Liefdesbrief aan jezelf

17-01-2016
Renate
Liefdesbrief aan jezelf

“En als je er nu eens voor gaat zitten om een liefdesbrief te schrijven,” opperde ik aan een vriendin. Op dat moment verteerd door een onbeantwoorde liefde.
“Maar dan niet aan die ander. Wel aan jezelf,” voegde ik er aan toe. Renate Breuer, schrijfster en columniste, geeft liefdesadvies. Of: hoe leer je van jezelf te houden.

“En als je er nu eens voor gaat zitten om een liefdesbrief te schrijven,” opperde ik aan een vriendin. Op dat moment verteerd door een onbeantwoorde liefde.
“Maar dan niet aan die ander. Wel aan jezelf,” voegde ik er aan toe. “Want ik hoor je nu vooral vertellen over mogelijke scenario’s die niemand van ons kent. Noch kan beïnvloeden. Alsof jij geen enkele zeg meer hebt in je eigen leven. Ik heb het idee dat je je focus even moet verleggen.”

Het was niet als terechtwijzing bedoeld. Niettemin kreeg ik een sterk gevoel dat mijn vriendin zichzelf -in haar begrijpelijke verwarring en verdriet- een beetje veel vergeten was. En dat plekje kende ik als de beste. Een bedrieglijk plekje dat maakt dat je je blijft focussen op alles wat buiten jezelf ligt. Om het vooral niet over jou te hebben. Alsof je enkel nog zou kunnen bestaan bij de gratie van iets dat buiten jouw bereik ligt.
“Ja!” zei ze verrast. “Dat idee spreekt me enorm aan.” Om even later te verzuchten: “Maar ik ben bang dat het me niet gaat lukken. Ik kan op dit moment weinig positiefs over mezelf bedenken.”
“Net daarom,” zei ik.

Zijn het niet net die momenten dat je jezelf zozeer uit het oog verliest en alleen nog maar oog lijkt te hebben voor iets in je leven (liefst een mirakel!) dat ieder verdriet of gemis zou kunnen doen oplossen in het grote niets, dat je het juist meer dan ooit van jezelf moet hebben? Blijkt het cliché -hoe graag je ook zou willen dat net jij die dans ontspringt- niet keer op keer ontnuchterende, naakte waarheid? Een waarheid die je liefst voorbij snelt al had hij (of zij) je nooit recht in de ogen gekeken. Alsof het je zou lukken het naderhand ooit weer uit je hoofd te zetten. Dat cliché heet namelijk dat alles begint met genoeg mededogen en liefde voor jezelf. Dat mededogen en die liefde kun je vervolgens naar hartenlust delen waarbij je niet genadeloos overgeleverd hoeft te zijn aan een ander. Zonder blijf je in bange afwachting van wat de wereld je al dan niet brengt. Vaak minder dan je zou hopen.

Nu vind ik dat ik het recht niet heb mensen zomaar iets aan te raden wat ik zelf nooit heb uitgeprobeerd. Zo had ik nog maar enkele maanden voordien een liefdesbrief aan mezelf gepend (dat klinkt enorm romantisch maar ik moet eerlijk bekennen dat het een getypte versie op mijn computer betrof). Niet dat ik op dat moment met liefdespijn te kampen had. Wel was het de avond voor mijn verjaardag en sloot ik een jaar met onvoorziene gezondheidsproblemen en verschillende operaties af die mij zwaar aan het denken hadden gezet. Zonder vooropgezette plannen daartoe besloot ik die avond een liefdesbrief te schrijven aan mezelf. De eerste van mijn leven. Mind you, ik schreef er al vele in het verleden. Nog nooit eentje aan mij.

In alle eerlijkheid was er een glas wijn voor nodig om de moed op te brengen om te beginnen. Er vloeide ook een traan. Misschien twee. Niet uit vals sentiment, wel uit onwennigheid om mezelf enige liefde te verklaren. Was dit niet gek? Was ik misschien gek? Daarna lukte het me verrassend goed om iets onder woorden te brengen als had ik het niet tegen mezelf als mij, maar tegen mezelf als iemand die mij zag zoals een ander dat zou kunnen doen. Goede en kleine kantjes inbegrepen, als één geheel. Een geheel dat het waard is om graag gezien te worden met al die haken en ogen erbij. Zoals ik ook anderen altijd heb kunnen zien. Echter had ik blijkbaar nog nooit op dezelfde manier naar mezelf gekeken.

“Niemand hoeft die brief te lezen,” verzekerde ik mijn vriendin. “Het is iets tussen jou en jezelf dus dat gaat verder niemand iets aan.”
Drie dagen later liet ze me weten dat het haar toch gelukt was en vroeg ik me af hoe de wereld eruit zou zien als iedereen eens een liefdesbrief aan zichzelf zou schrijven. Moest er dus nog iemand op zoek zijn naar een goed voornemen: Schrijf een ode aan jezelf. Het klinkt wellicht enigszins melig, toch is het tegendeel waar. Het vergt meer durf en moed dan je zou denken. Tegelijk is het louterend en loont het daarom sowieso de moeite. Beloofd. En plus kan de wereld er enkel wel bij varen.

Renate Breuer werkte meer dan 15 jaar voor televisie en is nu lifecoach en schrijver. Ze werkt als consulent bij mediarte.be waar ze zich bezighoudt met het project 'Werkbaar Werk' dat is opgebouwd uit verschillende campagnes rond hoge werkdruk en flexibiliteit in de media. Ze schreef twee romans: 'Sletten en Prinsessen' en '13.' Wil je meer weten over haar werk als lifecoach? Je vindt alles op haar website r&bcoach.me.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond