerkelijk, want het kind kon amper praten. Blijkbaar wist ze wel waar mama was.

Voor haar was het ook geen treurige zaak, want ze lachte er uitbundig bij, terwijl ze maar naar boven bleef wijzen. Daar waar het heel fijn vertoeven is, veel fijner dan hier op aarde.

Een ander duidelijker voorbeeld kreeg ik van een peuter die ik kende. Zij kon al praten en maakte het knip en klaar dat ze besef had van een andere wereld. Op een dag zat ze  op de stoep in exact dezelfde houding als het beeld 'de denker' van Rodin. Ze was dan ook diep in gedachten verzonken. "Waar denk je aan," vroeg ik. "Ach," zuchtte ze. "Dat ik liever terug wil. Dat ik hier liever niet zou zijn, want waar ik eerst was, was het veel fijner."

Waar haalt zo'n kind dat, is de grote vraag. Even googelen. Al snel ontdek ik dat bijzonder weinig betrouwbare informatie te vinden is over kinderen die dingen zeggen over een andere wereld. Meestal kom ik terecht op schimmige websites vol occulte onzin. Dit is wat ik vond: "Er zijn kinderen die spontaan met herinneringen aan vorige levens op de proppen komen. Het lijkt er echt op dat in elk geval een harde kern van hen zich een aardse incarnatie kan herinneren die voorafging aan hun huidige bestaan. Sommige kinderen met reïncarnatieherinneringen hebben ook nog herinneringen aan een geestelijk leven tussen het vorige aardse leven en het huidige. Ze weten bijvoorbeeld nog dat ze in een andere wereld verkeerden waar ze prachtige kleuren en vormen zagen of mooie muziek hoorden of dat ze overleg pleegden met hogere wezens over hun komende leven. Soms weten ze ook nog dat ze bewust gekozen hebben voor de huidige ouders of voor een te verwachten levensloop. In bepaalde gevallen zagen ze er tegenop om terug te keren naar de aarde."

Bij die laatste groep zal ik wel hebben gehoord. Ook ik zag er hoogstwaarschijnlijk tegen op om naar de aarde te komen.

Dus toen ze mij vertelden van de hemel, wist ik waarover het ging. Die plaats waar het pas fijn toeven is, heel anders dan hier op aarde.

Tot die tijd zoek ik vrolijk verder naar de hemel op aarde.

Zunke

Wat zijn jullie eerste herinneringen? Laat het mij weten: Zunke op Facebook.

Reacties (2)

  • 19-01-2012 16:39
    Claudine

    Hoi Zunke,

    Mijn eerste herinnering is niet zo bijzonder of romantisch. Deze herinnering heeft wel heel sterk met een gevoel te maken. Ik was een jaar of drie en ging samen met mijn zusje naar school in Hasselt. Als er op school een verhaaltje werd voorgelezen of we een filmpje gingen kijken moesten we altijd de trap af. Meisjes mochten eerst. Maar mijn zusje en ik niet. Wij waren geen meisjes zei de juffrouw dan. Toch wist ze dat we meisjes zijn. We droegen zelfs nog een luier die zij verschoonde. Het gevoel dat bij me opkwam was een gevoel van onrechtvaardigheid en daar kan ik nog steeds heel slecht tegen. Mijn zusje heeft zich trouwens daarna nog heel lang voorgesteld als 'ik ben Sharon en ik ben een meisje'. x

    Antwoorden
  • 19-01-2012 21:07
    ziezozon

    Wat een domme juf zeg. Ze was volgens mij een zeer jaloers meisje.

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond