13 jul 2012

Gastcolumn: Ontwikkelen

Riet
Gastcolumn: Ontwikkelen

Het leven is een onbekende weg die niet alleen mooie momenten, maar ook zeer levensbepalende gebeurtenissen met zich meebrengt: of je daar nu klaar voor bent of niet. Het gevolg is dat je met deze gebeurtenissen moet omgaan; je begint te ontwikkelen tot een ander mens. Vandaag delen we het verhaal van Riet (69), moeder van vier dochters en voormalig schoonheidsspecialiste. Op haar achttiende werd haar leven van de ene dag op de andere overhoop gehaald door een onverwachte gebeurtenis. Nu, vele jaren later, blikt ze hierop terug. Onze gastcolumn van vandaag: Ontwikkelen.

 

In het leven ontwikkelen wij ons voortdurend. Niet zelden zijn het de ingrijpende gebeurtenissen die ons dwingen tot verandering, onszelf ontwikkelen. Zo komen we er sterker uit en kunnen we deze moeilijke periodes overleven.

Dit is het persoonlijke verhaal van Riet.

"Ontwikkelen: een veelzijdig onderwerp. Ik ga het niet hebben over de ontwikkelingen in de wereld, daar word ik niet altijd vrolijk van. Daar ga ik mij nu dus niet verder in verdiepen. Dat doe ik al vaak genoeg.

Ik heb het eerder over de ontwikkeling die je als mens doormaakt, soms noodgedwongen. Zo ook in mijn leven.

Ik heb eigenlijk een hele fijne jeugd gehad. Ik had een moeder en vader die veel van ons en van elkaar hielden. Ik dacht als kind dat het altijd zo verder zou gaan. Weet je veel.

Toen ik examen deed, gebeurde er een grote ramp, waardoor mijn leven en dat van mijn broers en zussen voor altijd zou veranderen: vooral voor mij als oudste dochter van het gezin.

Wat was het begin van deze ramp? Mijn ouders waren op weg naar het ziekenhuis om een vriendin van mij op te zoeken. Zij had maagproblemen en was opgenomen in het ziekenhuis. Haar ouders hadden geen auto. En zo gingen mijn ouders en haar moeder samen naar het ziekenhuis om haar op te zoeken.

Mijn oudere broer Walther was op schoolreis en mijn oudste broer Jos werkte in de zaak van mijn ouders en was dus thuis, net als mijn jongere broer en drie zusjes.

Ik was druk bezig met mijn examen. Intussen was het al een paar uur later, maar niemand maakte zich ongerust. Een vriend van mijn vader had in de buurt van het ziekenhuis een wegrestaurant. Het kon zijn dat ze daar waren gestrand en even koffie waren gaan drinken.

Plotseling komt de overbuurman om te vragen hoe het met mijn ouders is na hun ongeluk. Wat ... ongeluk, ze zullen zo wel thuis komen, zeiden wij. "Nou, dacht ik niet," antwoordde de overbuurman, "ik heb net je vaders auto gezien en ik denk dat ze er niet zo goed vanaf zijn gekomen."

Wat? Een ongeluk?

"Stap achter op mijn Vespa," zei mijn broer Jos. Hals over kop gingen we naar het ziekenhuis. Dat lag twintig kilometer verderop.

Toen wij aankwamen zagen we mijn vader zitten in een rolstoel in de gang. Hij zat helemaal onder het bloed. Mijn moeder werd op dat moment geopereerd.

Na een uur of zo kwamen ze met mijn moeder uit de operatiekamer. Het eerste wat ze tegen mij zei, was: "Als je durft van je examen thuis te blijven." Leren stond bij haar hoog op de agenda.

Ik heb gedaan wat ze zei en mijn examens afgemaakt, maar moeder werd nooit meer de oude.

Een paar maanden later werd ze ernstig ziek. Ze hadden toen in die tijd nog geen MRI scan. En wat bleek? Er waren na het ongeluk stukken glas en metaal achtergebleven in haar lichaam en er heeft zich toen een vergiftiging ontwikkeld. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis met een kliervergiftiging. Ze heeft nog acht weken gevochten, maar uiteindelijk heeft ze dat gevecht verloren.

Wat nu ... ? Mijn vader besloot dat ik als oudste dochter haar plaats in het huishouden zou innemen. Er was geen discussie mogelijk. Zo werd ik hals over kop van kind volwassen met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen.

Dat was een ontwikkeling waar je normaal gesproken naar toe groeit, maar waar ik van de een op de andere dag werd ingegooid.

Dat is wat ik denk bij het woord ontwikkelen. Hoe ik op mijn achttiende plotseling mijn moeder verloor en zelf van de een op de andere dag ging zorgen voor een groot gezin waar enorm veel verdriet was.

Een ontwikkeling die mijn verdere leven heeft beïnvloed.

Riet

Heb jij ook een levensbepalende ontwikkeling meegemaakt, die je wilt delen met anderen? Stuur je verhaal naar [email protected]

Foto©ziezozon

Reacties (2)

  • 17 jul 2012 20:38
    Isabella

    Dag Riet,

    Ik heb je column gelezen en ik snak naar meer. Hoe het verder in je leven verlopen is. Hoe je ging zorgen voor je groot gezin. enz...
    Kortom, ik wil meer van je lezen, als je wilt?

    Antwoorden
  • 19 jul 2012 07:17
    ziezózon

    Beste Isabella,

    We hebben je reactie doorgespeeld aan Riet.
    Ze liet weten:

    Dag Isabella,

    Heel erg bedankt voor je leuke reactie.
    Ik zal proberen een vervolg te schrijven...

    Groetjes,
    Riet

    Antwoorden
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond