01 okt 2013

Projectielkotsen en andere viezigheid

Redactie
Projectielkotsen en andere viezigheid

Als je kinderen hebt, moet je je soms over wat ‘viezigheid’ heen zetten. Kwijl, snot, poep et cetera. Je krijgt met alles te maken. Om het maar niet te hebben over de gave van een kind om te kunnen ‘projectielkotsen’. Een beetje zoals in die Monty Python scène waarin een man in een restaurant zich volvreet, waarna de ober zegt: ‘After Eight, sir?’ De beste kotsscène aller tijden volgt.

Volgens mij lukt dat projectielkotsen bij een kind zo goed, doordat ze het echt met overgave doen. Daar kunnen wij als volwassenen nog wat van leren: Laat je gaan! Afijn, het hoort er allemaal bij. Op het meeste ben je gaandeweg het moederschap wel voorbereid met natte doekjes, tissues en droge onderbroeken. Maar soms trap je er vol in. En soms zij en zit jij weer met een schoenzool vol hondenpoep.

Maar er zijn nog meer situaties die je kunnen overvallen. Zo zat mijn jongste lekker relaxed op een smerig benzinepomptoilet, toen ik haar er even aan moest herinneren dat het niet zo fris was met je handen de bril vast te houden. En een ranzige bril was het! Toen ik vervolgens even langs haar heen bukte voor de vuilnisbak, pakte ze met diezelfde twee handen mijn gezicht vast en zei: 'Lieve mama. Ik hou van je.' Gatverdamme! Vervolgens sta je niet alleen haar handen te schrobben, maar ook je eigen gezicht.

En dus moet je je kinderen ook uit eigen belang zo snel mogelijk leren hoe ze hun eigen neus moeten snuiten, hun eigen handen moeten wassen en hun eigen kont afvegen. ‘Mama, ik moet poepen!’, riep de jongste deze week weer. Bij de oudste heb ik gelukkig het meeste al gehad. Ik zei: ‘Daar begin je nou toch wel wat oud voor te worden, hè schat? Je bent net  vijf jaar geworden!’ Met een dosis nepgehuil probeerde ze er nog voor te zorgen dat ik het toch ging doen, maar nee. Dus midden in de huilbui stopte ze en zei serieus: ‘Oké, ik kan het ook wel zelf, maar heb er gewoon geen zin in.’  Toen ik verkondigde dat ik toch echt niet van plan was om, tot ze het huis uit ging, haar billen af te vegen, was ze eigenlijk wel een beetje verbaasd. Hahaha! ‘En dan daarna gaat diegene met wie je gaat samenwonen zeker verder je billen afvegen?’ En ik zag haar denken: Briljant idee.

En dan heb je nog de viezigheid waarvan je bijna niet gelooft wat je ziet, omdat het gewoon niet in je hoofd opkomt. Stel, je bent je kind kwijt in een warenhuis en je vindt haar terug bij de roltrap. Dan zie je haar staan, handjes netjes op de rug en met haar tong tegen het zwarte rubber waar werkelijk iedereen zich aan vasthoudt. Heel slim (natuurlijk) bij de trap die van boven naar beneden komt, anders flappert je tong zo naar boven. Aaaaagh! Les 1: Hoe maak je je kind zo resistent mogelijk tegen ziektes? Zo dus.

Afgelopen weekend zat ik lekker in het zonnetje aan een glas wijn toen er een vliegje in vloog. 'Joh, dat haal je er toch even uit met je vinger?', zei mijn dochter. Ja daaaaag! Sorry, ik kan veel hebben, maar als er een vlieg in mijn wijn zit, moet mijn hele glas leeggegooid. Ik heb gewoon een te rijke fantasie. Zo zie ik het vliegje komen aanvliegen en denken: Hé, dat ruikt lekker. Maar zoals met veel zaken die te lekker zijn, kan je wel eens te ver gaan en dus valt ‘ie er per ongeluk in. Van schrik laat ‘ie dan een poepie... en daar gaat het bij mij mis! ‘Nou mama, wel een beetje overdreven hoor’, zegt ze, terwijl ze met handen zo zwart als kolen een zakje chips zit te eten. 

Tja, het is maar waar je grens ligt.

Femke

Femke Terra is moeder van twee dochters en runt Ceremonie op Locatie, een bedrijf dat onder het motto 'Life is too short for boring parties' feesten op locatie organiseert die helemaal worden afgestemd op jouw wensen en dromen. Op 19 & 20 oktober staat ze op de Love & Marriage Beurs in de Ahoy in Rotterdam. Meer info: Ceremonie op Locatie.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond