Hersenkronkels van Mel Hartman: Weg met de bh


18-01-2012
Niki
Hersenkronkels van Mel Hartman: Weg met de bh


Vandaag komt het boek Hersenkronkels van Mel Hartman uit. De Vlaamse schrijfster gunt lezers een kijkje in haar (droom)wereld met niet alledaagse situaties en overdenkingen. Zo stapt zij, zonder het door te hebben, met ontbloot bovenlijf uit een pashokje en wordt al snel duidelijk dat zij geen voorstander is van het dragen van een bh. Hersenkronkels is een bundel columns van een auteur die normaal in het fantastische genre schrijft. Een voorpublicatie.

Weg met de bh

Laatst zat ik weer eens op Skype (met webcam) met mijn vriendin en collega-auteur. Onze gesprekken gaan lang niet altijd over onze boeken en schrijfsels. Net als de meeste vriendinnen hebben we vaak meidenpraat en voelen we totaal geen schroom om over intieme zaken te kletsen. Zoals enkele dagen geleden dus.


Op een of andere manier kwam het gesprek op bh's. Allebei vinden we het ondingen en dragen de lapjes stof zelden tot nooit. We zijn dan ook gezegend met een kleine cup zodat we ons niet moeten laten insnoeren. Bovendien werk ik van thuis uit, dus geen haan die er naar kraait dat mijn tepels door mijn shirtje te zien zijn. En indien wel: pech of geniet, afhankelijk van wie het ziet. 


Mijn vriendin zei op een bepaald moment: 'Ik kom niet ver met de grootte van mijn borsten.'
Waarop ik: 'Nou, qua afstand kom jij nog tot aan Rotterdam (ze woont in Ridderkerk), ik kom de straat niet eens uit.

'
Prompt trekt ze haar shirt omhoog, hoewel het niet de eerste maal is dat ik haar borsten zie.
'Zie je,' zeg ik, wijzend naar haar mooie vormen. 'Mijn borsten zijn daarbij vergeleken muggenbeten', waarop ik haar het bewijs toon. Alsof haar kat het er niet mee eens is (of misschien juist wel, wie zal het zeggen), zie ik plots zijn kont in beeld verschijnen. En enkele seconden later vragen we ons af wat toch die zwarte vlekken op het scherm zijn. Blijkt dat een vlieg op de camera geland is. De beesten en insecten in onze huizen geven dus ook al hun ongezouten mening.


Op dat punt verschillen vrouwen eigenlijk niet veel van mannen. Zij vergelijken hun penissen en wij onze borsten. Alleen gaan wij eerder klagen over onze trofeeën, terwijl de mannen het eerder doen om te kunnen pochen. Maar, begrijp me niet verkeerd, ik ben best tevreden met mijn cupje. 


De skypestriptease bracht ons op een voorval dat plaatsvond op Castlefest. We waren er beiden aanwezig om onze boeken te signeren. Bij het afscheid gaven we elkaar een stevige knuffel en een volle zoen. Alleen daarom al ben ik ontzettend blij dat ik een vrouw ben. Ik ben nogal een knuffeldier dat lichamelijk contact ontzettend belangrijk vind en als vrouw heb je daar toch meer vrijheid in. Na de langdurige omhelzing draaide ik me om en zag het verbaasde en verlekkerde gezicht van een mannelijke collega-auteur.


'En was het fijn om te zien?' vroeg ik ginnegappend.


'O ja,' beaamde hij. 'Maar je hoeft voor mij niet te stoppen, hoor.

'
Eigenaardig zijn die mannen toch. Een intieme, doch onschuldige, knuffel zet meteen hun fantasie in werking. Als hij had geweten wat we enkele dagen later voor de webcam zouden doen, dan durf ik te wedden dat hij die vlieg op de camera had willen zijn.

Mel Hartman

Uit: Hersenkronkels, 8,95 euro, uitgegeven door Erya Media en hier te bestellen.

*Mel Hartman (1972) is auteur van De Fantasiejagerreeks, De Manon Maxim reeks en Spel der grenzen. Ook schrijft zij voor de online magazines Banger Sisters en Spentakel. Naast auteur is zij gefascineerd door onze slaap en daarom werkzaam als slaapanalyste. In haar columns schrijft zij over beide werelden die zij op weergaloze wijze met elkaar weet te combineren.

Tags: columns, droom
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond