Je eigen waarheid

02-10-2012
Redactie
Je eigen waarheid

'Eén van de beste beslissingen in mijn leven was op mezelf gaan wonen. Eerder woonde ik begeleid en ik kon aan bijna niemand uitleggen dat ik op eigen benen wilde staan. Stel dat ik vereenzaamde als er geen 'hulp' meer was of dat ik het niet zou redden? Het tegendeel gebeurde. Er zijn alleen maar probleem weggevallen door voor een zelfstandiger leven te gaan.' Sarah Morton is schrijfster en schreef onder meer 'Afwijkend en toch zo gewoon, autobiografie van een autist.' Het boek gaat over haar jeugdjaren, waarin haar omgang met autisme centraal staat. In haar boek beschrijft ze de gevolgen van haar anders zijn, de angsten die ze beleefde en de vooroordelen van de buitenwereld, zoals dat zij niet in staat zou zijn om zelfstandig te wonen of een bezoekje aan een sjamaan.

 

Toen ik mijn voornemen doorzette om zelfstandig te gaan wonen, hebben mijn oma en moeder me geholpen met het opknappen van het huis en respecteerden ze mijn keus ook. De relatie met mijn moeder is erg ten positieve veranderd. Het is gelijkwaardiger. Zij respecteert mijn keuzes meer, probeert me niet te beschermen tegen het leven zelf.

De reguliere hulpverlening (op een paar aardige, betrokken mensen na die mijn mogelijkheden zagen en hier ook iets mee deden), heeft haar vooral in een paniektoestand gebracht en alles hopeloos doen lijken. Ik zie het een beetje als mijn taak om te laten zien dat het mij niet geholpen heeft (de diagnoses en prognoses) en dat je ook 'met autisme' een zinvol en redelijk zelfstandig leven kunt leiden.

Voor de Argusoog-radio werd ik eens geïnterviewd. Iemand reageerde daarop. Deze persoon was bij een sjamaan geweest (gewoon in Nederland) en dit had hem veel geholpen. Hij volgde een workshop, die uit vier readings bestond, Hoewel hij nog weinig energie heeft door een kwikvergiftiging uit het verleden is zijn leven hierdoor veranderd.

Zo heeft hij nu een open blik en voelt hij zich beter in zijn lichaam. Zijn energieveld is permanent veranderd, meer zoals het hoort te zijn. Hij oordeelt ook minder snel en is veel meer naar zijn intuïtie gaan leven. Zijn grenzen kan hij beter aangeven, gebeurtenissen en wat anderen vinden kan hij beter naast zich neerleggen. Het raakt hem minder. Hij heeft leren loslaten wat niet van hem is.

Hoewel ik open sta voor het spirituele, ben ik niet lichtgelovig, maar zijn verhaal was openhartig en duidelijk. Ook voor iemand met autisme zou Miranda, de sjamaan die hij had bezocht, namelijk veel kunnen doen. Hoewel autisme nooit overgaat (dat zou ik ook niet willen, omdat het toch een deel is van wie ik ben), kan er veel veranderen ten positieve. Alleen de erkenning van wat er aan de hand is, kan al helend zijn. Of weten hoe de psychische problemen zijn ontstaan. Autisme heb ik al mijn leven lang, maar tot een jaar of tien was ik namelijk een gezond en redelijk vrolijk kind. Daarna ontstonden er wel problemen.

Mijn oma, die eerst bang was dat ik in handen zou vallen van een kwakzalver, besloot me uiteindelijk zelfs financieel te steunen toen ze merkte dat ik er echt voor wilde gaan en dat het mij ook hielp! Het viel haar ook op hoe helderder en beter gearticuleerd mijn stem klinkt. Ik zit minder in elkaar gedoken. Mijn blik is open en niet meer zo boos.

Bij de eerste reading mocht ik op een bank gaan zitten. Miranda vroeg niet wat me mankeerde, maar richtte haar aandacht op mij en voelde aan wat mijn klachten waren. Dit voelt zij in haar eigen lichaam, alsof het haar eigen pijn is. Dat herken ik: zie ik een kind in nood, ervaar ik dit alsof het met mijzelf gebeurt. Energetisch probeert Mirande de kwalen, schade en blokkades te helen. Ik hoefde niets te doen, behalve het toe te laten.

Het was moeilijk om bij mij binnen te komen, vertelde Miranda. Uit zelfbescherming heb ik me afgesloten voor mensen. Volgens haar heb ik een 'stolp' om me heen, waardoor ik 'klein' blijf en niet verder kan groeien. Ook dat herken ik. Er zaten blokkades, angsten en frustraties in mij en ik had een droge keel door alles wat ik nog niet heb kunnen uitspreken. Ze heeft niets gezegd dat ik kon weerleggen, waar de reguliere hulpverlening de meest stuitende dingen over me beweerd heeft.

Toen ze opmerkte: "Ik hoor je zeggen: ik wil uit dit leven bevrijd worden," schoot ik vol. Hoewel het een stuk beter gaat dan luttele jaren terug, is het een gevoel dat soms bovenkomt. Bijna niemand weet dit van mij. Dit had ik haar ook nog niet verteld of geschreven, dat weet ik zeker. Ik zei niets, ik wilde me niet 'zomaar' gewonnen geven.

Tijdens die eerste sessie legde Miranda een beschermend energielaagje over me heen. Ze liet mijn energie circuleren, wat ik op een gegeven moment ook letterlijk kon ervaren. Hiervoor hoefde ze me niet aan te raken, wat ook fijn is omdat ik (intiem) lichaamscontact pas verdraag als ik iemand goed ken. Blokkades kwamen los en donkere energie vloeide weg. Wat er om me heen gebeurt, ervaar ik nog wel, alleen raak ik niet meer zo snel uit evenwicht.

Als vanzelf kwam er tijdens die eerste sessie vervolgens een gesprek op gang. We herkenden veel in elkaar. Hoe we in de maatschappij staan en hoe volwassenen vaak met kinderen omspringen. Zij geloofde ook in mijn levenstaak om kinderen een stem te geven. Tijdens de tweede reading zou ze mij in contact brengen met mijn kern en deze repareren.

Geheel ontspannen liep ik naar de treinhalte, waar ik op de heenweg nog liep te zoeken en te stressen. Nu liep ik meteen goed. Ik had rust in mijn hoofd, alsof niets me meer uit balans kon brengen. In de spiegel zag ik een open blik. Ik herkende mezelf weer, waar ik eerst een vreemde zag.

Die sereniteit was niet blijvend. Nog steeds voel ik me verlamd en besluiteloos als meerdere dingen tegelijk mijn aandacht eisen. Ook heb ik een paar slechte dagen achter elkaar gehad, waarin het leek alsof het allemaal toch geen zin had. Vrij plotseling brak daarna de spreekwoordelijke zon door, als bij een eerste heldere avond na dagenlange regenval. Er volgden dagen die ik doorbracht in een onverstoorbare vrede.

Mijn behoefte aan snoepen en snacken is al bijna helemaal verdwenen. Eerder moest ik moeite doen om versnaperingen te laten staan, nu kan ik naar mijn lichaam luisteren: wat het echt nodig heeft. Zonder er moeite voor te hoeven doen. Vreemd is dat niet. Miranda helpt ook mensen met overgewicht om weer in hun element te komen, waardoor eetbuien verdwijnen. Híervoor kwam ik niet, toch werkt het ook bij mij door.

Het belangrijkste is echter: het vrijuit kunnen spreken...

Onlangs stond in een supermarkt een buggy met een peuter erin geparkeerd. Geen ouder te bekennen. Het kind zag er droevig en verloren uit. Meestal ben ik dan verlamd van besluiteloosheid. Nu zei ik wat vriendelijke woorden tegen het meisje en vroeg waar de ouders waren.

Het meisje kon mij geen antwoord geven. Ik was niet alleen een vreemde voor haar, maar zij was misschien nog geen twee jaar oud. Zij wist waarschijnlijk ook niet waar haar ouders waren.

Ik vroeg daarom aan een vakkenvuller om de ouders om te roepen. Hij weifelde: misschien werden ze dan kwaad.
- "Staat het kind hier al lang?" wilde hij weten. Wat is lang? Een klein kind heeft een andere tijdsbeleving dan wij, volwassenen.

Uiteindelijk stemde hij toe om de ouders om te roepen, daar ik duidelijk ongerust was. Op dat moment kwam net de oma aanlopen. Ik legde de situatie uit: "Aangezien niemand lette op het kind, heb ik maar even op haar gepast."

De vrouw verontschuldigde zich; ze dacht dat de moeder het kind bij zich had. Ze bedankte me en liep weg met de buggy. Overigens zonder verder naar het kind om te kijken. Pas later zag ik haar met het kind in de armen. Het mocht in de boodschappenwagen spelen met haar iets oudere zusje. De eenzaamheid was verdwenen uit het gezichtje. Het kind was nu ontspannen en er kon een lach vanaf.

Via mijn netwerk deed ik verslag van mijn ervaring bij Sjamaan Miranda en over de prop in mijn keel of druk vanuit mijn middenrif: iets wat mij vaak parten speelt.

Een vriend van mij schreef terug: "Als je jezelf kunt toestaan om steeds meer uit te spreken, wat er van binnenuit úit wil .... dan verdwijnen deze lichamelijke klachten!"

Sarah Morton

Vanavond geeft Sarah Morton in Soest een lezing over haar leven en de boeken die ze schreef. "Mijn naam is Sarah Morton. Met zes jaar ben ik gediagnosticeerd met autisme. Het boek 'Afwijkend en toch zo gewoon,' is mijn levensverhaal over welke invloed dat etiket op mij had en ook wat mij perspectieven bood. Eens zei de school over me dat 24-uurszorg voor mij de enige optie was. Ik was zeventien jaar toen er een begeleidster in mijn leven kwam die mijn mogelijkheden zag en erkende, mij op weg hielp naar een zelfstandig en zinvol leven. Inmiddels woon ik op mezelf, ook door de steun en het vertrouwen van mensen die achter me staan. Het voelt als mijn levenstaak om andere mensen, die ook klem zitten, een stem te geven. Door het hele land geef ik lezingen en interviews om mensen bewust te maken en mijn inzichten te verspreiden.'

Praktisch
Lezing Sarah Morton op dinsdag 2 oktober 2012. Adres: Birkstraat 136, 3768 HM Soest. Aanvang: 19:30 uur. De entree bedraagt 8,00 euro.

Boeken van Sarah Morton
Wat je niet verteld is... (Over kinderen in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij. Om kinderen een stem te geven.)
Afwijkend en toch zo gewoon (Levensverhaal)
Collision. De Catastrofe (Over mijn tijd binnen het speciale onderwijs)
Collision. Engagement. Ziek van angst (Psychologische thriller)

Sarah Morton heeft ook een eigen website.  

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond