27 jul 2014

Mijn writer’s block

Redactie
Mijn writer’s block

Het is alweer even geleden dat ik nog iets geschreven heb. Correctie; ik heb wel een paar dingen geschreven, maar ik vond geen enkele tekst echt voor publicatie vatbaar. Sommige van die posts heb ik niet gepubliceerd omdat ik ze nog niet goed genoeg vond, of niet relevant, of onvoldoende to the point.

 

Ik heb bijvoorbeeld een (veel te lange) post geschreven over 'onze WK-babe.' Over de wisselwerking tussen sociale en traditionele media die hypes creëren om de heilige verkoopcijfers positief te beïnvloeden. En over de wederzijdse beïnvloeding die ervoor zorgt dat ze even snel grootgemaakt als afgeschoten (excusez le mot) worden.

Op mijn harde schijf staat een half afgewerkt verslag van het Prince-concert in de Botanique, waar ik op de eerste rij stond en van het enige idool in mijn leven een high five kreeg.

En gezien mijn interesse in voetbal had ik – zoals zovelen – een nabeschouwing klaar over de ups en downs van het tornooi. Waarom de eerste ronde zo spectaculair was, de tweede ronde tegenviel met uitzondering van twee wedstrijden en dat ik gelukkig was met het feit dat er uiteindelijk toch nog een terechte wereldkampioen gekroond werd. En ook dat zo’n WK eigenlijk ook hard werken is voor voetballiefhebbers.

Aan mijn ode aan Jan Mulder ben ik nooit toegekomen. Die is door anderen al veelvuldig – en terecht – bewierookt. Alleen opvallend dat Vlaanderen hem blijkbaar pas dankzij het WK heeft leren kennen. Hadden jullie nog nooit gehoord van iets als De Wereld Draait Door, Studio Sport of Humo, denk ik dan?

Ik heb zelfs een bekentenis klaar over mijn grootste verslaving. Maar ik twijfel nog tussen publicatie of aansluiten bij een zelfhulpgroep. In de veronderstelling dat ik wil afkicken natuurlijk, want zo erg vind ik die verslaving zelf nu ook weer niet.

Ook voor de rest liggen de potentiële onderwerpen voor het grijpen. Maar ik voel aan mezelf dat het dan op dit moment meestal zou gaan over dingen waar ik me aan erger. En ik heb niet de ambitie om te veranderen in een digitale klaagmuur. Al hoop ik dat iedereen begrijpt dat de wereld waar wij in leven het mij ook niet gemakkelijk maakt om de mooie dingen te blijven zien.

De lezerscommentaren op de website van Het Laatste Nieuws verdienen bijvoorbeeld een publieke kastijding. Van de zwaarste soort. De allerzwaarste. En liefst dagelijks. Nu ik erover nadenk, Het Laatste Nieuws zelf mag ook wel eens aangepakt worden voor het schaamteloos integraal kopiëren (foto inbegrepen) van artikels op de website van The Daily Mail, zowat het grootste vod in de internationale krantenwereld.

En er valt ondanks alles misschien nog heel wat te vertellen over een plattelandsburgemeester die het normaal vindt om Amerikaanse marteltechnieken te gebruiken om een groep zigeuners van zijn erf te jagen. En ergens kriebelt het ook om mijn mening te geven over de televisieomroep die het nodig vond om dat openbaar wangedrag via een livestream aan zijn kijkers aan te bieden.

Ook de voortdurende perceptiespelletjes en andere speeltuinstrategieën in de huidige politiek irriteren me meer dan ooit tevoren. Ostentatief zitten kaarten in het parlement, als moest er aangetoond worden wie de troeven in handen had. Of de bij de haren getrokken benamingen voor een nieuwe regering om een negatieve – door de toekomstige oppositie in het leven geroepen – benaming zoveel mogelijk te counteren. (Ik hoop trouwens dat we het collectief de Pipi Langkous coalitie gaan noemen. Ook kleurrijk, en ook Zweeds) Of partijen die snel-snel een deelstaatregering vormen om zo de anderen voor voldongen feiten te stellen, maar dat zelf staalhard blijven ontkennen terwijl ze wel al de ministerposities strategisch invullen.

Het zijn allemaal niet bepaald stichtende voorbeelden. Echte staatsmannen en/of –vrouwen zie ik vandaag trouwens nog amper. Daarmee bedoel ik mensen die aandacht hebben voor inhoud, die vanuit een échte visie op zoek gaan naar oplossingen of compromissen. Door de overdreven mediatisering van de politiek willen écht bekwame mensen het ambt amper nog opnemen en zitten we in veel gevallen met de politici die we verdienen; weinig inspirerende tweederangsprofessionals die vooral bezig zijn met onze perceptie over hen te beïnvloeden. En ondertussen regeert de oppervlakkige waan van de dag het land. Je kan tegenwoordig op basis van een opgeblazen fait divers in de krant immers al vrij nauwkeurig voorspellen welke wetsvoorstellen er twee weken later besproken zullen worden.

Ik erger me tegenwoordig ook meer dan anders aan het egoïsme en de algemene klaagcultuur in dit land. Of het nu gaat om treinen die wel of niet op tijd rijden of festivals die te luide muziek spelen, noem maar op… altijd zal er wel iemand rechtstaan die vindt dat zijn rechten geschonden worden en die hardop gelooft dat zijn rechtvaardige zaak de belangrijkste in de wereld is. En binnen de kortste keren ontstaan er groepen voor- en tegenstanders, die in zo simpel mogelijke redeneringen de hakken in het zand zetten. Kijken naar de context of de eventuele eigen verantwoordelijkheid is vragen naar nuance. En dat is vaak te moeilijk, te vermoeiend en in zeldzame gevallen misschien zelfs te confronterend voor het zelfbeeld voor wie het toch probeert.

Soit, het goede nieuws is dat ik ook heel erg goed weet waarom al die dingen mij zoveel meer ergeren dan anders.

Ik zie op mijn Twitter feed namelijk onbeschrijflijke beelden en berichten binnenkomen vanuit Gaza. Ik probeer me dan voor te stellen wat een vader in die openluchtgevangenis moet voelen als hij zijn vermoorde kind onder het puin moet halen. Ik word triest als ik denk aan hoe de wederzijdse haat bij elke raketinslag en elk geweerschot nòg dieper geworteld geraakt.

Of ik denk aan hoe de nabestaanden van de passagiers van MH17 zich moeten voelen. Het ene moment neem je afscheid van familieleden en vrienden die op vakantie vertrekken en het andere moment is je hele leven voor altijd veranderd, omdat een machtgeile potentaat zijn eigen wereldje bestuurt volgens zijn eigen wetten en regels en de verkeerde vrienden wapens heeft gegeven waar ze niet mee kunnen omgaan.

Dan vind ik letterlijk de juiste woorden niet om mijn gevoelens uit te drukken en lijkt elke poging tot bloggen tegelijk zo futiel. Dus verander ik mijn profielfoto’s in machteloze vredetekens en blijft er eigenlijk maar een gedachte echt over: “Loop toch aan met je luxeproblemen, we hebben het hier veel mooier en beter dan je je ooit zou kunnen voorstellen”.

Was het maar weer gewoon komkommertijd…

Tom

Meer artikelen van deze Belgische auteur vind je op zijn blog Relativity Rules. Relativity Rules is waar deze veertiger, vader van twee, partner van een, van alles wat, van niets alles ...  zijn gedachten en schrijfsels deelt met de wereld. Of zoals hij zichzelf omschrijft: 'Digitaal dilettant. Bewondering voor intelligente humor. Verwondering over de wereld. Voetbal als uitlaatklep. Beginnend schrijver in het diepst van mijn gedachten.'


 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond