24 dec 2013

Hoe zit dat nu eigenlijk met de liefde?

Renate
Hoe zit dat nu eigenlijk met de liefde?

'Mensen vragen het graag veelvuldig aan elkaar: En? Hoe zit dat nu eigenlijk met de liefde? Ze vragen het ook aan mij. Vaak. Soms zeg ik dan: “Goed, heel goed. Dankjewel. Ik zie mezelf graag. Wat zeg ik? Ik zie mezelf liever dan ooit. Uitstekend dus.” Renate Breuer wordt dezer dagen weer aan het denken gezet, want aan de kersttafel wordt menig singel dezer dagen aan de tand gevoeld. "En, al iemand gevonden?'

 

 

Mensen vragen het graag veelvuldig aan elkaar: En? Hoe zit dat nu eigenlijk met de liefde? Ze vragen het ook aan mij. Vaak. Soms zeg ik dan: “Goed, heel goed. Dankjewel. Ik zie mezelf graag. Wat zeg ik? Ik zie mezelf liever dan ooit. Uitstekend dus.”

Dat vinden mensen dan raar en ik doe dan alsof ik geen benul heb wat ze bedoelen. Wat ze bedoelen is namelijk: Heb jij nu eigenlijk een lief of hoe zit dat? Ik vind hen ook raar. Alsof het pas goed met je gaat als je een lief hebt. Ik ken heel veel mensen met een lief waar het helemaal niet goed mee gaat. Nochtans zien ze wellicht zichzelf doodgraag. Zodoende zouden ook zij kunnen antwoorden dat het uitstekend gaat met de liefde. Al zit dat rotlief er voor niks tussen.

Soit, wees gerust. Ik ga dat hier niet even uit de doeken doen, hoe dat met de liefde zit. Die van mij of die van u, voor uzelf of voor een ander. Als alle boeken en songteksten van de wereld er niet in slagen, ik ook niet. Toch noopt het leven mij soms er nog eens diep over na te denken, al was het maar door die pertinente vraag die zoveel andere zaken waar een mens gelukkig van kan worden harteloos uitsluit. Als je namelijk zegt dat je er eentje ‘hebt’ ben je zogezegd gesteld (ik zet ‘hebt’ tussen aanhalingstekens omdat je de liefde nooit kunt bezitten, daar begint de narigheid al mee). ‘Heb’ je er geen, zijn meewarige blikken je deel. Arm kind, zie je ze denken. Geen hond die vervolgens gelooft dat je gelukkig bent en alles en iedereen graag ziet. Inclusief jezelf.

Zou het kunnen dat er toch nog wat misverstanden bestaan over de liefde die heus wel meer vormen kent dan uitsluitend die van een wederhelft en verder niks te maken heeft met wat je ‘hebt’ maar wel alles met wat je ‘bent’? Zo blonk ik zelf jarenlang uit in de Onmogelijke Liefde waarbij ik bij een ander hoopte te vinden wat ik ontbeerde (doorgaans veel). Kwam nooit iets deftigs van en ik zal u meteen uitleggen hoe dat kon verkeren. Want bij nader inzien geloof ik niet dat hier van enige liefde veel sprake was. Die gaat namelijk helemaal niet over ontbering en meer van die akelige zaken. Het mag een cliché heten maar die begint gewoon bij jezelf. En met enig geluk kun je het ook nog eens met een compagnon delen. Dat is dan mooi meegenomen.

Maar soms bekruipt me dat naar gevoel nog wel eens dat ik herken van vroeger wanneer ik om me heen kijk. Hoe mensen vurig wensen dat alles goed komt met deze of gene aan hun zijde. Hoe die persoon alles op een zilveren dienblad zal opdienen wat ze al die tijd moesten missen en hoe ze hun hele hebben en houden projecteren op iemand die zelfs geen benul heeft waar ze het eigenlijk over hebben. Gedoemd om het onderspit te delven tegen huizenhoge verwachtingen. Omdat het in zo’n geval uiteindelijk nooit over die andere persoon gaat, maar altijd over jou. Zolang je ontbeert, doe je dat namelijk ook gewoon met twee.

Met liefde heeft dat allemaal bar weinig van doen en zodoende vrees ik dat die noodlottige liefdes meestal eerder een illusie zijn. Het komt me zelfs voor als het gevolg van banale luiheid met een altruïstisch sausje om de puur egoïstische aard ervan te verdoezelen. Alsof je niet zelf verantwoordelijk bent hoe jij je voelt. Alsof je iemand in het bijzonder nodig hebt om lief te hebben (ook al is samen natuurlijk leuker, ik ben geen onmens).

En lieden die met meewarige blikken laten weten dat een leven zonder lief er vast eentje van liefdeloosheid is, zouden misschien beter zichzelf eens wat liever zien.

Renate Breuer

Renate Breuer schrijft, werkt voor televisie en volgt momenteel een opleiding lifecoach. Haar eerste roman 'Sletten & prinsessen verscheen in 2008. In 2011 werd haar tweede boek '13.' gepubliceerd. Ook heeft ze een carrière opgebouwd als ervaren producer en doorgewinterde televisiemaker. Verder blogt ze op www.renatebreuer.com. Regelmatig verschijnen haar columns ook op ziezózon. 

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond