22 jun 2012

'Zebravrouw zoekt zebraman'

Redactie
'Zebravrouw zoekt zebraman'

Isabella Van Remoortele verdiept zich als professioneel coach in de ziel van anderen. Tussendoor analyseert ze zichzelf en haar omgeving met een flinke dosis zelfspot en humor. Ze heeft een haat-liefdeverhouding met eten maar daar wordt aan gewerkt, want eigenlijk voelt ze zich steeds beter in haar vel. Hoewel dat de voorbije week even niet het geval was, maar dat is een heel ander verhaal. Vandaag heeft ze het als gastcolumnist over striae en hoe je die strepen op je dijen ook anders kunt bekijken.

 

Elk jaar met Valentijn, Kerst en andere feestdagen word ik als single met mijn neus op de feiten gedrukt: er staat mij geen geliefde op te wachten met een mooie bos geurende bloemen; ik word niet getrakteerd op een dineetje bij kaarslicht als voorsmaakje op een bruisende nacht. Dus neem ik alvast het heft in eigen handen en ga - zoals in het liedje 'Partnerjacht' van Harrie Jekkers van het vroegere 't Klein Orkest zelf op stap. 'Partnerjacht, partnerjacht, iedereen is op partnerjacht en het moet voor ... middernacht.'

Maar daarvoor moet ik eerst weer de schaamte overwinnen. De schaamte van de kinderloze zebravrouw.

Zebra
Zebrastrepen, zo had ik striae nooit bekeken. Op het internet lees ik: "De witte en zwarte strepen van de zebra zijn een vorm van camouflage doordat deze de perceptie van het silhouet van lichaam verbreken." 's Avonds sta ik naakt voor de spiegel. De gelijkenis valt niet te ontkennen: ' het verbreken van het silhouet door de strepen.'

Oh... wat heb ik me tijdens de puberteit geschaamd voor die paarse strepen die zich via mijn dijen langs de binnenzijde van mijn bovenbenen over mijn buik slingerden als spoorwegrails in een berglandschap met als eindhalte: mijn maag. Tijdens die periode waren de 'zwangerschapsstriemen' nog makkelijker te negeren, maar na een tweede groei-en vetspurt in de late adolescentie begaven ze zich op meer zichtbaar terrein. Ze nestelden zich knus boven mijn borsten en op mijn 'wapperende' bovenarmen. Dit luidde meteen het einde in van het tonen van mijn decolleté en het dragen van mouwloze T-shirts. Natuurlijk hebben sommige vrouwen striae, maar toch niet op je véértiende.

Het vooruitzicht van te gaan schoolzwemmen was hetzelfde als de weerzin om een hoge berg te moeten beklimmen. Vooral tegen het uit- en aankleden in de grote, gezamenlijke, met witte neon-verlichte kleedkamer zag ik huizenhoog op. Daar moest ik mij voor de ogen van de 'striemloze' klasgenootjes letterlijk en figuurlijk bloot geven. Dus hield ik de anderen nauwlettend in het oog houden: of ze niet keken, dan hup snel met mijn nog natte benen in mijn onderbroek stappen. Ai,.. misstap, met beide benen in één onderbroeksgat, evenwicht bijna verloren. Oef,... niemand had iets opgemerkt. Snel mijn beha aan en T-shirt er over. Gelukt!

Een duizendtal vetcellen baren
Nu, jaren later is het nog steeds een thema waarover ik me geneer. Hoewel het op mijn leeftijd geen taboe meer is, kan ik wel doen alsof ik ooit zwanger ben geweest maar diep in mij zeurt nog die emotionele pijn. Zo werd ik onlangs in de gemeenschappelijke vrouwen kleedkamer van de fitness aangesproken door een vroegere kennis.

- "Hey, Isabella, dat is lang geleden. Kom jij hier vaak?," begon het gesprek, gevolgd door: 
- "Oh,... ik wist niet dat je ook kinderen hebt," terwijl ze met grote ogen naar mijn striemen staarde en zich intussen afvroeg wanneer ik dan wel zwanger ben geweest.

Ik: "Had ik je niet verteld dat ik een duizendtal vetcellen gebaard heb? En jij?"
-"Oh,...euh...euh,...ik heb twee kinderen."

Je snapt dus dat ik dat soort situaties liever vermijd.

Zebraman
Zoals op de Ark van Noach bestaat er niet alleen de vrouwelijke zebra, maar ook een mannelijke zebra, heb ik onlangs geleerd. Alleen zijn die blijkbaar niet zo gemakkelijk te vinden. Althans, ik ken ze niet. Het is ook niet de meest voor de hand liggende vraag op een eerste (aangeklede) date: "Heb jij ook striae?" Misschien kunnen we eens samen op zwemdate om dat op te helderen.

Ik kan mij trouwens inbeelden dat het voor een puberjongen nog vreselijker moet zijn. Stel: je bent vijftien en ziet er sowieso nogal slungelachtig uit. Je wilt natuurlijk net als de Bratt Pitts van school indruk maken op de meisjes, liefst met een even gespierd lichaam als hen. Je begint daarom intensief en obsessief te trainen, met halters en gewichtheffen enzo... krijg je er nog gratis en voor niks striemen bovenop. 
In elk geval, nu ik het bestaan van de zebraman heb ontdekt, valt er een dikke laag schroom van mij af.

In mijn volgende contactadvertentie zal daarom staan:

'Zebravrouw zoekt zebraman. Ontstonden jouw strepen door plotse spieropbouw of door vet? Dat zal geenszins de pret bederven in bed.'

Isabella

Tags: columns, geluk, liefde
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond