28 jul 2011

Iene miene mutte...dit is het leven dat ik kies

Luna
Iene miene mutte...dit is het leven dat ik kies

Lily kijkt, voelt, proeft, ruikt en schrijft graag. Met haar zintuigen neemt ze de wereld en alles daar rond in zich op en zet het om in wat zij noemt 'geschreven schilderijtjes.' Schilderen en tekenen zijn haar hoe dan ook vreemd. De mooie illustraties bij haar columns vloeien daarom voort uit de handen van Kathy, een derde mens, twee derde kat en een bijzondere illustratrice.

Keuzes maken in het leven: iedereen wordt er mee geconfronteerd. Natuurlijk is de ene keuze al makkelijker te maken dan de andere. We nemen dagelijks honderden kleine beslissingen op basis van dubbel zoveel keuzemogelijkheden: eten we vanavond pasta of aardappelen? Neem ik de bus of ga ik met de fiets naar het werk? Wandel ik vanmiddag naar het centrum van de stad of ga ik lunchen met de collega's in het nabijgelegen restaurant...? Af en toe moeten er moeilijker beslissingen genomen worden, zoals: waar ga ik wonen? Kopen we dat huis of wachten we nog? Aan welke studie zal ik mij wagen? Willen we wel of geen kinderen...?

Maar hoe zou ons leven er uit zien als we op dat cruciale moment een andere weg zouden hebben genomen? Zouden we dan vandaag gelukkiger zijn of niet? Hebben we de juiste keuze gemaakt? En wat is dat dan: de 'juiste' keuze?

Je zou kunnen zeggen dat ik het allemaal niet op die manier moet bekijken, dat ik vooral moet relativeren en in het hier en nu moet proberen te leven. Meestal lukt dat ook. Maar af en toe komt dat kleine filosoofje in mij naar boven gekropen en gaat mijn voorhoofd in bedenkelijke modus met de daarbij horende 'rimpelgolven' die zich er ondertussen een eigen plaatsje hebben veroverd.

Mr Nobody

Misschien is het daarom dat de film Mr Nobody, van de Belgische cineast Jaco Van Dormael, mij zo heeft overweldigd. Daarin vraagt de 120-jarige Nemo Nobody zich af of hij het juiste leven heeft geleid, de juiste vrouw heeft bemind... En geef toe, is dit niet iets wat we ons, in bepaalde fases van ons leven, allemaal wel eens afvragen? Je hoeft hiervoor niet noodzakelijkerwijs aan het einde van je leven te staan of in een midlifecrisis te zitten. Ook als prille dertiger sta je wel eens stil bij jezelf en kijk je voorzichtig achterom.

Misschien denk je op dat moment wel dat het tijd wordt om enkele vergeten dromen na te jagen. Je staat als het ware midden op het kruispunt, klaar om een belangrijke stap te zetten en jezelf in een bepaalde richting te duwen.

In de film wordt dat moment eigenlijk zeer mooi in beeld gebracht. Kleine Nemo en zijn ouders staan te wachten op het perron tot de trein komt. Zijn moeder verlaat haar man en Nemo moet beslissen of hij met haar meegaat of achterblijft met zijn vader. Hij wordt verscheurd door de keuze die hij moet maken.

In de film zie je uiteindelijk niet voor wie hij kiest maar krijg je beide scenario's te zien. Tijdens de pubertijd en de aanloop naar de volwassenheid krijg je ook weer de verschillende mogelijke levenspaden te zien van het hoofdpersonage met de daarbij horende verschillende levenspartners. De 120-jarige Nemo praat over die verschillende levens alsof hij de mogelijkheid heeft gekregen om alle mogelijke versies van zijn leven te overzien. Als kijker word je de mogelijkheid gelaten om een voorkeur te hebben voor een van de mogelijke levens van Nemo, hoewel dat natuurlijk subjectief is.

Stel dat wij, op het einde van ons leven, ook de mogelijkheid zouden hebben om terug te kijken naar wat voorbij is en hoe het eventueel anders had gekund. Zouden we daar klaar voor zijn? Misschien raken we wel uitermate teleurgesteld of gefrustreerd als we dan ontdekken dat je het met optie c tot miljonair zou hebben geschopt of dat je grote liefde tien jaar geleden aan je deur stond, maar dat je er toen geen aandacht aan hebt besteed. Zou ons dat niet meer kwaad dan goed doen?

Zou het omgekeerde niet veel interessanter zijn? De mogelijkheid krijgen om een blik op de toekomst te werpen en als het ware je eigen film te laten afspelen. Een film die ons een perfect beeld geeft waar elke kleine beslissing die we nemen ons uiteindelijk naartoe zal leiden.

Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

En als we dan toch de verkeerde keuze hebben gemaakt of een bepaald hoofdstuk uit ons geheugen willen wissen? Misschien kunnen we dan een beroep doen op dezelfde wetenschappelijke techniek, zoals ze die in de film 'Eternal Sunshine Of The Spotless Mind' toepassen. Je gaat gewoon naar de dokter om iemand te wissen, dus vergeten. Heeft iemand je hart gebroken? Laat alles in je hersenen wat met die persoon te maken heeft deleten, wandel na de behandeling naar buiten alsof het nooit heeft plaats gevonden.

Onder het mom 'wat niet (meer) weet, wat niet deert': zou dat een goede optie kunnen zij?Je verdriet over een persoon of een gebeurtenis stopt natuurlijk onmiddellijk. Je vergeet alles wat er mee te maken heeft. Het betekent natuurlijk ook dat de goede herinneringen aan die persoon uit je geheugen verdwijnen, dat je bij het ruiken van iemands parfum geen associatie meer zal maken, dat een liedje op de radio of het lievelingseten van die persoon geen enkele herinnering meer zal oproepen. En voor mij zijn melancholie en nostalgie toch erg belangrijk om gelukkig te zijn, ook al betekent dit dat je soms maanden huilt om diegene die je kwijt bent geraakt. Je kan jezelf dan ook de vraag stellen of het 'deleten' van pijnlijke periodes in je leven geen afbreuk zou doen aan je persoonlijke ontwikkeling en de manier hoe je nu in het leven staat. Worden we niet gevormd door de positieve, maar ook de negatieve keuzes die we maken? Het leert ons immers verantwoordelijkheid te dragen en bewuster te leven.

Ach, het echte leven is natuurlijk geen film en we hebben geen enkele van de bovenstaande middelen tot onze beschikking om vooruit noch achteruit te kijken, laat staan om nare hoofdstukken te wissen. En misschien is dat maar goed ook.

Een lach en een traan

Zoals Toots Thielemans het altijd mooi verwoordt: 'Het leven zweeft ergens tussen een lach en een traan' en ik denk dat ik het niet beter kan omschrijven. We moeten ons misschien gewoon neerleggen bij het feit dat, door bepaalde keuzes te maken, verdriet en geluk vaak zeer dicht bij elkaar liggen. Door te leren uit onze fouten reageren we in het beste geval anders als we dezelfde hindernissen opnieuw moeten nemen. Misschien moeten we niet te lang blijven stilstaan bij het verleden en de keuzes die we gemaakt hebben. Belangrijk is om er voor te zorgen dat je nu gelukkig bent met de keuzes die je ooit hebt gemaakt. En als dat niet zo is, moet je jezelf misschien weer even op dat kruispunt zetten. Uit de keuken klinkt gestommel en de man des huizes roept: 'Liefje, heb je zin in een croissant of liever een chocoladekoek?' Ik glimlach en zeg: 'kies jij maar.'

Lily

 

 

 

Tags: columns, filmpjes

Reacties (4)

  • 05 aug 2011 20:57
    Ydon

    Heb de column met veel plezier gelezen. Zo herkenbaar. Zeer recentelijk nog een "should I stay or should I go"-knoop doorgehakt. Er is geen perfecte beslissing, je weegt argumenten af die op dat moment belangrijk voor jezelf zijn.
    Achteraf kun je hooguit zeggen dat je misschien te snel tot een besluit bent gekomen. Maar mijn persoonlijke ervaring is dat doorhakken van knopen een opluchting en ontspanning met zich meebrengt. Te lang doortwijfelen en uitstellen brengt meer frustratie dan een "verkeerde" beslissing nemen.

    Antwoorden
  • 17 aug 2011 23:11
    Lily

    Hallo Ydon

    bedankt voor je lieve reactie. Ik denk dat iedereen dit wel eens meemaakt en vroeg of laat moeten er inderdaad knopen worden doorgehakt. ;-) Het doet me plezier dat je deze column graag hebt gelezen. Liefs Lily

    Antwoorden
  • 09 aug 2011 10:09
    riet brouns (website)

    Heel goed,dat hebben wel meer mensen van tijd tot tijd.Ik tenminste ook.

    Antwoorden
  • 17 aug 2011 23:13
    Lily

    Hallo Riet

    inderdaad en het is niet altijd gemakkelijk. Schrijven helpt mij, misschien jou ook? Liefs Lily

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond