03 aug 2011

De Prosciutto wordt veel te dik gesneden in Livorno

Zunke
De Prosciutto wordt veel te dik gesneden in Livorno

Zunke is van binnen soms niet ouder dan een kind van vier jaar en als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen.

Als kind droomde ik altijd veel over Italië. Vraag mij niet waarom, maar in mijn dromen was ik een donkere mediterraans meisje, geboren in Italië, waar ik opgroeide met mijn Italiaanse familie en hun Italiaanse gewoonten. Geen idee waar ik dat haalde, maar zodra ik mijn ogen sloot en wegdroomde op mijn kamertje was ik een zuiders, passioneel meisje dat bovendien niet op haar mondje was gevallen en uiterst bevallig bovendien.

Elke nacht huppelde ik parmantig door pittoreske, smalle straten, over mooie piazza's met prachtige gebouwen tijdens zwoele avonden. Overal waar ik passeerde werd er naar mij gezwaaid en geknikt: "Ciao, bella." Iedereen hield van mij. Jong en oud. Ik voelde mij er erg goed, weet ik nog.

Ik droomde zoveel over Italië dat ik overdag het allesoverheersende gevoel begon te krijgen dat ik in het verkeerde land was geboren. Ik zat vast. In het verkeerde land. Mijn overdagland leek in namelijk niets op het warme en zwoele land van mijn dromen. Soms leefde ik zo veel liever in het veel zoetere Italië dat ik uitkeek naar het moment dat ik onder de dekens kon kruipen. Met een glimlach op de mond doezelde ik in.

Nu ik wat ouder ben, leeft mijn fascinatie ook buiten mijn dromen voort. Ik bracht inmiddels al de nodige langere en ook kortere vakanties in La Dolce Italia door en ook binnenkort ga ik er weer naartoe. Het is niet tegengevallen. Elke keer voel ik mij - net als in mijn dromen - als een vis in het water tussen de vaak luidruchtige en altijd gesticulerende levensgenieters. Italianen hebben 'optimaal genieten van het beste wat het leven te bieden heeft' tot kunst verheven. Nou, daar kunnen wij nog veel van leren.

Picobello

Het leven draait er immers in hoofdzaak rond lekker eten en drinken, mooie en stijlvolle kleding, prachtige cultuur én muziek en een zeer uitgebreide en een hechte familie om van dit alles te genieten. Vooral op het strand en in het restaurant zie je hoe grote families neerstrijken en druk gebarend en pratend grote hoeveelheden eten verorberen (strand) of laten aanrukken (restaurant).

Niet alleen doffen Italianen zich - zelfs op een doordeweekse dag - mooi op voor een doodgewoon restaurantbezoekje of een koffie met patisserie op de doordeweekse marktdag, zelfs in de meest eenvoudige eethuisjes krijg je pizza's en pasta's voorgeschoteld die picobello in orde zijn, dat wil zeggen: smaakvol en perfect klaargemaakt. Hetzelfde geldt voor espresso en cappuccino.

Italianen leren dan ook al van jonge leeftijd dat goed en kwalitatief eten belangrijk is. Goed en kwalitatief eten betekent dat het op de juiste wijze wordt klaargemaakt. Wie zich niet aan enkele gouden regels houdt, kan de deuren sluiten. Een deur verder krijg je namelijk wél alles klaargemaakt zoals het hoort. Een goed restaurant vinden is in Italië daarom allesbehalve moeilijk: ga simpelweg naar het restaurant waar alle Italianen uit de buurt gaan eten en je zult geheid kunnen genieten van de Italiaanse keuken op zijn best.

Te dikke plakjes ham

Daarom was ik helemaal niet verbaasd toen ik onlangs volgend bericht in de krant las: 'Een vrouwelijke klant van een supermarkt in het Toscaanse Livorno klaagde dat zij te dikke schijven prosciutto had gekregen.' Door de slaande ruzie die hierdoor ontstond, moesten vijf mensen zo ongeveer in het ziekenhuis worden opgenomen...' Bizar krantenbericht. Waarom was de dame boos geworden om dikkere plakken ham?

'Prosciutto cotto (gekookte ham), lees ik verder, 'hoort volgens de Italiaanse kookboeken in flinterdunne schijven te worden gesneden om zijn smaak ten volle recht tot recht te laten komen.' De dame in kwestie had blijkbaar tot haar grote afschuw gezien hoe er dikke, dus minder smaakvolle, plakken prosciutto van de snijmachine rolden. Ze beriep zich op de gouden regel ...

Dat viel niet helemaal in goede aarde bij de verkoper in kwestie, die zich gebekritiseerd voelde en in de verdediging was geschoten, want zo las ik: 'naast de verkoper en de klant raakten ook de vader van de verkoper bij de ruzie betrokken.' De vrouw kon op haar beurt dan weer rekenen op de verbale - en ook fysieke steun - van haar twee zonen. Dus liep het allemaal wat uit de hand. 'De confrontatie verplaatste zich uiteindelijk naar het plein voor de supermarkt. De politie en het personeel van drie ambulances kwamen er aan te pas om de gemoederen tot bedaren te brengen.'

Een kort berichtje van slechts enkele alinea's, maar ik werd er - ondanks het feit dat vijf mensen met elkaar op de vuist waren gegaan over de dikte van een paar plakjes ham - vrolijk van. Italianen weten tenminste waar je op een doordeweekse morgen in de plaatselijke supermarkt ruzie over moet maken. Geen ordinaire knokpartij tussen twee automobilisten die vechten om hetzelfde parkeerplaatsje, geen venijnige woordenwisseling omdat iemand stiekem voordringt bij de kassa... Nee, niets van dat.

Italianen halen bij alle voorgaande zaken hoogstwaarschijnlijk gewoon hun schouders op en snappen niet waarom je je om zoiets druk zou maken. Maar raak niet aan de voorgeschreven dikte van een plakje prosciutto ...Zo dacht de dame in Livorno er toch over: 'Niet met mij! Niet met mijn prosciutto.'

Zeurpiet of niet?

Mijn fantasie ging met mij op de loop. Ik vermoed namelijk dat de dame in kwestie de vinger op de zere wond heeft gelegd. Als de verkoper de ham helemaal conform de gouden regel had gesneden, namelijk dun, had hij maar gewoon zijn schouders hoeven ophalen en moeten denken: vervelende klant, zeurpiet!

Dus waren de plakes hoogstwaarschijnlijk écht te dik gesneden. Niets ergers dan als Italiaanse vleesverkoper betrapt worden op het verkeerd, lees: te dik, snijden van de prosciutto. Wat er vervolgens is gebeurd, zo fantaseerde ik verder, is dat de verkoper, de zoon van de eigenaar, zichzelf genoodzaakt zag de goede naam van de zaak van zijn vader te verdedigen. Stel je voor dat het nieuws 'dat men hier de prosciutto te dik snijdt' zich als een lopend vuurtje door Livorno zou verspreiden. In Italië kun je dan de tent sluiten.

De twee zoons van de dame in kwestie, die zich tot dat moment op de achtergrond hadden gehouden, konden hetgeen zich nu voltrok - de aanval op hun moeder - ook niet over hun kant laten gaan. Zij had namelijk volledig terecht geklaagd over de dikte van prosciutto. Die moest namelijk veel dunner gesneden zijn. Zij hadden zich met de ruzie bemoeid en zich aan de kant van hun moeder geschaard.

Tot nog toe was dit alles vermoedelijk een verbale strijd geweest. "Wel te dik gesneden, niet te dik gesneden..." Door het tumult was de vader van de verkoper, die - zo stel ik mij voor - als jongeman ooit een bescheiden delicatessenzaak was gestart en nu de trotse eigenaar was van een bloeiende en succesvolle supermarkt met de beste Italiaanse waren in hartje Livorno.

In die bloeiende zaak was nu iets loos, dus kwam hij eens een kijkje nemen. Net als zijn zoon/verkoper kon hij dergelijke aantijgingen niet over zijn kant laten gaan. De goede naam van zijn zaak stond immers op het spel. Uiteindelijk was er wat getrek en geduw aan te pas gekomen en hadden de vijf vechtjassen hun gevecht verder gezet op het plein voor de supermarkt.

Wellicht waren toevallige passanten toegestroomd om het geduw en getrek te aanschouwen en iemand had wellicht na een paar rake klappen toch maar even met de politie gebeld, die op hun beurt een telefoontje naar het ziekenhuis hadden gepleegd toen de eerste rake klap werd uitgedeeld. Uiteindelijk waren de politiemannen en het personeel van drie ambulances er aan te pas gekomen om beide partijen uit elkaar te halen. Een paar bloedneuzen en schaafwonden, meer zal het toch niet geweest zijn. Anders waren ze wel met een van de ambulances afgevoerd. Toch? Fascinerend. En dat allemaal over de dikte van een plak ham.

Finalmente?

Ik vond het jammer dat de afloop niet werd vermeld. Hadden ze het bijgelegd? Ze waren immers zo ongeveer in het ziekenhuis beland, dus niet helemaal. Hadden de politie en het personeel van drie ambulances de gemoederen niet alleen bedaard, maar beide partijen ook verzoend? Of was de vrouw, nog altijd overtuigd van haar gelijk, op hoge poten weg gelopen, al roepend dat ze haar prosciutto voortaan elders zou kopen?

Of had de vader van de verkoper uiteindelijk eieren voor zijn geld gekozen en grootmoedig aangeboden om alsnog dunnere plakken voor haar te snijden in een poging de boel te sussen en zijn goede naam te redden?

Ook meneer Zunke is ook dol op prosciutto. Zijn voorkeur gaat volgens mij ook uit naar dunne plakjes, maar soms lust hij ook al eens een dikker plakje. Het hangt er een beetje vanaf wat hij wil klaarmaken. In de supermarkt liggen hele rijen ham en soms moet hij lang zoeken voor hij de juiste plakjes heeft gevonden.

Die zijn voor zijn specialiteit: Italiaanse broodjes met prosciutto, mozzarella, tomaat en basilicum, moeten flinterdun zijn. Ik vroeg hem dus naar zijn mening over het voorval in Livorno, want ondanks mijn kinderdromen over Italië moet ik toegeven dat mijn kennis over de Italiaanse keuken niet zo ver gaat dat ik alles weet over de perfecte dikte van een plak prosciutto.

"Voor een Italiaan moet dat flinterdun zijn," beaamt hij als ik naar zijn kennis over de gouden regel peil. "Waarom," vraag ik. Hij fronst zijn wenkbrauwen, haalt zijn schouders op en antwoordt: "Ik weet het niet meer."

De volgende dag mailt meneer Zunke mij van zijn werk. 'Ik weet het weer. Dunne sneden zijn een delicatesse, dikke sneden zijn gewoon vlees.'

Nou, als het zo zit, moeten Italianen hun eetgewoonten met man en macht beschermen en verdedigen tegen de eerste tekenen van nonchalance die de kwaliteit en de gouden regels in het gedrang brengen. Ik heb bewondering voor de vrouw die gewoonweg opkomt voor de smaak van de delicatesse. Als de prosciutto dun gesneden moet zijn, gewoon omdat hij dan veel lekkerder smaakt, moet hij dun gesneden zijn. En daarmee basta!

Zunke

Zunke op Facebook.

Recept van het Italiaanse broodje van dhr. Zunke

Benodigdheden: ciabatta-brood, prosciutto, dun gesneden, mozzarella en verse basilicum.

De broodjes klaarmaken en 12-15 minuten in de oven zetten. Smakelijk

Reacties (1)

  • 07 aug 2011 18:45
    ingmar

    Wat een fantastisch artikel Mevrouw Zunke, alsof u er zelf bij bent geweest!! En dan die zéér smakelijke foto's, het water loopt me in de mond!! Gaat u alstublieft zo door!!

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond