08 aug 2011

Help, ik vind de Tour de France leuk

Zunke
Help, ik vind de Tour de France leuk

Zunke is van binnen vaak niet ouder dan een kind van vier jaar, dus als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen.

Er is een sport die mij nooit heeft kunnen boeien: wielrennen. Vandaar dat ik elk jaar huizenhoog opkijk tegen de start van de Tour De France. Drie weken van urenlang turen naar gebogen mannetjes op fietsen, not my cup of tea. Gelukkig beperkte zich dat vroeger tot de samenvattingen, maar dit jaar lag mijn wederhelft op de bank met een gescheurde meniscus, dus installeerde hij zich na de middag op de bank voor enkele uren fietsvertier. Er was geen ontkomen aan.

De eerste week viel het mij al direct dat elke dag verloopt volgens hetzelfde scenario. Enkele mannetjes rijden weg en vlak voor de finish worden ze opgeslorpt door het peloton en eindigt de etappe in een massasprint die doorgaans wordt gewonnen door Marc Cavendish. Je weet wel: het sprintwonder met de korte beentjes en naar het schijnt een niet al te erg sympathiek mannetje, want een klinkhanger: iemand die veel te veel en ongeoorloofd aan de deurklink van zijn teamauto hangt zodat hij daarna nog lekkere fitte benen heeft voor de eindsprint.

Vriendlief was de eerste dag al dolblij, want landgenoot Philip Gilbert won en mocht direct de gele trui over zijn schouders hangen. Geen verrassing overigens, want hij, Philip Gilbert, had zijn overwinning van te voren aangekondigd. Als cadeautje voor zijn jarige vriendin zou hij als eerste over de meet zoeven. Een trucje dat hij de dinsdag erop wilde herhalen voor zichzelf. Op zijn eigen verjaardag. Ditmaal lukt het niet.

Ondertussen in de bergen

De volgende dagen zijn het allemaal vlakke ritten, wat zoveel wil zeggen als: geen bergen. Zelfs mijn wederhelft op de bank zegt dat hij uitkijkt naar de bergen, omdat het dan pas echt spannend zal worden. En dus was het uitkijken naar de Pyreneeën. Na anderhalve week was het zover. De eerste dagen ging het nog om kleinere bergjes, maar uiteindelijk was het tijd voor de koninginnerit die door alle commentatoren werd omschreven als sleutel-etappe. De favorieten zouden vandaag wat proberen. Het zou gaan tussen de winnaar van vorig jaar, Alberto Contador en de broertjes Andy en Fränk Schleck uit Luxemburg.

Maar er gebeurde helemaal niks. De drie favorieten keken wat naar elkaar, deden eens een klein spurtje om daarna weer snel in te binden. Eén man wist hier van te profiteren: Jelle Vanendert. Hij demarreerde en mocht wél vertrekken, want geen dreiging voor het klassement. Een kleine zeven kilometer voor de streep schoot hij er ineens vandoor. De twee commentatoren begonnen opgewonden te praten en te roepen en ook vriendlief vergat zijn knie even en schoot rechtop als een speer.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Jelle Vanendert gehoord, maar ik raakte wel geboeid want deze jongen had enkele ellendige jaren achter de rug met hernia's en kapotte knieën en talloze valpartijen, zo werd er verteld. Op een bepaald moment hing zijn carrière zelfs aan een zijden draadje, maar ineens schiet hij er nu dus in zijn eentje vandoor. Ik houd van dergelijke verhalen van mensen die vanuit een diepe put terugkrabbelen, terwijl ze door iedereen worden afgeschreven.

Nu wijst alles er op dat Jelle na jaren van diepe ellende out of the blue de koninginnerit gaat winnen. Maar ineens besluit ene Samuel Sanchez om ook eens een gokje te wagen. Hij zet de achtervolging in. "Niet doen," roepen de commentatoren in koor, "blijf zitten, Sammy!" Ik betrap mijzelf erop dat ik nu op het puntje van mijn stoel zit, want ik hoop voor vriendlief dat zijn landgenoot het zal halen.

Sanchez nadert tot op 20 seconden. Ondertussen blijven de camera's gericht op de favorieten die nog altijd wat naar elkaar zitten te kijken en afwachten. "Laat Jelle nu zien," roepen de commentatoren. En eindelijk, net voor de finish, schakelt de regie naar Jelle die na enkele zenuwslopende minuten de finish nadert.

Als hij de laatste bocht uitkomt doet hij het ineens rustig aan, maar dat lijkt mij allesbehalve verstandig. Dadelijk schiet die Sanchez hem nog ineens voorbij. Doorfietsen jongen!!!! Maar Jelle weet blijkbaar waar hij mee bezig is en uiteindelijk schuift hij over de meet en mogen de armen de lucht in. Ook ik ben hartstikke blij: voor Jelle, mijn vriend op de bank en voor wielrenminnend Vlaanderen.

Help!

Maar what the fuck happened? Help, ik begin de Tour De France leuk te vinden. Ik surf ineens 's morgens naar berichtjes met weetjes over het aantal hechtingen in de billen van Johnny Hoogerland en weet alles over de bloedneus van Laurens Ten Dam. Ik bekijk het filmpje van Jens Voight die een bocht mist en met fiets en al uit het ravijn komt gekropen om binnen enkele kilometers weer onderuit te gaan en de cameraman verrot te schelden.

Ik weet dat het niet lekker gaat met Gesink en dat Contador last heeft van zijn knie, dat Andy Schleck geen plasje kan produceren bij de dopingcontrole en dat Rob Ruigh misschien nog een kans maakt op de witte trui, in elk geval is hij momenteel de beste Nederlander in het algemeen klassement. Hij staat op plaats 22.

Ik weet ook wanneer Arjan Robben een dagje op bezoek is en meerijdt in de teamauto van Rabobank en dat hij het 'hartstikke gezellig' vond. Hij blijkt zelfs een oud-klasgenoot van Mollema, die zelfs even voorop rijdt met een kopgroep van 24 in de koninginnerit.

Misschien begin ik betrokken te raken, omdat het dan makkelijk te verteren is: al die uren dat mijn wederhelft op de bank ligt te turen naar die gebogen ruggen van het peloton. Ik weet het zelf ook niet meer, heb er geen enkele verklaring voor. Het moet echt niet gekker worden.

Zunke

Zunke op Facebook.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond