Versnelling

03-08-2015
Claudine
Versnelling

De bloemen aan de rand van het veld zijn niet langer bloemen maar kleurvlekjes, of beter gezegd rode en witte strepen.* Niet de woorden van een formule 1-coureur, maar geschreven door Victor Hugo in 1837. Dit terwijl een trein toen niet veel harder reed dan 50 kilometer per uur. Veel te snel, vond men. 'Te voet kon men toch veel meer genieten van de reis?' Sindsdien zijn we alleen nog sneller gaan leven, maar tegen welke prijs? En genieten we onderweg eigenlijk nog wel? 

Een dag voor dat ik dit las, stuitte ik op een artikel over Slow Traveling: over reizen met de trein. We reizen tegenwoordig liever met het vliegtuig, las ik, zodat we binnen een paar uur op onze zonnige bestemming te zijn. Vandaag de dag is, in tegenstelling tot vroeger, de trein dus een manier van langzaam reizen geworden, waarbij je kan genieten van de reis zelf. Mooie vergezichten komen aan je voorbij ... het is een prima plaats om een boek te lezen en onderweg kun je uitstappen om nieuwe plekken te ontdekken.

Ik ben het hier mee eens, ik reis graag met de trein, maar het laat vooral ook zien dat onze perceptie van tijd en snelheid sterk is veranderd sinds 1837. We leven een stuk sneller dan Victor Hugo indertijd.

Hoog tempo
Hierdoor vliegt ons leven letterlijk aan ons voorbij, althans zo voelt het. We racen van de ene afspraak naar de andere en kunnen niet meer leven zonder onze agenda en/of smartphone. Alles - communiceren, reizen, fastfood, (sociale) media enzovoort - gebeurt in hoog tempo en is voor velen niet meer bij te benen. Ik ben dan ook zeker niet de enige, of de eerste, die zich afvraagt of dit een goede ontwikkeling is. 

Zo is er het populaire mindfulness, heel kort samengevat: bewust zijn in het hier en nu. En de slow living-beweging die ons leert dat het goed is om het eens wat rustiger aan te doen zodat je echt kunt zien - en genieten - van wat er om je heen gebeurt.

Anderen verzetten zich tegen het snelle leven door te pleiten voor nieuwe wetten en regels om mensen meer vrijheid en vrije tijd te geven. Was dat immers niet waar al die versnellingen in het begin voor bedoeld waren? Een kortere werkweek en een basisinkomen zijn goede voorbeelden van voorstellen om met zijn allen een versnelling lager te gaan leven. Deze bewegingen krijgen steeds meer aanhang, maar zijn nog lang geen mainstream.

En nu?
Als we kijken naar de enorme versnelling van de afgelopen 200 jaar, is het nu tijd om stil te staan en ons af te vragen hoe we verder zullen gaan. Doorgaan met (technische) versnellingen? Misschien, maar dan in ruil voor meer vrije tijd en vrijheid in plaats van steeds meer doen, moeten en willen. 

Of drastischer: stoppen met al dat doen, moeten en willen en de tijd nemen om te zien wat er in onze directe omgeving gebeurt. En hier dan van genieten, maar tegelijkertijd ook de tijd nemen om naar anderen te luisteren en hen te helpen. Er is immers veel ellende in de wereld en nu hebben we vaak niet eens de tijd om hier bij stil te staan, laat staan er iets aan doen. 

Ik kies toch voor het laatste. En jullie? 

Claudine

Claudine is 27 jaar en behaalde eerder een master in sociale geografie. Verder studeerde ze eerder dit jaar af als sociaal- en cultureel medewerker. Ze werkt in een grote stad als leefbaarheidsmedewerker in een multiculturele wijk. 

*geciteerd in Wolfgang Schivelvusch, Geschichte der Eisenbahnreise over 'reizen met de stoomtrein. 

foto©ziezozon

Tags: columns, leven, reizen
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond