24 apr 2012

Waarom ik zo graag alles goed wil doen (en waarom dat niet hoeft)

Claudine
Waarom ik zo graag alles goed wil doen (en waarom dat niet hoeft)

Claudine (24) is een jonge, hoger opgeleide Nederlandse, die met haar masterdiploma sociale geografie onder de arm, haar eerste stappen zet op de arbeidsmarkt. Niet simpel als de ene economische crisis de andere opvolgt, werkgevers een schaap met vijf poten willen en de maatschappij falen ziet als een zwakheid, terwijl iedereen wel eens faalt en je van een beetje falen juist het meeste leert...toch? Claudine heeft het vandaag in haar column over: waarom je niet in alles de beste hoeft te zijn.


Het is een generatie ding (quarter life) of misschien ook niet, maar ik mag eigenlijk niet falen. Als ik faal is dat mijn eigen schuld. Ik heb namelijk alles gekregen wat ik nodig heb om een succes van mezelf te maken. Mijn moeder heeft er hard voor gewerkt en ik heb ook mijn best gedaan op school. Ik heb mijn masterdiploma op zak. Ik ben dus niet dom. Mijn uiterlijk heb ik ook mee (volgens anderen, zelf weet ik dat eigenlijk zo net nog niet), ik ben verder in een welvarend land geboren en ik heb de vrijheid gekregen om mijn eigen keuzes te maken. Falen is dus geen optie.


Deze handjes kunnen alles
Zoals mijn moeder vroeger altijd zei: 'Deze handjes kunnen alles.' We legden alle drie (mijn zusje, moeder en ik) onze handen op elkaar. Mijn zusje en ik schreeuwden vervolgens 'dat onze handjes alles kunnen,' terwijl we alle drie onze handen in de lucht gooiden.
Vrienden kunnen bevestigen: ik ben heel trots op mijn moeder en ik heb ook over dit lieve ritueel opgeschept. Toch moet ik nu leren dat het ergens waar is dat ik alles kan (je kunt namelijk vaak meer dan je denkt), maar ik moet misschien ook leren dat het niet erg is als je handjes niet alles kunnen.

Falen is ook een deel van het leven: een moment om te leren. Je kunt niet altijd een winnaar zijn, maar in een tijd waarin 'loser' en 'sukkel' veel gebruikte scheldwoorden zijn, is dat niet altijd makkelijk te accepteren.
Als iemand kritiek heeft, vind ik het dan ook heel moeilijk om dat niet persoonlijk te nemen. Wie is er anders verantwoordelijk voor dan ikzelf? Zo ben ik bijvoorbeeld heel slecht in autorijden en heb ik - na weet ik hoeveel rijlessen - nog steeds geen rijbewijs. Ik mijd dit onderwerp dan ook als de pest en ik durf het bijna niet nog een keer te proberen en opnieuw lessen te nemen.

Ik probeer op deze manier te verbergen wat voor 'loser' ik ben. Of zoals ik het vaak tegen mezelf zeg: 'Als ik soms zie wat voor imbecielen er achter het stuur zitten, nou dan moet ik het toch ook kunnen?' Tegelijkertijd heb ik veel over mezelf als persoon geleerd tijdens de rijlessen. Nu weet ik bijvoorbeeld dat Ik er een hekel aan heb als mensen mij op mijn vingers kijken.  Ik hou ervan voor me uit te staren en lekker weg te dromen en na te denken over van alles en nog wat.

Geslaagd of niet?

Een rijexaminator bepaalt vaak als je binnen komt lopen al of je geslaagd bent of niet en niet alleen een rijexaminator doet dit. Een eerste indruk en doen alsof je de beste bent, is vaak heel belangrijk. Zo kan ik nog wel even doorgaan over wat ik buiten niet al te best rijden allemaal heb geleerd van mijn eigen falen.
Daarnaast maakt het mij geen slechter mens dat ik niet goed kan autorijden en heb ik niet nog een boel andere talenten? Als mensen hierom op mij neer kijken, zegt dit dan wat over mij of over hen? Wanneer de tijd rijp is, probeer ik het gewoon nog een keer en anders pak ik de rest van mijn leven de trein (daar heb ik ook deze column voor een groot deel geschreven en dat gaat weer niet terwijl je auto rijdt).

Leren en verder gaan...
Tot slot wil ik zeggen dat ik me wel degelijk bewust ben van alle kansen die ik heb gekregen. Daarom ben ik blij in deze tijd en in dit deel van de wereld geboren te zijn. Mijn doel is dan ook simpel: de wereld waarin ik leef een beetje beter te maken. Dat zal niet altijd een succes zijn, maar daar leer ik van en zo ga ik verder.
Falen doen we allemaal, sommigen wat meer dan anderen. Mensen die veel falen zijn mensen die risico's nemen en dat zijn meestal ook de mensen met het meeste succes of die er na een flinke klap er het eerst weer bovenop zijn.


Ik maak me trouwens wel een beetje zorgen over de volgende generatie, die naar het soms lijkt allemaal topmodellen, supersterren of profvoetballers willen worden... dromen hebben is heel gezond maar een loser of sukkel zijn is soms ook helemaal niet zo erg.

Claudine

Foto©Sharon-Anouk Brouns.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond