08 nov 2013

Lukrake verhalen op bestelling

Redactie
Lukrake verhalen op bestelling

“Moeilijk gaat ook,” beweert blogger en reporter Tom Lievens, die sinds lange tijd met vrouw en kinderen in het verre Spanje woont waar de crisis gemeen hard heeft toegeslagen. Dus bedacht hij een creatieve oplossing om deze crisistijden te bezweren. Sinds een week schrijft Tom namelijk verhalen met vijf lukrake woorden die mensen hem toegooien via Twitter. Die mensen kunnen vervolgens zelf beslissen of en hoeveel ze willen doneren per woord via de donatieknop op zijn blog.

 Bovenstaande tweet stuurde Tom vorige week de wereld in. Door het overweldigend aanbod stelde hij mensen voor een bedrag per woord te doneren om zijn blog levend te houden en te kunnen blijven schrijven. Want naast zijn blog werkt Tom op dit moment maar liefst aan twee romans. Eén twitteraar doneerde prompt 20 euro per woord dus een verhaal werd geschreven. Gemakkelijk is het niet altijd, maar geen geklaag. Moeilijk gaat ook.

Dat was één van de opdrachten die Tom kreeg. Dit werd het verhaal:

De muziek stopte abrupt. Alsof iemand plots met een klap van de hand de zes metalen koorden van de elektrische gitaar het zwijgen had opgelegd. Even knipperde hij met de ogen. Want ook het licht was volledig verdwenen. Aardedonker en doodstil was het plots in de woonkamer.
“Godverdomse verliesstroomschakelaar.” mompelde hij.
Tastend zocht hij het salontafeltje om daar de appel op te leggen die hij onder het luisteren naar de muziek aan het verorberen was. In de hal zocht hij schuifelend langs de muur de elektriciteitskast. Na wat gestommel en gerommel in het donker vond hij de juiste schakelaar en was er terug licht. Hij hoorde vanuit de woonkamer de tonen van Jeff Buckley’s gitaar terug weerklinken en vroeg zich af welk apparaat de elektriciteit had doen afslaan.

Vervolgens trok hij naar de keuken om te zien of daar niet één of ander apparaat stond te roken of vlam had gevat. Alles zag er normaal uit. Het kookboek dat hem gisteren geholpen had een eenpansgerecht voor luie vrijgezellen te fabriceren stopte hij terug in de kast. Vandaag zou hij uit eten gaan met het meisje dat hij ontmoet had in de doe-het-zelf zaak om de hoek.

“Kan ik u helpen?” had ze hem opgewekt gevraagd de dag voordien.
Verlegen had hij haar bekeken. Hij wist wat hij hebben moest maar kende de juiste benaming van het rotdingetje niet. Een paar seconden waren vergleden en ze keek hem vragend aan. Geen schoonheid was ze. Daarvoor stond haar neus net iets te scheef en waren haar lippen net iets te fijn. Haar ogen maakten alles goed. Daar straalde een eerlijke guitigheid uit. Levenslustig keken die brutaal de wereld in. Nu bekeken ze hem.
Zichzelf vervloekend om zijn verlegen lompigheid en het niet kunnen benoemen van wat hij nodig had lachte hij verlegen.
“Ja?” zei ze nogmaals vragend.
“Een gordijnophangdingetje, u weet wel, zo’n ding dat door gordijnenrails schuift met een haakje eraan.”
“Hoeveel had u er gewild?”
Wat hem bezielde wist hij niet, misschien wilde hij tonen dat hij toch meer in zijn mars had dan bedremmeld naar haar kijken, maar plots zei hij: “Wil je met me uit eten?”

Tom

Tom Lievens woont op een berg, ergens tussen Barcelona en Manresa., en werkt momenteel zijn debuutroman, ‘Een kleintje met mayonaise’, af. Wil je ook 5 lukrake woorden tegen een donatie naar eigen keuze zien transformeren tot een verhaal dat voor jou persoonlijk  werd geschreven? Stuur hem een tweet op @vandepotgerukt.

Zijn blog waarop deze verhalen verschijnen én de donatieknop vind je hier.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond