23 sep 2011

Duif is dood, meneer

Niki
Duif is dood, meneer

Zunke is van binnen vaak niet ouder dan een kind van vier jaar, dus als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen.

De laatste dag dat je nog op een terras kon zitten zonder compleet te vernikkelen. Ik zit samen met mijn zus ingeduffeld onder een warmtelamp te genieten van het winterzonnetje. Mijn zus krijgt telefoon, maar direct na 'hallo' neemt het gesprek een vreemde wending, want mijn zus slaakt een ijzige kreet. Verschrikt kijk ik haar aan. "Ik zie net hoe een duif wordt platgetreden", roept ze. Meer tegen haar telefoongesprekspartner dan tegen mij. Waar heeft ze het over? Ik heb niets gezien. Dan word ook ik de duif gewaar. Daar recht voor ons ligt de platgereden vogel tegen het wegdenk geplakt.

- "Oh, nee", roept mijn zus nu. "Hij leeft nog. Dit kan ik niet aanzien", ze loopt met grote passen weg van het terras, weg van de stervende duif. Ik daarentegen kan mijn ogen niet van het beestje afhouden. Hoe plat is-ie? Is hij nog te redden? Kan hij ooit nog vliegen? Maar deze duif doet niets meer. En ik doe evenmin iets.

Ten eerste: ik kan niet tegen bloed. Deze duif ligt net ver genoeg, want ik zie geen bloed, maar ik voel geen aandrang om naar het beest toe te lopen. Wat nu? Ik denk terug aan de duif die onze kat Pino vroeger ooit mee naar huis sleepte. Het beest hing helemaal uiteen, maar leefde nog. Onze kat speelde in de gang een gruwelijk spelletje met de stervende duif. Oppakken, weggooien, oppakken, weggooien.... Tot mijn moeder het dier 'uit zijn lijden verloste' door het met een welgemikte slag met een schop definitief naar de andere kant van de wereld te helpen.

Mijn zus en ik vonden dat heldhaftig van haar. Ze had niet alleen het enige juiste gedaan: een stervend dier uit zijn lijden verlost, ze had ook die ondankbare taak op haar schouders genomen, want wij stonden alleen maar te gillen in de gang. Alleen mijn moeder is er vandaag niet bij met haar schop...

Ik doe waarschijnlijk ook niets, omdat ik eigenlijk geen liefhebber van duiven ben. Ik ben heus wel een dierenvriend, maar duiven horen daar niet bij. Ik vind het vliegende ratten. Ze bezorgen alleen maar overlast en hebben - zover ik weet - geen enkel nut. Ze zijn zelfs niet schattig of gewoon leuk. Bovendien zijn er teveel van. Dat weet iedereen die in de stad woont.

Maar om ze nu dood te wensen? Een minuut geleden was het beest nog vrolijk aan het vliegen, nu lag het aan de straatstenen geplakt. Zijn plotselinge vertrek grijpt mij nu ook naar de keel. Zo kan het dus gaan. In mijn hoofd hoor ik Toon Hermans tijdens een sketch over een auditerende goochelaar zeggen: "Duif is dood, meneer. Hij heeft te lang in het zwarte doosje gezeten."

Moord of euthanasie?

Aan het tafeltje naast het onze zit een man. Ook hij heeft het zien gebeuren, maar ik ben teveel in gedachten verzonken om dat te beseffen. Nu hij langzaam opstaat en richting duif loopt, word ik zijn rijzige gestalte pas gewaar. Die gaat even poolshoogte nemen, denk ik. De man beweegt traag, in slow motion. Het is net alsof hij ineens uit het niets is opgestaan. Langzaam maar zeker nadert hij de platgereden duif. Ik kijk mee als hij stilstaat en zich - weer heel langzaam - voorover buigt naar de duif, die, dat zie ik ineens, even het kopje beweegt. De man ziet het ook. Tenminste dat kan toch niet anders? Ik krijg weer hoop. Misschien is de duif nog te redden? Wedden dat deze man de duif mee naar huis zal nemen, het diertje liefdevol in een doosje zal leggen, zoals echte dierenvrienden doen, en hem verzorgen en weer helemaal tot leven brengen...

Ineens heft de man zijn voet en been op en laat hij zijn gigantische voet met grote snelheid naar beneden komen. Het duurt even voor ik doorheb wat er gebeurt. Hij gaat de duif doodtrappen. In een snelle reflex sluit ik mijn ogen en breng tegelijkertijd mijn beide handen naar mijn gezicht om er zeker van te zijn dat ik dit zeker niet hoef te aanschouwen.

Met dichtgeknepen ogen zie ik op mijn netvlies nog het laatste beeld gebrand: de schoen die amper een centimeter van de duif is verwijderd....

Als ik - na wat een eeuwigheid lijkt - mijn ogen weer durf te openen, zit de man alweer terug op zijn stoel. Traag slurpt hij van zijn koffie, alsof er niets gebeurd is! Ik ben nu verontwaardigd. Deze man toont geen enkele emotie. Je mag het toch wel een beetje erg vinden als je een duif doodtrapt. Mijn moeder had destijds de andere kant opgekeken toen ze de hersens van de duif insloeg met de schop en was daarna ook zelf overstuur geweest. Je maakt toch een einde aan een leven.

Ik bezie de man nu als een moordmachine uit een slechte actiefilm die genadeloos en zonder één spier te vertrekken alles en iedereen uit de weg ruimt die zijn pad kruist. "Moordenaar," mompel ik binnensmonds. Aan die enorme schoenen van jou hangt nu het bloed van de duif... De man heeft zelfs nu nog geen enkele keer naar de platgereden én platgetrapte duif gekeken die nu helemaal niet meer beweegt. Net als ik. Ik beweeg mij ook niet meer.

Mijn zus heeft haar telefoontje inmiddels afgerond en keert terug naar onze tafel, waar ik met een blik van afschuw op mijn gezicht naar de brede rug van onze buurman zit te kijken, die in mijn hoofd inmiddels een monster is geworden. "Hoe is het eigenlijk met die duif?" vraagt mijn zus.

Ik buig mij voorover en fluister samenzweerderig: "Die man heeft hem gedood. Met zijn schoen." Mijn zus kijkt naar de rug van de man en zegt dan gedecideerd: "Goed van hem. Weet je nog die duif die Pino had gevangen en mam heeft moeten doodmaken. Hij heeft het enige juiste gedaan en de duif uit zijn lijden verlost."

Zunke 

Zunke op Facebook

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond