Poep

29-09-2011
Niki
Poep

De Nederlandse Femke Terra (1970) kwam na haar studie journalistiek al vrij snel in de tv-wereld terecht waar ze aan de slag ging als producer. Onlangs besloot ze om het bestaan als hardwerkende, zelfstandige vrouw op te geven, voor haar twee jonge kinderen te zorgen én een totaal andere richting in te slaan. En dan is er ook nog meneer Femke, een Vlaming die wel eens te hard werkt en ja: toch wel een andere cultuur met zich meebrengt.

Mijn jongste dochter van drie is plotseling in de 'poep-, pis-, plas-, kak-fase'. Dat houdt in dat het erg lachen is om dat heel veel te zeggen. En heel hard. En op de meest rare plaatsen. En als het even kan krijgt ze de oudste van zes ook nog mee. Lachen joh! Niet?

Nu heb ik een enorme hekel aan poep, ofwel zoals ze in België zeggen: kaka. Met name: hondenpoep. Als ik in de hondenpoep trap, kan ik echt zo mega uit de pan flippen, dat er geen hond in de buurt moet zijn of ik bega een moord. Hondenliefhebbers denken dan dat ik een echte hondenhaatster ben, maar dat valt wel mee. Ruim gewoon het beest zijn behoefte op en we kunnen best op goede voet samenleven.

Wat ruik ik?

Zo nam ik laatst een kind mee uit de klas van mijn dochter, waarvan de ouders even niet te bereiken waren. Het kind was zo overstuur van algehele malaise, dat ik voorstelde, dat hij dan beter even bij mij op de bank kon liggen. Zo ook beter voor de klas. Het ventje mee en net toen ik mijn auto wilde starten en ik dacht, wat ruik ik toch, hoorde ik: "Oh nee, he!" De hele sportschoen van het ventje onder de stront en zo ook mijn auto-bekleding. Aaaaagh, nee, ik kan dat niet aan!!! Ik ben in staat om mijn eigen schoen direct in de vuilbak te gooien en heb ook al eerder zo een paar tot een enkeling gemaakt, maar kon dat moeilijk doen met zijn schoen. Kokhalzend ben ik aan de schoonmaak gegaan. Ik moest wel. a) kon ik het ventje moeilijk bij de vuilnis zetten en b) ik reed in de cabrio van mijn vriend (die dit nu gaat lezen).

Toen ik dit verhaal aan mijn moeder vertelde, herinnerde ik mij de witte berber. Een hoogpolig kleed, waar alles wat je erop laat vallen, lekker in blijft kleven. Ik was een jaar of 14 en rende met mijn sportschoenen het ouderlijk huis binnen. Over de trots van mijn moeder (het kleed), door de keuken, de trap op etc. En ja hoor, poep aan mijn schoen! Het drama wat zich vervolgens heeft afgespeeld. Mijn moeder die natuurlijk eiste dat ik de boel ging schoonmaken en ik die met tranen en kokhalzend zei, dat dat echt onmogelijk was. Ik kon het niet en kan het eigenlijk nog steeds niet. Ik ben haar nog steeds dankbaar dat ze zich over het kleed heeft ontfermd. En ik heb er zelf een tik aan overgehouden. Ik check altijd mijn schoenen als ik ergens naar binnen ga. Ook als ik in een auto stap.

Eigen hond ruikt beter

Niets zo erg als hondenpoep!, zeg ik de volgende dag tegen de juf van mijn dochter. "Oh jawel, zegt ze. "De hondenpoep van een andere hond in plaats van je eigen hond." Wat?! "Ja hoor," zegt ze. "Ik loop altijd met zo'n zakje om de boel op te ruimen en dat vind ik helemaal niet erg bij mijn eigen hond, maar bijvoorbeeld bij de hond van mijn zus, echt smerig."

Huh? Werkt dat dan precies zo als bij mensen, dat je de ontlasting van je eigen kind, veel makkelijker te verteren vindt (figuurlijk), dan die van een ander? Het kan niet waar zijn. Voor mij is een hond, een hond en het maakt me niet uit: Zijn/haar ontlasting hoort niet op de stoep en al helemaal niet aan mijn schoen of de schoen van mijn kinderen.

Dan nog een leuke over het woord poep en kinderen. Regelmatig hoor ik hier door het huis, de volgende zin uit het toilet komen: "Mamaaaaa, ik heb gepoeoeoeoept!" Ofwel: Kun je even mijn billen afvegen? Want, ik kan dan wel tegen de poep van mijn eigen kinderen, een onderbroek met bruine strepen, is dan weer niet mijn favoriet.

Zo riep de jongste een keer door een restaurant in België, naar haar daar wonende oma: "Oma, ik moet poepen!!!!" Oma keek geschrokken om zich heen. Even later kreeg ik uitleg over de dubbele betekenis van dit woord (in Vlaanderen is poepen seksen). Hahaha, grappig.

Later is ze er nog een keer op terug gekomen of haar kleindochter niet 'kaka doen' kon zeggen. Ik heb dat geweigerd, omdat ik dan met zekerheid een kind creëerde die in Nederland op het schoolplein gepest ging worden. "Juf, mag ik kaka doen", klinkt hier nu niet bepaald 'funky.'

Ok, maar wat gaan we er aan doen, aan de poep op de stoep of in de parken, waar je lekker met je kleedje gaat liggen. Blijkbaar zijn er toch bezitters van honden, die denken dat het normaal is je hond overal te laten schijten, zonder het op te ruimen. Ik stel voor de hondenluier in te voeren. Een gat in de markt.

Femke Terra

Reacties (1)

  • 29-09-2011 16:15
    Hendrik

    Leuk stukje.....

    Moest je ook maar even naar de Vierklank opsturen !
    En dan met dikke letters erboven:
    Viezevuilegorestinkendedrollen op de stoep !

    Heb je die honden van de Juf wel eens gezien..... die drollen kunnen niet groter zijn dan 1 vierkantecentimeter .... daarom vindt ze het niet vies... :-)
    Gr.
    Hendrik

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond