Het penis-project: ode aan de fallus

05-03-2013
Nicole
Het penis-project: ode aan de fallus

Als tegenhanger voor het venusproject, bedachten Iwanjka en Sarah Morton het penis-project. Een initiatief om de zachte, speelse en creatieve kant van het mannelijke geslachtsorgaan te laten zien. Om de 'bloem' van mannen in het licht te zetten, kozen ze voor een holistisch benadering en wordt zowel de mannelijke als vrouwelijke kant belicht. Zo past het penis-project in een wereld waar het draait om liefde, respect, sensitiviteit en vrijheid.  

 

Chocoladepiemels, pluche piemels, beeldjes, waarom zien we dit zo weinig in het dagelijks leven?

Voor Iwanjka en Sarah heeft het iets vrolijks en speels. Het is een fier orgaan. Het woord fallus is namelijk afgeleid van Phallos, wat ‘licht’ betekent. Licht in de duisternis van het onbewuste. Het staat voor het mannelijke principe, voor vruchtbaarheid en creativiteit. In essentie betekent het fallus-symbool het eren van de scheppende kracht van de man. Een fallus verbinden met platte seks getuigt van onbewustheid.

In veel culturen was de fallus een heilig symbool en werd het letterlijk vereerd als een god, nog voor de meest bekende godsdiensten hun intrede deden. Er zijn tempels waar je een heus standbeeld aan kunt treffen. Vaak is er een uitgebreide collectie penissen.

Hoewel er in Japan veel seksuele taboes zijn, hebben ze er tempels waar mensen komen bidden voor een levensgrote heilige penis. Ze hopen verlost te worden van hun (seksuele) kwalen en bidden dat de goden hen een baby schenken. Ouders komen er dan weer met hun kinderen om de goden te bedanken. Daarnaast is er een jaarlijks vruchtbaarheidsfeest, waarbij mensen een optocht doen met een enorme roze fallus. De penis kan dus iets moois zijn, iets dat bij het dagelijks leven hoort.

Wat je onderdrukt, komt er op een destructieve manier uit. Juist in de landen waar seksualiteit een schande is en vrouwen zo bedekt mogelijk rondlopen, is het seksuele misbruik het ergst. 'Als je het niet ziet, is het er niet,' lijkt de redenering. Wat dacht je van het misbruik binnen katholieke kerken? En dat juist binnen een gemeenschap waar het lichaam zelf taboe is en niet gezien mag worden.

In ons 'vrije' Westen is de piemel verworden tot een honkbalknuppel: leeg, uiterlijk vertoon. Porno, robotachtige seks, staan centraal: het tegenovergestelde van liefde of erotiek. We linken het aan onderdrukking, macht (kerktorens, bommen en kogels), en verkrachting. We brengen het zeker niet meer in verband met licht, kracht en schepping. In het beste geval associëren we de penis met genot en ondeugendheid.

Fallus in de tuin
Onlangs was er iemand die een fraaie houten piemel in zijn tuin plaatste met een bordje erbij dat naar een lokale agent verwijst. Volgens de beeldend kunstenaar, Peter de Koning, was de wijkagent te ver gegaan bij het fouilleren van zijn dochter. 

"De agent heeft, gewoon half hangend uit de auto, mijn dochter van 18 zo'n beetje betast, omdat ze een jointje bij zich had. Hij zocht zogenaamd naar meer drugs," zo liet de man weten. De politie heeft hem daarin inmiddels ook gelijk gegeven. 

De wijkagent, met wie de man in een conflict verwikkeld was geraakt, vatte het gevaarte op als een belediging en daagde de man voor de rechter. "Toen ik van dat stuk hout een piemel maakte, nou toen stonden er in no time een paar politiebusjes voor de deur. En daar ging mijn piemel. En ik moest zelf ook mee!"

De officier van justitie vatte het standbeeld ook op als krenkend in plaats van kunstzinnig en eiste een boete van 800 euro.

Peter de Koning ontkende dat het ding als een belediging was bedoeld. Volgens hem stond het kunstwerk voor rechtvaardigheid en vrijheid van meningsuiting en moet de politie tegen een grapje kunnen. Zoveel juridische strijd om een houten piemel ... Het is wat. Uiteindelijk kon de kunstenaar zijn houten piemel weer omarmen en is hij vrijgesproken voor belediging.

Tuin der lusten
Niet zo lang geleden waren er tijdens een expositie in 'De tuin der lusten' kunstpenissen gestolen. Ze kregen veel aandacht en niet altijd positief. Volgens sommigen zouden ze aanstootgevend en schokkend zijn. Zo wilde de buurvrouw van het museum, eigenaresse van een kinderatelier, dat ze binnenkort tijdelijk verwijderd worden, omdat ze in de tuin een kinderfeestje had gepland.

De piemels leken paddenstoelen in het gras. Naar mijn idee zullen die kinderen hebben gegiebeld, met glanzende, ondeugende ogen. Hun geest is nog onschuldig en puur, zij zien niet overal iets smerigs in. Het krampachtig verbergen van alles wat mogelijk op seks wijst, lijkt me veel schadelijker. Kinderen leren dat het ongewenst is, 'vies', 'gevaarlijk.'

De kunstenaar wilde bovendien pedofilie en misbruik aan de kaak stellen en protesteerde op kunstzinnige wijze. De schokkende documentatie heeft hij ervan af gehaald. De gekleurde piemels waren leuk en onschuldig. Bijna iedereen reageerde er positief op. Het bracht leven in de brouwerij.

Dit incident lijkt een diepere laag van de psyche te onthullen: we zijn bang voor de 'naakte waarheid.' De fallus ontbreekt, we missen daadkracht, waarachtigheid en durf. 

Er is een schilder, Hans Kanters, die onder andere stillevens maakt met piemels erin verstopt, als paaseieren. Het zijn mooie, surrealistische, gedetailleerde landschappen. Een bonte mix van de meest uiteenlopende situaties. Paard-en-wagens, water, benen, gezichten en dubieuze lichamen. Vreemde gebouwen, bergen, dieren. Piemels maken er deel van uit, zonder het hoofdthema te zijn. 

Zo zou het kunnen zijn. De penis maakt deel uit van de omgeving, op een terloopse manier. 

Een fallus staat voor kracht, vruchtbaarheid, creativiteit en ergens voor staan. Vandaag de dag missen we authenticiteit, daadkracht en waarachtigheid. We modderen wat aan. De meeste mensen doen hun best, lopen keurig binnen de lijntjes, maar durven niet op te staan.

Vooral de vrouwelijke kant komt naar boven: zoeken naar overeenstemming, een middenweg en harmonie. Dat kunnen mooie eigenschappen zijn, maar een samenleving heeft ook manmoedigheid nodig. Keuzes durven maken en voor je waarheid op durven staan. Dat zien we de laatste tijd weinig. 

Veel mensen vinden mijn columns te stellig. Ik zeg ronduit wat ik bedoel en neem eventuele beledigende of verontwaardigde reacties voor lief. Ik kan mijn betoog wel kapot nuanceren, maar dan komt het ten eerste helemaal niet meer over en ik ben niet meer trouw aan mijn eigen waarheid. Mensen soebatten over de juiste toon, of het niet te fel is en hoeven zo het werkelijke probleem niet onder ogen te zien. Halfslachtigheid en compromis lijken het te winnen van authenticiteit en daadkracht.

Mensen mogen het uiteraard oneens zijn. Wanneer we een verschillende visie mogen hebben, hoef je ook niet meer te discussiëren over 'vrijheid van meningsuiting.' Leven en laten leven.

Een tijd geleden heb ik mijn boek Wat je niet verteld is... gestuurd naar de auteur van Het fluisterkind. Zij toont aan hoe kinderen op de omgeving reageren, hoe ze spiegels zijn voor de mensen en de maatschappij. Ook haar ervaring als moeder stond in verhaalvorm beschreven. Hoe haar zoontje haar bewust maakte van haar eigen gesteldheid, waarna ze met vallen en opstaan leerde om aandachtig, liefdevol en speels te zijn. Ook haar kind bloeide op en werd een gelukkige en gezonde kleuter.

Zij vroeg om een recensie-exemplaar en zou er een stukje over schrijven. Na een paar maanden vroeg ik hoe het er voor stond. Meermaals had ze door mijn boek gebladerd en ze 'voelde zich niet uitgenodigd om verder te lezen.' Hoewel de inhoud haar boeide, sprak de schrijfstijl en de lay-out haar niet aan. 

Haar uitleg, wat betreft de afwijzing, legt bloot wat er speelt in de maatschappij. De vorm weegt zwaarder dan de boodschap. Mensen kunnen op een 'lullige' manier reageren. Het gaat over manieren, de juiste toon, nuance. We gaan voorbij aan waar het werkelijk om draait.

Zou ook hier de fallusenergie ontbreken?

Theo van Gogh, symbool voor eigenzinnigheid, klokkenluider en voorvechter van het vrije woord, werd op klaarlichte dag doodgeschoten. De 'reden' leek zijn medewerking aan de film ‘Submission’ over de onderdrukking van moslimvrouwen. Ayaan Hirshi Ali, die het in haar eentje leek op te nemen tegen de vrouwenonderdrukking in de islam, moest onderduiken. Ook hier soebatten politici over regels volgen en de juiste toon, in plaats van haar moed en kracht te erkennen.

Vrouwenhaat, homohaat, minachting voor 'zwakkeren'. Straatterreur, zelfs tegen kinderen krijgt volop de kans en de ruimte. Mensen die in hun eigen huis bedreigd worden, krijgen geen gehoor en meestal zit er niets anders op dan verhuizen.

Wat nu? Alles wat aan een fallus doet denken, weghalen? Zijn we in een modern Victoriaans tijdperk terecht komen? Of kunnen we er iets van leren?  Mogelijk is hier onze kans om de fallus te bevrijden, het licht te zien en de oorspronkelijke betekenis te her-kennen. Hoe bevrijden we ons innerlijke wereld?

Maak alles bespreekbaar. Kom uit voor je waarheid, durf op te staan! Het gaat niet om strijd voeren, maar transparant maken wat er speelt. Zowel het mooie als het lelijke mag onder de aandacht komen. Leven vanuit je eigen (scheppings-)kracht, creativiteit en waarheid. Je eigen koers varen, in plaats van je aan te sluiten bij de massa.

Wees licht.

Sarah Morton

Website van Sarah Morton. 

Bronnen: 
tonvanderkroon.nl – Waar is de Fallus?
hanskanters.com
You Tube – Protest tegen Franeker kunstpiemels
AD.nl – Houten piemel in tuin beledigend voor agent
MetropolisTV – Een heilige Japanse piemel.

Reacties (2)

  • 23-05-2013 14:30
    Sandra

    Hallo Sarah, wat heb je dit prachtig geschreven. Heel helpend om er op deze manier naar te kijken. Dank je wel.
    Sandra

    Antwoorden
  • 03-09-2016 15:04
    Matteus Lamers

    Dit raakt mij.

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond