Als Pipi Langkous in Cyberspace

31-05-2012
Zunke
Als Pipi Langkous in Cyberspace

Zunke is van binnen soms niet ouder dan een kind van vier jaar en als ze de zon voelt, spreekt ze weer net als toen. Over de dingen. Dat zijn de momenten dat ze geen blad voor de mond neemt, maar eigenlijk zwijgt ze liever en zoekt ze rust, maar dan moet de techniek het niet laten afweten, zoals de laatste tijd.

 

Net heb ik even heel liefdevol een beetje stof van het scherm van mijn laptop geveegd en ben ik er eens even goed voor gaan zitten. Het is avond, maar nog lekker warm. Het is vlak na etenstijd, maar al rustig. Ik heb vandaag, wat zeg ik: de afgelopen dagen, wat zeg ik: de afgelopen weken, bergen verzet en dat op een terrein waar ik mij doorgaans liever niet op begeef: het terrein van de falende techniek en hoe dit op te lossen.

Normaal laat ik dat namelijk liever over aan de mensen die er verstand van hebben: de techneuten, maar soms kun je niet anders en moet je als gebruiker van technische middelen zelf in actie schieten. Stap voor stap, met vallen en opstaan, stapte ik dus in deze nieuwe wereld en begaf ik mij op onbekend terrein. Waarom? Omdat er van alles haperde, pruttelde en niet werkte en ik had er last van.
Eerst zocht en vond ik zelf omslachtige, tijdelijke oplossingen, maar dat bleek erg tijdrovend en niet handig. Daarna volgde een periode van 'het zoeken naar oplossingen,' en dat bleek nog tijdrovender: veel heen en weer rennen naar deze en gene, nog meer heen en weer bellen en vragen stellen, die dan voorleggen aan 'die en die,' nog eens terugbellen of mailen naar 'zus en zo' en uiteindelijk - na al die inspanningen, na al die telefoontjes én al die uren werk - kan ik nu neerploffen en zeggen: jullie maken mij steeds minder wijs. Op vlak van techniek.
Wat ik hiermee bedoel: techniek is fijn en bijzonder handig: als het werkt. Dat is lang niet altijd het geval, maar vanavond werkt het wel. Dankzij mijzelf en onderweg ben ik ook nog eens heel wat wijzer geworden.

Het goede nieuws is namelijk dat ik enorm bijleer van het beheren en meewerken aan deze website. Aan schrijven kom je hierdoor bij momenten niet meer veel toe, maar als ik op een vlak een pietje secuur ben, dan is het wel op dit vlak: mijn materiaal moet werken. Ik kan veel hebben als het gaat om mijn haperende werkmateriaal, mijzelf maanden behelpen, maar op een bepaald moment rust ik niet voordat het is opgelost. Dat is wat ik dus al weken, zelfs maanden, aan het doen ben en vandaag besloot ik dat het eens afgelopen moet zijn. De laatste berg is nu verzet. Voorlopig toch.

Nerdschool
Ik kan dus zonder overdrijven zeggen dat ik stilaan verander in iemand die met het grootste gemak zinnen over haar lippen laat rollen als: "Gisteren heb ik via Spotlight een EHBO-herstel gedaan." Of: "Aan Silverlight, dat ik onlangs heb gedownload, kan het toch niet liggen: we hebben het hier over slechts vier plug-ins.' Of: "Ik gebruik nu sinds enkele maanden Firefox als main browser. Dat is veel handiger bij het inloggen op sociale media, plus: de spellingchecker in mijn CMS werkt nu tenminste, maar om op je vraag te beantwoorden: dat probleem is niet ontstaan nádat ik Firefox installeerde, maar weken later." Ja, ik word stilaan toch een soort van nou ja: nerd. Ik zit nog wel op de lagere nerdschool, dat wel, maar toch al in groep twee of drie.
Knap, hè? Ik pas op mijn wonderlijke reis door het land der techneuten de tactiek toe van 'vrouw brengt auto naar de garage voor een reparatie en laat zich niet bedotten.' Voor je het weet heb je namelijk een rekening van duizend euro aan je broek hangen, want ze kunnen je de eerste keer alles wijsmaken: over remblokjes, bougies, je falende knalpijp en de ophanging van je achterwiel linksachter en dat die ook allemaal dringend aan vervanging toe waren. Dat terwijl je eigenlijk alleen maar een kapot achterlichtje had dat vervangen moest worden. Dat overkwam mij een keer, daarna legde ik eerst overal mijn oor te luister, stelde ik vooral veel vragen: aan mensen die iets van auto's weten, maar vooral aan anderen vrouwen die toch ook autorijden en hierdoor af en toe in een garage (moeten) komen. Zo kom je uiteindelijk tot de kern van een (technisch) probleem. Dat kost stukken minder, maar vooral: je staat daar niet steeds met je mond vol tanden.
Niet dat ik geen hulp nodig heb, absoluut wél, en ik ben dankbaar voor al die mensen die zich elke dag naar hun werk begeven voor het technisch ondersteunen van, nou ja: mensen zoals ik, maar er lopen er toch ook tussen zeg...en lang niet iedereen, helpt je ook daadwerkelijk, terwijl dat toch is wat ze je beloven.

'Een mapje, mevrouw, meer mag dat niet zijn.'
Eergisteren, een nieuw meisje bij de Apple Store, klein en stoer met leren bandjes om haar pols. Ze lacht naar mij en ze lijkt aardig. Dan klapt ze mijn laptop open. "Oh, ik zie het al: er staat véél te veel mapjes op je desktop," steekt ze van wal. "Een mapje, mevrouw, meer mag dat niet zijn." "Ik heb anders net een hoop nieuw geheugen gekocht, hier in deze winkel," zeg ik, terwijl ik mij afvraag waarom ik niet zelf mag bepalen hoeveel mapjes ik op mijn bureaublad zet. Het meisje wordt stil.
Dat ik al een tijdje niet toekom aan het netjes opruimen van mijn mapjes tot ik een moedermap heb - die heb ik namelijk - door allerlei technische perikelen die mijn aandacht opslorpen, houd ik even voor mijzelf. Je moet ze niet op de kast jagen, de techneuten. Eerst even aankijken waar dit heen gaat. Nergens, want na vijf minuten sta ik op straat. Niet veel wijzer. 'Het zou van alles kunnen zijn.' Daar moet ik het dus mee doen. Zover was ikzelf ook al, want ja; daarvoor kom ik hier nu al voor de vijfde keer. Helaas, daar moet ik het dus écht mee doen.
Thuis zet ik alle instellingen - die ze op die korte tijd wel heeft veranderd zonder dat ik het in de gaten had - terug. Zo, nu herken ik mijn geliefde laptop weer. Toch levert zo'n dagje altijd iets op: al is het een of twee nieuwe technologische termen die ik direct op mijn eigen 'harddisk' zet. Je weet nooit wanneer die van pas zullen komen.

35 gebruikersnamen en wachtwoorden
Vandaag al, zo bleek. Kom je bij de gloednieuwe technische reparatiedienst, elders in een nieuw gebouw aan de andere kant van de stad, bij jongen nummer vijf, en dat in twee dagen tijd. Gooit hij ineens zonder het te vragen je Firefox eraf, hoewel hij net toch echt zelf heeft vastgesteld dat daar geen enkele reden voor is. "Voor de zekerheid,' zegt hij er nog bij.
Ik zucht inwendig, want ik weet wat dit betekent. Eenmaal thuis kan ik al mijn 35 gebruikersnamen en wachtwoorden weer opnieuw gaan intikken en in het ergste geval: opnieuw gaan opvragen. Gelukkig heb ik ze tegenwoordig allemaal opgeschreven. Ook al  mijn bladwijzers, ofwel favorieten, zijn nu verdwenen uit het geheugen en zoals altijd zijn mijn instellingen gewijzigd. Jongen nummer vijf kiest consequent voor 'lijstjes' als hij zich door mijn 'werkgebied' beeft en ik ben dus meer van de 'symbooltjes.'

Ik laat hem zijn gang gaan.

- "Dus als ik straks even zelf de nieuwe software aankoop, dan is dat probleem definitief van de baan," vraag ik zeemzoet.

- "Nou, dat kan ik echt niet met zekerheid zeggen," zegt de jongen en hij klapt mijn laptop dicht. "Je weet het maar nooit: wat het echt is: maar zo kun je wel elimineren wat het zeker niet is." Ja, dat is waar. Ik ben al dagen, wat zeg ik, weken aan het elimineren.

Ik wil hem nog tegenhouden, maar het is al te laat. Mijn laptopje gaat dicht, voordat alles helemaal is afgesloten. Ik weet wat dat betekent: straks kan ik alle 'mapjes' die ik dus nog netjes moet opbergen in mijn 'moedermap' opnieuw gaan ordenen. Ondanks de gewijzigde instelling: ordenen via rasters, wordt de hele boel soms ineens door elkaar gegooid. Alle mapjes 'kiezen' zelf als het ware zelf waar ze gaan staan... daar moet ik straks nog even naar kijken.

Nu blijkt dat ik al die tijd gewoon nieuwe software had moeten installeren. (Ik onderdruk een: "Zeg dat dan metéén!!!")

Nou, bij deze. Hoewel mijn betaalkaart nog enkele keren wordt geweigerd, ik nog ergens een of ander ID moet opsnorren - en nog enkele telefoontjes moet plegen (zodat ik kan betalen, want het betalingssysteem blijkt te haperen) - is het dan eindelijk zover.

Heerlijk genieten nu en uitroepen: "Lang leve de techniek."

Zunke

Foto©Sharon-Anouk Brouns.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond