Softie

23-07-2011
Niki
Softie

De Nederlandse Femke Terra werkte als producer bij televisie, maar onlangs besloot ze het bestaan als hardwerkende, zelfstandige vrouw op te geven en voor haar twee jonge kinderen te zorgen. En dan is er ook nog meneer Femke, een Vlaming die wel eens te hard werkt en ja: toch wel een andere cultuur met zich meebrengt.

Soms vraag ik me af: Wanneer ben ik zo'n softie geworden? Het sluipt er ongemerkt in en opeens ben je het: een doetje, een watje..., kortom: een softie. Volgens mij is het gekomen toen ik kinderen kreeg. Van feestbeest en hardwerkende zelfstandige vrouw dook daar ineens een nieuwe Femke op.


Mijn nieuwe ik verraste mij wel. Het begon al met die dikke buik. Ik reed vijftig meter de straat in, toen er een busje de hoek om kwam rijden. Ik dacht: de man gaat wel even vier meter achteruit, kleine moeite tegenover de vijftig meter die achter mij lagen. Maar nee, hij toeterde als een gek om duidelijk te maken dat ik naar achteren moest.


Vroeger was ik even fanatiek terug gaan toeteren of zelfs uitgestapt om te vragen of hij wel goed bij zijn hoofd was: zo'n vijftig meter ten opzichte van vier meter achteruit, dat is toch geen moeilijke rekensom...Gek! Maar nee, als een konijn dat in de koplampen van een snel naderende auto kijkt, blijf ik zitten en rijd ik uiteindelijk gedwee vijftig meter achteruit. Huh?

WAT?


Een paar maanden later. Als jonge moeder loop ik met mijn nieuwgeborene op straat. Mijn kleintje huilt in haar wagentje alsof haar leven eraf hangt. Een arts heeft haar nog geen half uur daarvoor, een jetser van een vaccinatie toegediend. Ze is niet stil te krijgen. Word ik daar aangesproken door een man die ongevraagd en op sarcastische toon laat weten: "Gewoon even een beetje liefde geven hoor, dat wil nog wel eens helpen." WAT? Nou ja, dit is nog erger dan de vrouw die ooit tegen mijn zus zei: "Wat een mooie baby heb jij. Zeker niet van jou?"


Wat is mijn reactie: ik ren in tranen naar huis. Femke, ben je zot geworden of wat? Wat is er met mij aan de hand? Dat ga ik niet nog eens laten gebeuren en de gelegenheid om de zaken anders aan te pakken, bood zich gelukkig 3,5 jaar later aan bij kind nummer twee. Zelfde situatie: huilende baby in een wagentje. Dit keer ben ik in de supermarkt. Een man spreekt mij ongevraagd en geeft mij ongewenst advies: " Daar hebben ze speentjes voor hoor," roept hij, al wijzend met zijn vieze vinger naar mijn schreeuwende roze wolk.


"Oh ja," schreeuw ik terug: "Ik zal jou eens een speentje in je strot duwen! Waar bemoei je je eigenlijk mee, eikel!" De stilte daarna op de groenteafdeling is oorverdovend. Dan pas zie ik al die gezichten. Wat deze mensen denken is overduidelijk: "Ach, wat zielig, ze kan het moederschap niet aan. De vrouw is een beetje labiel." Grrr.  

Ik ben nu weer een paar jaar verder, zes jaar moederschap in totaal. En onlangs ontdekte ik dat de curve van mijn emotionele levensloop: van kort op de bal als je kind bent, naar geen emoties of juist 'over de top' als puber, naar een balans vinden tussen emoties en geen emoties als twintiger, naar 'stabiel' als je als dertiger denkt het eindelijk allemaal te begrijpen, naar labiel als jonge moeder, naar een rollercoaster van labiel-stabiel richting veertig jaar, naar.........ja, waarheen eigenlijk?

Niet zo 'softe' nicht


Het verschil in emotionele levensloop van een veertiger en een puber werd mij afgelopen week bijzonder duidelijk toen mijn nicht van veertien hier logeerde. Nicht en ik zaten samen een film te bekijken over vluchtelingen uit Vietnam, die op illegale wijze in een boot de oceaan werden over gebracht. Ik had serieus met ze te doen. Geen pretje om zo in een vooronder van een boot - in een storm ook nog - op de vlucht te slaan op zoek naar een beter leven als illegale Vietnamees.
"Sowieso geen pretje om een Vietnamees te zijn," was de nuchtere conclusie van nicht. Huh? "Wat bedoel je?" Nicht: "Je kan maar beter hier wonen dan een Vietnamees zijn die illegaal naar het Westen vertrekt in het vooronder van een vissersboot."


Jeugdig gebrek aan soft, noem ik dat. Zo wil ik het ook niet. Gelukkig was ze twee dagen eerder niet mee gegaan naar de nieuwste Disney-film: Rapunzel toen ik achter mijn 3D-bril weer eens een traan liet vallen, net als alle andere moeders in de zaal trouwens. Mijn nichtje had me waarschijnlijk verbaal 'afgemaakt' als een illegale Vietnamees in het vooronder van een vissersboot.

Van veertig naar tachtig


Vorige week ben ik veertig jaar geworden en dan rijst vanzelf de vraag: welke kant gaat het vanaf nu op met mij? De goeie kant? Ik kan tegenwoordig namelijk zo ongegeneerd ontroerd raken van de schitterende schittering van de zon in de zee, van fantastisch licht door de bomen in het bos, van een bevriend stel dat samen zo mooi gitaar kan spelen, van herinneringen, van ....van alles.


Mijn conclusie is dat het 'softe' is ontstaan door mijn moederschap, want: tranen bij hun eerste ontmoeting met Sinterklaas, tranen bij de comeback van Ome Willem die aan zijn 'rakkers' vraagt of er nog grote 'rakkers' in de zaal zitten, tranen bij hun eerste schooldag, tranen om hun lach met die gaten door hun uitgevallen melktanden...


Een beetje minder mag soms wel van mezelf. Ik neem mezelf voortaan onder de loep, maar met mijn blik gericht op later, als ik tachtig jaar word of zo: ik zou graag hebben dat mijn emotionele curve dan ergens uitkomt bij een emotioneel rijpe en wijze vrouw. Dat hoop ik toch.

Femke

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond