15 mei 2012

De dame met de grote hoed

Zunke
De dame met de grote hoed

Zunke is van binnen soms niet ouder dan een kind van vier jaar en als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen. Vandaag over een Bijzonder Ontmoeting met twee wildvreemde dames op leeftijd op een terras in Breda tijdens een zwoele middag: een voorbode van onweer en fikse regenbuiten. Dat ging zo...

 

Meneer Zunke en ik lopen in de binnenstad van Breda te twijfelen of we eerst wat gaan winkelen, iets waar we doorgaans in eigen stad vaak niet - of soms zelfs nooit - aan toekomen als we beslissen om eerst iets te gaan drinken op een terrasje op de markt. Dat gaat ongeveer zo.

Eerst lopen we langs alle terrasjes (leuke terrassen check) en aan het einde beslissen we of beter: meestal beslis ik. Meneer Zunke vindt alles best.

- Meneer Zunke: 'Weet je het al?"

- Ik: "Uh... wat?"

- Meneer Zunke: 'Waar je iets wilt drinken?"

- Ik: "Uh ... heb even niet opgelet."

Nu moet je weten dat ik erg kieskeurig kan zijn over de keuze van een terras. Ik let/gok op lekkere koffie en de mensen (geen al te luidruchtige en praatgrage mensen vandaag, want ik heb een slaaptekort) We lopen weer terug langs dezelfde terrasjes. Ditmaal let ik goed op, want ik kan inderdaad nogal eens in gedachten verzonken zijn....

- Ik: "Daar niet...(koffie in kartonnen bekertjes)... daar ook niet ... (geen plaats onder de luifel (ik kijk naar de lucht en de wolken en zwijg, want het gaat zo regenen) ... daar hebben we voor onze afspraak al cappuccino gedronken, die was trouwens errug lekker, maar ja: er is ook geen plaats meer onder het afdak ...(ik kijk nog eens naar de lucht en de wolken en zwijg....)...

- Meneer Zunke: " ... en waar gaan we nu wél iets drinken?"

Had ik al verteld dat hij zich erg makkelijk aanpast aan mijn wensen qua terraskeuze? Ik kijk rond, focus, en zie nu vijftig meter verderop een paar lege, rieten stoelen - mijn favoriete terrasstoelen - ónder een afdak en naast enkele dames van zekere leeftijd. "Fijn, oudere mensen zijn vaak rustig," denk ik hardop.

- Ik: "Nou, daar dan maar. Dat ziet er wel ... uh, ok uit."

Terwijl we onder het afdak gaan zitten, begint het te druppelen en harder te druppelen. Meneer Zunke wordt nat gespetterd en dat vind ik dan weer niet leuk. Ik kijk naar de ene rieten stoel die mij scheidt van oudere dame nr. 1. Die lijkt mijn gedachten al te raden en knikt instemmend.

- "Schuif maar door, hoor. Wij zijn ook aan de rand begonnen, nat gedruppeld en daarna opgeschoven," zegt oudere dame nr.2 die een stukje jonger is, ongevraagd.

Voor we het weten kwettert oudere, iets jongere, dame no.2 er lustig op los. Over de bingoavonden, reisjes naar Benidorm, maar ook Zuid-Afrika. Die laatste reis had ze gewonnen: voor twee personen... en zo ontstaat er een gesprek

- "Laat mij raden, zeg ik: Den Haag?"

- "Néé, Rotterdam," zeggen ze nu in koor.

Het is de eerste keer dat oudere dame no.1 iets zegt.

- "Ik zat in de buurt," zeg ik.

- "Das waar," zegt oudere dame no.1 naast mij.

Zij lijkt de iets rustigere en wijzere van de twee, ze luistert meer en af en toe zegt ze iets: Iets wijs en met veel levenservaring, valt mij op.

De vriend met het te kleine flatje

De dames blijken al een eeuwigheid vriendinnen, zijn allebei ook al een paar keer een eeuwigheid alleen geweest door scheiding, tweede huwelijk, weduwe worden en zo van die dingen. Zodoende trekken ze er al jaren elke donderdag op uit, samen, want de jongere, oudere dame heeft een autootje en de oudere dame niet. Die heeft dan wel sinds een tijdje een vriendje. Ik schat haar eind zeventig.

"Een latrelatie," voegt ze er nadrukkelijk aan toe, "met een liefje van vijftig jaar geleden." Die zou haar elke donderdag liever bij hem thuis houden: in zijn nieuwe flatje, maar daar heeft ze niet veel trek in. "Ik krijg het benauwd als ik de hem de hele dag om mij heen heb. Geen zin in."

Waarom niet, wil ik weten. Zij: "Hij is veel te bezitterig en ik word soms helemaal gek van hem. Hij wilde na een paar maanden al trouwen. Stel je voor. Nee hoor: hij is vooral leuk voor de weekenden en voor op reis. Ik ben veel te lang vrij en alleen geweest. Ik laat mij niet meer beknotten."

En zo kwam het dan ze hem na een jaar samenwonen weer aan de deur heeft gezet. Nu zit hij dus in een nieuw flatje, sinds heel kort nog maar. In dat flatje, waar ze het trouwens ook niet lang uithoudt, want eerst - toen hij weer 'op zichzelf' ging wonen, had hij een leuk en groter huis. Daar was het veel gezelliger.

Alleen, hij vond het te groot worden en dus is hij nu in een flatje getrokken: waar de ramen amper open kunnen en waar ze trouwens vanmorgen nog even samen met haar vriendin-voor-donderdagen koffie heeft gedronken. "Ja, ik moest toch even zijn nieuwe flatje bekijken en bewonderen."

Daarna zijn ze richting Breda getrokken, want de donderdagen van de twee vriendinnen zijn heilig. Vandaar dat ze vandaag hier op een terrasje zitten. "Een beetje mensen kijken en lol trappen," klinkt het.

Dame met de grote hoed

De dame met de latrelatie heeft een heel leven achter de rug: van werken bij de krant, een café bestieren in hartje Rotterdam.... De verhalen over de meisjes onderling op de krant - en vooral de gein in de zetterij - tot pakweg echte Rotterdamse travestieten en vroeger bij de voetbal in het stadion van Feyenoord, waar haar vader haar altijd mee naartoe nam, zijn niet van de lucht.

Verder heeft ze ook een stel kinderen gekregen, waarvan er eentje: de oudste zoon, in zijn jonge jaren de hele wereld heeft afgereisd met een rugzak. Onderweg gaf hij iedereen het adres van zijn moeder 'omdat ze daar vast en zeker mochten logeren op de bank' en zo heeft ze de hele wereld over de vloer gehad. "Het was bij haar altijd een gezellige boel," beaamt ook de andere, iets jongere dame nu.

De zoon keerde nooit meer terug naar huis, want die werd uiteindelijk verliefd op een Chinese uit Australië. In Griekenland. Zoonlief woont hierdoor nog altijd in Australië, want hij trouwde die Chinese en zo kwam het dat ze op een dag, lang geleden, op de bruiloft zat van haar zoon. In een uithoek in China. Met alleen maar Chinezen.

- Oudere dame 1: "Zat ik daar op een stoel met een enorme grote hoed op tussen al die Chinezen als moeder van de bruidegom. Nou, dat was me wat. Die Chinezen vonden mij maar een bizarre verschijning: groot en blond. Ik viel inderdaad wel een beetje uit de toon bij de rest met die hoed van mij, maar dat kon mij allemaal niks schelen. Die hoed heb ik opgehouden. Trouwens: ik zag vanonder mijn hoed direct dat er iets niet pluis was."

Niet pluis

Ik kijk haar aan, terwijl ik mij net zat voor te stellen hoe die hoed van haar er moet hebben uitgezien. Was het een extravagante travestietachtige hoed geweest of eerder een koningin Beatrix-achtige hoed (de oudere dame had namelijk bij 'grote hoed' een gebaar gemaakt van de omvang en die leek groot)? Met die hoed had ze tussen Chinezen gezeten, die haar maar een rare vonden en zelf had ze als moeder van de bruidegom helemaal alleen op een stoel gezeten en rondgekeken met haar scherpe blik. Die had ze volgens mij zeker, gezien haar verhalen van daarnet.

Wat had ze gezien 'dat er iets niet pluis was op de bruiloft van haar eigen zoon.' Ik werd nieuwsgierig.

- Ik: "Wat was er dan niet pluis?"

- Oudere dame 1: "Zij. Die meid. Die Chinese. Met haar Engelse naam. Ik gaf dat huwelijk nog geen jaar."

- Ik: "Een moeder ziet zoiets wel, maar waarom dacht je dat al op de bruiloft."

- Oudere dame 1: "Ze had een vrijer on the side en die was ook op die bruiloft. Ik had het direct gezien. Die twee keken elkaar op een bepaald moment aan. Ik heb het diezelfde dag tegen mijn zoon gezegd: "Ik vertrouw d'r niet. Ze heeft een ander. Dat wilde-ie niet horen natuurlijk. Plus: ze wilde ab-so-luut geen kinderen van hem: mijn zoon is dol op kinderen. Ik gaf dat huwelijk nog geen jaar. Dat heb ik achteraf nog tegen haar, mijn vriendin, gezegd." De vriendin op het terras knikt instemmend. 

- Ik: (nog nieuwsgieriger dan net met de hoed): "En?"

- Oudere dame 1: "Zes maanden later zijn ze gescheiden, is ze met die vrijer getrouwd en raakte ze zwanger van een tweeling. Nou, ze had van mij een vijfling mogen krijgen. En dat heb ik d'r gezegd ook."

- Ik (verbaasd): "... heb je die Chinese dan nog teruggezien na de scheiding?"

- Oudere dame 1: "Oh ja, ik heb zelfs de kinderwagen geduwd met die tweeling erin, want ik ben samen met mijn nieuwe vriend, die van de lat relatie, naar Australië geweest om mijn zoon te bezoeken. Ik snap het ook niet, maar intussen gaat hij, mijn zoon, wel weer om met die Chinese. Misschien vooral vanwege die tweeling, want daar is mijn zoon heel leuk mee: als een vader. Mijn eigen vriend, die van de lat relatie, heeft zelfs ijsjes voor die twee kinderen gekocht: als een soort opa.

Toen heb ik haar dus ook weer gezien: de vrouw die mijn zoon zo heeft belazerd. Ik heb haar recht in haar gezicht gezegd: "Je had er van mij vijf mogen krijgen, nadat je mij zoon zo besodemieterd hebt." Ik houd mijn mond niet hoor, als ze mijn zoon zoiets flikken, maar ... ik kan niet anders zeggen: die kinderen zijn leuk. Kinderen zijn nooit, maar dan ook nooit schuldig."

Loslaten en eten

Nu haalt ze haar schouder op, en zucht ze: "Ach, mijn zoon moet zijn eigen leven maar leiden. Hij is nu 53 jaar en getrouwd met een ander en speelt vader voor die twee kinderen van die Chinese, als hij ze ziet."

Ze staat op en kondigt aan: "Ik ga naar nu eerst naar de wc," nadat haar vriendin, oudere dame no.2. ineens last kijgt van een knorrende maag en laat weten dat het tijd wordt om eens wat te gaan eten, niet nadat ze ons hardoplaat weten dat ze samen altijd naar hetzelfde eethuisje: als ze in Breda verzeilen, zoals vandaag.

Nu zie ik pas dat ze moeite heeft met opstaan: de dame met de hoed en met een nieuwe vriend en een zoon die op reis vertrok en nooit meer thuiskwam.

- Ik (lachend): "Uw vriendin heeft honger."  

- Oudere dame no.1.: "Die! Die heeft altijd honger, maar ik ga nu lekker eerst even naar de wc."

Het blijft even stil op het terras, maar niet voor lang...

Dame no.2 (omhoog kijkend naar de lucht): "Het gaat straks nog onweren, waaien en bliksemen, hebben ze voorspeld. We moeten nog met mijn kleine autootje bij Rotterdam de brug over, maar ach: het zou niet de eerste keer zijn dat ze ons 's nachts ergens moeten komen oppikken omdat we zijn gestrand.

We zijn laatst nog samen op reis geweest, een city trip reisje voor twee personen, dat tripje had ik ook nog gewonnen. Toen heb ik haar ook meegenomen, want alleen is daar toch niet veel aan. Nou, we waren altijd te laat voor de bus....en de rest maar wachten..."

Oudere dame no.1 komt terug van de wc en gaat weer even zitten: "Oh, toen die keer! Leuk reisje was dat. Nou ja, zie je mij al de hele dag rondlopen met die andere oudjes. Het zijn bijna allemaal stelletjes op leeftijd. Ik wil zelf de hort op en lol trappen. Veel gezelliger. Tja, en als je lol hebt dan vliegt de tijd en mis je wel eens de bus..."

De middag in Breda was inderdaad omgevlogen en we hadden lol gehad. Wij hadden inkopen willen doen, maar ook wij hadden intussen flinke honger gekregen. Meneer Zunke en ik beslissen om ook te gaan eten: in ons eigen vaste restaurantje als we in Breda verzeilen, zoals vandaag.

Bij het afscheid bedank ik beide dames voor de namiddag en vraag aan de dame met de hoed: "Hoe is uw naam?"

Ze vertelt mij haar naam en ik zeg: "Leuk, zo heet mijn moeder ook."

Zunke

©ziezozon

foto©ziezozon

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond