'Ontmoeting' met John Irving (1)

04-06-2012
Nicole
'Ontmoeting' met John Irving (1)

Zunke over haar lievelingsschrijver John Irving, die ze gisteren voor de tweede maal in het echt zag, veertien jaar nadat ze ooit een ontbijtje nuttigde met de man wiens boeken ze al sinds haar jeugd verslindt.

 

 

 

Rond mijn vijftiende las ik mijn eerste boek van John Irving: De Wereld volgens Garp. Ergens heb ik nog een foto van mijzelf hoe ik dat boek topless zit te lezen in de tuin van mijn ouders. Ik herinner mij vooral hoezeer ik moest lachen om vervolgens weer helemaal te worden meegesleept door de dramatische wendingen en bijzonder ingrijpende gebeurtenissen. Die volgden elkaar bij momenten in zo'n sneltreinvaart op dat ik het boek in een ruk uitlas. Nadat ik het had dichtgeslagen, had ik het gevoel had alsof ik net een prachtige en spannende reis had gemaakt: een reis naar een nieuw en nog onbekend land, waar ik eigenlijk nog wel even had willen blijven.
Sindsdien heb ik elk boek van hem gelezen: twaalf in totaal, want nummer dertien is net uit en die moet ik dus nog kopen en aan het rijtje toevoegen. Ze staan hier alle twaalf in de boekenkast, mooi op een rijtje. Geen enkele andere schrijver heeft dat bij mij ooit voor elkaar gekregen. Ook gaf ik een rode kater, die ik jaren later op straat vond, de naam 'Garp' en bij elk nieuw boek snelde ik naar de winkel om het te kopen, te lezen en vervolgens steeds opnieuw te worden overvallen door het onvermijdelijk afscheid: de laatste zin van het boek. Alsof je je beste, maar meestal afwezige vriend - op wie je steeds opnieuw jaren hebt zitten te wachten - na een korte en heerlijke tijd samen weer voor een langere periode moet missen. Bij elke laatste zin van elk boek van John Irving heb ik steeds opnieuw een diepe zucht geslaakt: het is weer voorbij en het was zoals gewoonlijk heerlijk, maar veel te kort.

Ontbijten met John Irving
Ongeveer twintig jaar nadat ik zijn eerste boek las, mocht ik hem interviewen naar aanleiding van het verschijnen van Weduwe voor een Jaar, een van zijn mindere romans, vind ik zelf. Toch is die ontmoeting nog altijd een hoogtepunt uit mijn leven.
Natuurlijk was ik best gespannen toen ik daar in de lobby van een hotel in Amsterdam zat te wachten, nadat ik drie dagen - en bijna evenveel nachten - bijna onafgebroken had gelezen in zijn nieuwe 'pil' (John Irvings boeken zijn eigenlijk bijna altijd dik) om maar vooral goed beslagen ten ijs te komen.
Al wachtende vroeg ik mij ook af of het wel een goed idee is om je lievelingsschrijver te ontmoeten. Wat als hij een vervelende persoon bleek, iemand die weliswaar goede boeken schrijft, maar in het echt bijzonder hooghartig en onaangenaam blijkt te zijn? Ik zou zijn boeken, die ik was gaan beschouwen als 'beste vrienden,' nooit meer hetzelfde bekijken, laat staan herlezen. Mijn beeld van John Irving kon na vandaag wel eens helemaal aan diggelen liggen.
Mijn twijfels bleken ongegrond. Vanaf het moment dat hij zelf op mij afstapte en zijn hand uitstak, bleek John Irving ook in het echt, zoals een 'beste vriend' hoort te zijn: vertrouwelijk en hartelijk. Hij had net gesport, stelde mij onmiddellijk op mijn gemak, nam mij mee naar de ontbijtzaal (alsof het de gewoonste zaak van de wereld was), smeerde vervolgens wat boter op zijn croissantje, babbelde ondertussen wat over ditjes en datjes en keek mij daarna aan met een blik van: waar zullen we vandaag het eens over hebben?
Terwijl hij een stuk brood in zijn mond stak, stelde ik mijn eerste vraag. Ik weet zelfs nog welke vraag het was. "Dit is uw eerste boek dat u heeft geschreven vanuit een vrouwelijk hoofdpersonage. Waarom?" Zo ontstond er een leuk en ongedwongen gesprek: over zijn nieuwste boek, maar ook over circusberen en Wenen en Bill Clinton, wiens affaire met een stagiaire in het Witte Huis op dat moment breed werd uitgesmeerd in de pers.

Ik heb heel wat vervelende schrijvers ontmoet, die ook heel wat minder boeken verkochten: niet John Irving. Na afloop schreef hij nog een boodschap in mijn exemplaar van Weduwe voor een Jaar. Dat boek staat ook in mijn boekenkast. 

Just him and me
We waren die chtend gewoon met zijn tweetjes, zonder literaire agenten die op de klok keken of gespannen reageerden op een persoonlijke vraag, niks van dat: just him and me. Ik mocht een dik uur met hem praten en elke vraag stellen die ik wilde. Hij in zijn trainingspak en ik met een blocnote en een pen naast mijn ontbijtbordje. Het was alsof ik met mijn hoogst interessante buurman zat te kletsen.
Terwijl ik daar zo zat, bedacht ik mij dat de man wiens boeken ik al jaren verslond - en met mij miljoenen lezers over de hele wereld - allesbehalve kapsones had. Nou, dat was best fijn om te beseffen.
Toen ik dus afgelopen zaterdag een bericht kreeg van mijn zus, die destijds werd aangestoken door mijn geproest en groeiende bewondering bij het lezen van De Wereld volgens Garp ( en die het boek onmiddellijk na mij ook had verslonden en sindsdien mijn passie voor John Irving boeken deelt), moest ik niet lang nadenken. Zo kwam het dat we gisterenavond samen naar Brussel reden om alles te weten te komen over zijn nieuwste boek In One Persoon, in het Nederlands vertaald als In een Persoon...

Zunke

Morgen deel 2 van 'Ontmoeting' met John Irving. 

Het boek In One Person, vertaald als In een Persoon, is te bestellen bij uitgeverij De Bezige Bij. 

 

Op 3 juni 2012 stelde John Irving persoonlijk zijn jongste roman In One Person voor, in het Nederlands vertaald als In een Mens. De Amerikaanse successchrijver kwam zelf naar Brussel om te praten over zijn nieuwste boek. Zoals vaker gaat een boek bij John Irving over een niet alledaags thema. Ditmaal schreef hij een vurig pleidooi voor en over seksuele diversiteit, iets waar hij decennia geleden al over schreef in de roman waarmee hij internationaal doorbrak: De Wereld volgens Garp. Hij noemt het zelf zijn meest politieke roman sinds jaren. John Irving schreef al vaker over in de VS politiek gevoelige en controversiële thema's, zoals het recht op abortus en de oorlog in Vietnam. 
 

Tags: boeken, schrijver
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond