Het Grote Geluk

10-04-2017
Redactie
Het Grote Geluk

‘Had het Grote Geluk vanmiddag te gaan wandelen in de Hobokense Polders. Wordt dit gebied elk jaar mooier, of ben ik 't? Vlinders probeerden hun nieuwe vleugels uit, oerrunderen genoten van een wellness-middag in de zon. Sjokkende meisjes vastgeplugd aan hun aaifoon... De zon was verrassend warm. Ik deed m'n tie sjurt uit en liet m'n tieten genieten.' Kees Meerman, een Nederlander die wortel heeft geschoten in Antwerpen, maar vooral een singersongwriter, theaterdocent, over domweg gelukkig zijn.

 

Mijn gedachten borrelden omhoog als bronwater. Dat ik 45 jaar ben. Dat ik gelukkiger ben dan ooit. Dat ik al 5 jaar heel gelukkig ben en dat 't steeds sterker wordt. Dat ik klaar ben. Klaar met iets wat 40 jaar lang mijn leven gedicteerd heeft.

Ik ben opgegroeid in een gezin waar 't elke dag ruzie was. Mijn vader en mijn moeder maakten heel de dag ruzie met elkaar. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Mijn broer en ik, brave leerlingen die we waren, namen dat gedrag over en sloegen mekaar 18 jaar lang dagelijks in elkaar. Toen ik 19 jaar was, ben ik cum laude afgestudeerd aan de academie van conflict. Ik wist perfect hoe ik iemand moest afmaken en verbaal fileren en paste dat elke dag toe, omdat dat voor mij 'normaal' was.

Vrede sluiten
Ik zag in mensen onmiddellijk hun slechte eigenschappen en werd daardoor een magneet voor negativiteit. Rond m'n dertigste zat ik zo diep in de put dat ik bijna niet dieper kon. Ik ergerde me aan mezelf, ik ergerde me aan de wereld en ik ergerde me aan de Mens. Stapje voor stapje liet ik m'n irritatie los en m'n verslaving aan kritiek. Ik opende me meer en meer voor positiviteit. Drie jaar later sloot ik Vrede met m'n familie. Een pact dat al twaalf jaar stand houdt.

Vier jaar geleden heb ik tegen mijn broer gezegd: “Ik maak nooit meer ruzie met jou. Jij mag gerust ruzie met mij maken, maar ik doe niet meer mee.” En stapje voor stapje is alles veranderd. Als ik bij hem op bezoek kom zijn we blij om elkaar te zien, is er uitwisseling tussen ons en krijg ik ruimte. Er is vertrouwen. Hij luistert als ik iets zeg. Zo prachtig om te zien.

Zandkorreltje per zandkorreltje
Ik heb alle negatieve dingen die ik geleerd heb van m'n ouders teruggegeven. Beetje bij beetje. Zandkorreltje voor zandkorreltje. En gezegd: “Dit hoort niet bij mij, dit ben ik niet, ik hoef 't niet meer.” Bij ieder zandkorreltje dat ik teruggaf verdween er een stukje pijn uit m'n lichaam, kwam er ruimte voor vreugde, en werden m'n gedachten stil.

Ik ben nu 45 jaar, en er is er een nieuw zinnetje in m'n hoofd:

Als je het beste in de Ander ziet, is dat wat je in hem aanwakkert.

En in jezelf.

Kees Meerman, Lente 2017

Kees Meerman is singer songwriter, theaterdocent en zangleraar met een groot hart en idem bek. Als Nederlander woont en werkt hij in Antwerpen, waar hij theatercursussen organiseert en zanglessen geeft. Alles over Kees Meerman lees je op de kees.meerman.com. 

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond