Homo no problemo

08-09-2015
Redactie
Homo no problemo

Mijn ouders zijn niet uit elkaar, maar toch ook weer wel. Ik vergelijk het voor mezelf vaak met een pleister: die kun je er óf meteen aftrekken, of stukje bij beetje. In de meeste gevallen is er bij een scheiding sprake van het eerste, ook wanneer één van de ouders uit de kast komt. Hedwig over hoe het is om een homo-ouder te hebben.

Vandaag ga ik jullie een verhaal vertellen over mijn ouders. 

Ik was anderhalf jaar geleden in Limburg op een weekend voor jongeren met een homo-ouder (want ik ben een jongere met een homo-ouder). Met mij waren er nog meer jongeren van wie de vader of moeder uit de kast was gekomen. Vaak, net zoals mijn vader, op iets latere leeftijd, anders waren die kinderen er ook niet geweest. 

De eerste avond speelden we het spel ‘Over de Streep’, wat de meesten wel zullen kennen. In het midden van de zaal wordt een streep getrokken en iedereen staat aan één kant. Vervolgens noemt de spelleider stellingen op. Als de stelling op jou van toepassing is, ga je over de streep en kom je dus aan de overkant terecht. 

Wat ik me kan herinneren was de stelling ‘Mijn ouders zijn uit elkaar.’ Iedereen ging over de streep, behalve een meisje met twee lesbische moeders. En mijn broertje en ik. 

Dat was het moment dat ik dacht: ‘wat wij hebben, dat is bijzonder’. De rest van het weekend leerde ik trouwens dat mijn broertje en ik verder eigenlijk heel normaal waren: het werd meer een psychologisch praatkamp dan dat we daadwerkelijk over onze homo-ouder gingen praten. Maar goed, dat moment dat ik níet over de streep ging is me bijgebleven. 

Mijn ouders zijn niet uit elkaar, maar toch ook weer wel. Ik vergelijk het voor mezelf vaak met een pleister: die kun je er óf meteen aftrekken, of stukje bij beetje. In de meeste gevallen is er bij een scheiding sprake van het eerste, ook wanneer één van de ouders uit de kast komt. 

Moeders die tegen de vader zeggen: “Als jij met een man in bed ligt, hoef ik jou niet meer in dat van mij.” Zo niet bij mijn ouders, die de pleister er langzaam afhalen. Praten. Overleggen. Nadenken. Het laten rusten. En dan uiteindelijk een stap verder nemen in de richting die dan het meest voor de hand ligt. 

Soms denk ik ook wel ‘Jezus, trek die pleister er gewoon in één keer af.’ Maar dat is niet wat mijn ouders wilden: dat m’n vader homo is betekende nog niet meteen dat ze uit elkaar gingen. Dat is af en toe nog wel gek, maar het is ook wel weer fijn. Fijn dat mijn ouders gewoon nog met elkaar omgaan, met elkaar praten en overleggen – helemaal geen vechtscheiding of vervelende ruzies. 

Wanneer de vriend van mijn vader langs komt, praten ze met z’n drieën aan de keukentafel. Dat kan gewoon. Homo no problemo

Kijk, die pleister, het verschilt natuurlijk per situatie hoe je die er af haalt. Ik weet ook niet wat het juiste is. Ik weet ook niet wat je zou moeten doen in dit geval. Maar wie wel? Gelukkig maar dat mijn ouders nogal langzaam aan doen met die pleister, dan hebben we in ieder geval genoeg tijd om het uit te zoeken en om er aan te wennen. 

Hedwig

Dit verhaal werd eerder gepubliceerd op Hedwigs blog. 


Hedwig is een film&tv-studente en schrijft graag over alles wat haar bezig houdt. Dat zijn vaak films of series, maar ook persoonlijke dingen of korte verhalen. Meer of Hedwig lees je op haar eigen blog. 

 

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond