03 aug 2012

Ontwikkelen (2)

Riet
Ontwikkelen (2)

Het leven is een onbekende weg met niet enkel mooie momenten, maar ook zeer bepalende gebeurtenissen die ons vaak dwingen tot persoonlijke ontwikkeling: of je daar nu klaar voor bent of niet. Vandaag het vervolg op het verhaal Ontwikkelen van Riet (69), moeder van vier dochters en voormalig schoonheidsspecialiste. Eerder schreef ze hoe haar leven op haar achttiende van de ene dag op de andere overhoop werd gehaald door de dood van haar moeder.

  

Eerder schreef Riet in haar column Ontwikkelen hoe er van haar als oudste dochter werd verwacht dat ze de plaats van haar moeder in het huishouden over nam. Nu vele jaren later, blikt ze terug op die periode.

'De dag voor mijn moeder overleed heeft ze mij iets gevraagd, wat ik achteraf onmogelijk kon waarmaken. Ze vroeg mij het gezin, mijn broers en zussen, bij elkaar te houden.

Nu weet ik dat met het proces dat mijn vader doormaakte, en de snelle ontwikkeling waar ik zelf in was beland, helemaal niet zou kunnen. Om te beginnen was de grote drijfveer, de moeder van het hele stel, weggevallen.

De plaats van je moeder overnemen valt niet mee, is zo niet onmogelijk. Oh, wat werd ik eenzaam. Ik was een van het stel, maar terwijl mijn zussen en broers met vallen en opstaan hun leven weer probeerden op te bouwen stond mijn leven als oudste dochter volledig stil.

Als 's morgens iedereen naar school en naar het werk ging, bleef ik alleen achter op de plaats waar mijn moeder altijd als grote steun en toeverlaat klaar had gestaan. Ook voor mij tot kort daarvoor. Als ik er nu op terug kijk, heb ik die periode lange tijd ver weggestopt.

Voor haar dood had ik een baan in Den Haag gevonden, ook mijn onderkomen was al geregeld. Mijn koffer was gepakt. Ik was er klaar voor om aan mijn zelfstandige leven te beginnen. Maar door haar dood ben ik nooit naar Den Haag vertrokken. In plaats van het starten van mijn eigen zelfstandige leven, verloor ik mijn moeder en bleef ik thuis om voor het gezin te zorgen. 

Wat moest ik met deze vreselijke ommekeer aan? Ik wist mij geen raad. Mijn vader had enorm veel verdriet en vluchtte hiervoor.

Ondanks mijn onbeschrijfelijk verdriet probeerde ik om alles toch zo goed en zo kwaad als mogelijk draaiende te houden. Een nichtje kwam van tijd tot tijd helpen met poetsen. Een tijd later kwam een zus van mijn moeder ook een handje toesteken. Maar met mijn verdriet kon ik nergens terecht.

's Nachts dwaalde ik rond, totaal vertwijfeld, radeloos en hopeloos. Hoe moest ik hier uit komen? Ik wist het echt niet meer, durfde niet meer in het donker te slapen, áls ik al in slaap viel. Ik raakte oververmoeid en kwam tot bijna niks meer.

Alleen uiterlijk verzorgde ik mijzelf nog wel heel goed, want dat had ik van mijn grote voorbeeld mijn moeder geleerd. In mijn hoofd hoorde ik steeds haar stem, die zei: " Zorg goed voor jezelf want daar moet je het altijd weer van hebben." Maar hoe ik mij van binnen voelde was het een heel ander verhaal.

Toen ik op een keer 's nachts weer ronddwaalde, riep de buurvrouw mij naar haar slaapkamerraam te komen. Ze heeft mij die nacht hard aangesproken. 'Of ik soms wilde dat ze binnen onafzienbare tijd allemaal achter mijn doodskist zouden aanlopen.'

Daar schrok ik heel erg van. Het was namelijk ook elke nacht mijn enge droom: mijn eigen dood op korte termijn. Ik kon het mij namelijk gewoon niet voorstellen: een leven zonder mijn moeder.

Ik ben toen gaan praten met mijn broer Walther. Hij heeft met mijn vader gesproken en hem erop gewezen dat hij niet de enige was met verdriet. Daarna ben ik ook bij de dokter terecht gekomen. Van hem kreeg ik medicijnen, gesprekken met een deskundige waren in die tijd namelijk nog niet aan de orde.

Ik heb uiteindelijk geprobeerd om zo goed mogelijk voor iedereen te zorgen. Zo goed als voor mij als 18-jarige mogelijk was. We maakten het 's avonds met zijn allen zo gezellig mogelijk. Zo hebben we samen geprobeerd er het beste van te maken. Dat mijn moeder voorgoed weg was, dat moesten wij accepteren en we moesten ermee proberen te leven.

Mijn vader, die absoluut niet alleen kon blijven, is vrij snel opnieuw getrouwd en wij zijn uiteindelijk allemaal onze eigen weg ingeslagen.

Als ik er nu op terug kijk, hebben al mijn broers en zussen dat elk op hun eigen manier gedaan en ze hebben het goed gedaan.

Riet

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond