19 apr 2012

Stroom: creatieve therapie

Redactie
Stroom: creatieve therapie

Ik ben Lesley Vermeyen, 28 jaar en student creatieve therapie. Na mijn master opleiding Vrije Beeldende Kunsten heb ik vijf jaar gewerkt. Hoewel ik enorm veel voldoening beleefde aan het lesgeven was er iets dat ik miste. Daarom besloot ik twee jaar geleden te starten met de opleiding creatieve therapie. Een wereld ging voor me open, eindelijk vond ik datgene wat ik miste.

Werken met mensen met welke psychische problematiek ook, hen proberen te helpen door creatief te zijn, door gevoelens op papier of in een kleiwerk te leggen, het lijkt alsof ik mijn doel in mijn leven binnen deze opleiding heb gevonden. Hoe belangrijk het creatieve proces is binnen de creatieve therapie heb ik zelf mogen meemaken. Het verhaal dat ik jullie zal vertellen, vertelt wat creatieve therapie kan inhouden, zowel voor iemand die psychische hulp nodig heeft maar ook voor al die andere mensen voor wie het soms even te veel lijkt te worden.

Mijn verhaal, mijn pad

We bewandelen allemaal dat ene soms leuke maar soms ook harde persoonlijke pad in ons leven. Voor sommigen is dit pad een mooie weg met oogverblindende zonnestralen. Anderen moeten zich door bochten wringen om tot het licht te komen en soms zijn er ook mensen die moeite hebben om hun weg te vinden door het donkere bos waar ze soms doorheen moeten. Iedere persoon heeft zijn te volgen pad, een weg die we vaak niet kunnen kiezen. Mooie momenten komen op ons af, maar we komen ook verdriet en pijn tegen op deze weg.

Onze maatschappij die heel snel gaat geeft ons vaak niet de kans om te ventileren. Om even rust te nemen voor onszelf wanneer we de weg even kwijt zijn. We moeten doorgaan en presteren. Emoties krijgen vaak geen plaats. Verder gaan! Verder doen! Naar de toekomst kijken! Maar wat als je voelt dat dit niet meer kan? Dat zowel je lichaam als je geest rust nodig hebben om de weg te kunnen vinden die we aan het zoeken zijn...
Ik zou een zeer theoretische visie over creatieve therapie kunnen geven, maar de gevoelsmens die ik ben kiest er voor een persoonlijk verhaal te vertellen. Een verhaal dat mij heeft laten zien wat creatieve therapie echt kan inhouden. Niet door de theorie te leren maar door het te ervaren.

Afscheid
Op mijn eigen weg in mijn leven ben ik al verschillende bochten tegengekomen om dit jaar als het ware toe te komen aan een groot stopbord. Afscheid nemen van mijn eigen vader na een slepende ziekte, ik kon me niet inbeelden wat dit met me zou doen. Dit zijn dingen waarvan je weet dat ze deel uitmaken van je leven maar op welke manier kan je hier mee omgaan? Hoe moet je aanvaarden dat jouw voorbeeld er ineens niet meer is?

Simpel, ik kon en kan dit nog steeds heel moeilijk aanvaarden. De eerste weken na zijn dood leken wel een film te zijn, eindelijk snap ik wat mensen bedoelen met 'geleefd worden.' Die eerste weken tonen mensen ook enorm veel begrip en overladen ze je met liefde, knuffels, telefoontjes enzovoort. Maar dan... dan begint de tijd te komen dat je jezelf weer opraapt, recht gaat staan en verder gaat met het bewandelen van je weg. Niet makkelijk, maar je moet.

Voor anderen is je vader wel dood maar zij beleven dit niet van dichtbij. Jij blijft achter met een leegte die niet meer op te vullen is en bent verplicht je leven weer op te nemen. Ik deed dat dan ook. Ik ging weer werken, naar school, begon weer aan het leven dat ik voor het overlijden van mijn vader ook had. Ik stond er op dat moment niet bij stil, maar ik liep mijn verdriet voorbij. Ik werd kwaad op alles en iedereen, niemand zag dit aan me, maar vanbinnen ging ik kapot.  En dan... twee maanden na het overlijden van mijn vader kwam er weer een nieuwe gebeurtenis aan...

Papa's wens
Op zijn sterfbed zei mijn vader nog tegen mijn vriend: "En jij, jij moet nog voor kleinkinderen zorgen." Een uitspraak die me op die moment zo vertederde. Een uitspraak die twee maanden later werkelijkheid werd. De zwangerschapstest die positief bleek te zijn, deed mijn verdriet even wegebben voor een nieuwe fase in mijn leven. Papa's wens was uitgekomen.

Ik kon mijn geluk niet op, maar tegelijk bracht dit een nieuwe stroom van emoties met zich mee. Ik zat nog in een verwerkingsproces en dit moest nu plaats maken voor geluk. Maar ik voelde in mezelf dat dit niet kon. Hoe kon ik gelukkig zijn met het feit dat ik mijn papa nooit zal zien spelen met die kleine spruit die in me zit?

Ik werd gevangen in een tweestrijd. Twee verschillende soorten van gevoelens, immens geluk en immens verdriet. Hier tussenin begaf ik mij. Ik zat vast, emotioneel kon ik geen kant meer uit. Ik slikte mijn verdriet voor de buitenwereld maar ook voor mezelf in door mijn blijdschap te tonen die gepaard moet gaan met een zwangerschap.

En begrijp me niet verkeerd, die blijdschap was en is er zeker maar ik kon deze geen plaatsje geven omdat ik vanbinnen zoveel verdriet voelde. Ik zat helemaal vast en kon geen kant meer uit... 'Lesley, je studeert creatieve therapie, pas dit toe op je eigen verwerkingsproces,' dacht ik.

Een gesprek op papier

En dat deed ik ook. Ik nam vellen papier en begon te tekenen, te schilderen. Ik ging een gesprek aan tussen mezelf, mijn vader en de baby in één tekening. Een gesprek waarbij mijn vader zei: "Laat me los, wees blij met de baby die op komst is," een gesprek waarin de baby zei: "Mama, wees niet zo verdrietig, wees blij," een gesprek waarin ik zei: "Papa, ik wil je niet loslaten, kleine baby, ik zie je graag maar mijn verdriet is te groot om echt gelukkig te zijn."

Een gesprek dat niet leek te stoppen. Een wisselwerking tussen de verschillende gevoelens diep in mij, een wisselwerking tussen de verschillende personen in mijn leven die ik graag zie en de daarbij horende emoties: blijdschap, verdriet, kwaadheid ... alles kwam naar buiten, alles kreeg een plaats op dat ene vel papier. Ik huilde, ik lachte, ik schreeuwde, ik zat helemaal in het werk dat ik aan het maken was.

Terwijl ik bezig was, greep ik naar andere materialen bij elke ander gevoel dat er in me naar boven kwam. Het leek wel alsof ik echt kon praten met mijn vader en de baby, alles leek zo echt, zo intens. De gevoelens die naar boven kwamen tijdens het creatieve proces hielden geen verband meer met het blad papier dat voor me hing maar gingen veel verder dan dat...

Zoveel betekenissen in een werk...bevrijd

Mijn leven stond nu op dit blad papier. Mijn verwerkingsproces, mijn emoties, mijn verdriet, maar ook geluk werden samengevat in dit eerste banale, witte vel papier. Zoveel betekenissen in één werk. Zoveel gevoelens die naar boven komen tijdens het schilderen op één vel papier. Dit was een creatief therapeutische sessie an sich! Zo kan een cursist zich voelen! Zoveel emoties, in dat ene werk. Dat is creatieve therapie!

Bevrijd

Ik voelde mij bevrijd, alles wat ik voelde, zat nu samen in dat ene werk. Ik had me helemaal laten gaan... Ik was leeg en opgeladen tegelijk. Ik sloot de deur van mijn atelier en sloot daarmee ook de deur naar mijn gevoelens even af. Klaar om weer even verder te gaan tot het me allemaal weer te veel werd.

Ik voer nog steeds gesprekken in mijn schilderijen en tekeningen, maar ik kan deze gesprekken, of eerder: mijn emoties, in balans brengen. Ik kan nu al orde brengen in de chaos die er eerst heerste. Of dit zo blijft? Geen idee. Het witte blad papier dat voor me hangt, zal het vertellen...

Mijn atelier is ondertussen een kinderkamer geworden. Telkens als ik er kom zal ik terugdenken aan het proces dat deze kamer voor me inhield. Over drie maanden zal de persoon die ik op papier in mijn gesprekken betrok in deze kamer in een bedje liggen en ik weet dat die andere persoon, mijn vader, het belangrijkste onderwerp van mijn werken, trots over deze kleine baby en mij zal waken.

Niet te onderschatten
Ik weet nu wat het met iemand kan doen... werken tijdens een creatief therapeutische sessie. Het is een niet te onderschatten therapievorm die zoveel dingen in je losmaakt, maar ook bepaalde zaken een plaats kan geven. Ik weet nu wat ik als toekomstig creatief therapeut in mijn atelier kan losmaken ... ik heb kunnen ervaren hoe zorgzaam en respectvol je moet omgaan met de emoties die in het atelier kunnen loskomen.
Ik weet nu wat creatieve therapie voor iemand met welke problematiek ook kan betekenen en ik hoop dat ik in de toekomst dezelfde verlichting kan brengen bij cliënten als de verlichting die ikzelf voelde binnen mijn creatief proces.

@Lesley

Bedankt, papa voor de persoon die je was.

Stroom

De werken van ©Lesley Vermeyen en de andere studenten van de opleiding Banaba Beeldende Creatieve Therapie zijn vanaf 21 april 2012 te bewonderen tijdens de tentoonstelling Stroom in Rekem, bij Lanaken, vlakbij Maastricht.

Praktisch

De tentoonstelling Stroom zal van 21 april 2012 tot en met 5 mei 2012 te zien zijn in de expositieruimte van Openbaar Psychiatrisch Zorcentrum Rekem, Daalbroekstraat 106, Rekem. De vernissage vindt zaterdag 21 april plaats vanaf 15 uur. Dan zijn de studenten van de opleiding Banaba - die dit voorjaar afstuderen als creatief therapeut - zelf aanwezig om hun werk te presenteren.

Reacties (3)

  • 20 apr 2012 18:38
    Sarah

    Echt ontroerend en mooi Lesley... Prachtig wat jij voor jezelf en anderen kan betekenen... Als het lukt kom ik zeker kijken! Heel veel liefde van ons tweetjes ;) Sarah x

    Antwoorden
  • 21 apr 2012 11:57
    de puysseleir august

    Ik vind deze richting van studie de meest zinvolle
    al het creatieve dat er is , kon ik de tijd maar terugdraaien !!!!! ; ik zou niet twijfelen .... knap!!!!!

    Antwoorden
  • 19 mei 2012 20:06
    Annemie

    Hallo, ik was 5 maanden zwanger toen papa stierf. Toen Mila geboren werd, was er blijheid maar het verdriet om papa die zijn vijfde kleinkind nooit zou kennen, was enorm. Nog steeds. Mila is nu 18 maanden, en zegt 'opa' als ze zijn foto ziet en geeft die kusjes en zegt 'beesje' als ze kleine diertjes ziet in de tuin. Zo leeft 'Opa Bij' ook verder in dat kleine meisje, en dat troost een beetje. Hopelijk geeft jouw kindje ook troost. Maar zeker en vast ook heel veel blijheid!

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond