02 apr 2012

De harde wereld voor de jonge sollicitant (in crisistijd)

Claudine
De harde wereld voor de jonge sollicitant (in crisistijd)

Claudine (24) is een jonge, hoger opgeleide Nederlandse, die met haar masterdiploma sociale geografie onder de arm, haar eerste stappen zet op de arbeidsmarkt. Niet simpel als de ene economische crisis de andere opvolgt, werkgevers een schaap met vijf poten willen en Geert Wilders geld voor ontwikkelingssamenwerking het liefst helemaal wil schrappen uit de begroting.

In haar column, Help, ik heb een quarterlife crisis, schreef Claudine eerder over haar banenjacht als jonge, hogeropgeleide werkzoekende in tijden van economische crises en bezuinigingen. Vandaag beschrijft ze haar eerste sollicitatiegesprek voor iets dat haar op het lijf was geschreven. Helaas verliep het gesprek als een verhoor van good cop, bad cop. Verder legt ze uit waarom je bij het invullen van een persoonlijkheidstest beter niet te eerlijk en oprecht bent, want voor je het weet wordt er niet eens meer over werk gesproken.

Mijn eerste succesje

Ik was nog niet afgestudeerd toen ik mijn eerste kleine succesje boekte en werd uitgenodigd voor mijn allereerste sollicitatiegesprek. Dat gebeurde op basis van mijn cv en een vragenlijst die ik moest invullen. Daarna volgden nog een intelligentietest en een persoonlijkheidtest. Een van de dingen die ik van te voren moest invullen, was: geef een beschrijving van je persoonlijkheid. Ik was positief, weloverwogen en eerlijk geweest in mijn antwoord en was erg gevleid toen ze mij - ook op basis van mijn persoonlijkheid - uitnodigden om op gesprek te komen. Ik was een van de weinige uit honderden kandidaten. Dat geeft de beginnende sollicitant hoop.

Good cop, bad cop
Dat viel een beetje tegen. De tactiek voor het sollicitatiegesprek was good cop, bad cop. Ik werd dus geïnterviewd door twee personen. Uiteindelijk ging het hele gesprek over dat ik 'te lief en te aardig' zou zijn voor de functie waar het om ging en dus niet over al mijn kwaliteiten, onderzoeken die ik heb uitgevoerd, scripties die ik heb geschreven en van die dingen. Ik kreeg alleen vragen voorgeschoteld als: Hoe zou ik mij staande houden in een groep, hoe zou ik omgaan met dominerende mensen en zou ik wel genoeg voor mijzelf opkomen? Enzovoort, enzovoort...

Ik ging er jammer genoeg - ook omdat ik dus in de minderheid was, degene die er graag wilde komen werken, en degene die wist dat alles wat ik tot nog toe had gedaan volledig paste binnen 'het profiel' - uiteindelijk aan dat vragenvuur 'ten onder.' Wat ik bedoel is: aan het einde van het gesprek voelde ik mij onzeker, niet opgewassen tegen dominerende mensen en kon ik nog amper voor mijzelf opkomen en kregen zij, good cop en bad cop, dus 'gelijk.'

Hetzelfde gevoel krijg ik als ik de gevraagde competenties in vacatures bekijk. Vaak ligt de nadruk op 'communicatieve en sociale vaardigheden.' Daar is op zich niets mis mee, en die heb ik, maar soms vraag ik me toch af wat hiermee wordt bedoeld? Mijn familie en vrienden vinden mij spontaan, maar ik ben ook iemand die eerst even de kat uit de boom kijkt. Dit zorgt er echter voor dat ik niet snel overhaaste en stomme beslissingen zal maken - als men mij ten minste niet te veel onder druk zet - en ik neem de tijd om dingen van alle kanten te bekijken. 

Jezelf verkopen en 'de eerste indruk'
Daarnaast maak ik me ook zorgen over het belang dat er wordt gehecht aan 'de eerste indruk.' Het 'verkopen van jezelf' is heel belangrijk op de banenmarkt en dat doe ik dus niet graag en al helemaal niet mijzelf aanprijzen, of nog een stapje verder: gaan bluffen. Tja, ik kan sommige dingen heel goed en anderen dingen dus niet, maar dat lijkt mij  normaal en gezond. 

Dat ik mijzelf niet graag 'verkoop,' weet ik. Daarom zal ik niet snel opscheppen, want dan belicht je maar een kant van jezelf. Dat is mijn bescheiden mening, want dat ben ik ook: bescheiden. Verder krijg ik vaak te horen dat ik mensen verras als ze mij leren kennen, dat ze na een tijdje aangenaam verrast zijn over alles wat ik in mij heb zitten en wat ik kan.  

Met honderden voor een baan

Alleen heb ik het gevoel dat mijn kwaliteiten op de banenmarkt momenteel niet zo meetellen. De banenmarkt is in tijden van crises en krapte erg competitief. We moeten elkaar overtreffen, want we solliciteren met honderden op één baan. Dit zorgt er voor dat werkgevers hoge eisen kunnen stellen. Het jammere is wel dat het lijkt alsof het merendeel van hen op zoek is naar één en dezelfde persoon: 'de sociale, flexibele en analytische en communicatief sterke duizendpoot.'

Wanneer komt er eens een werkgever die verder kijkt dan zijn neus lang is, die voorbij de horizon kijkt en ziet dat mijn bescheiden en rustige persoonlijkheid mij evenzeer tot een succesvolle sollicitant maakt? Wanneer hebben wij, de werkzoekenden en het werkvolk, het weer wat voor het zeggen in plaats van de werkgevers die nu alles bepalen? Waarom is er geen evenwicht in sollicitatiegesprekken? Waarom zoeken ze zo massaal naar een en dezelfde persoon en zie je dezelfde advertenties soms weer opduiken? Zou die ene perfecte sollicitant - gevonden na die hele lange en vaak dure selectieprocedures - dan toch niet zo perfect zijn? Ik vraag het mij soms af.

Het zou in elk geval al leuk zijn om ook eens wat te kunnen terug zeggen tijdens zo'n sollicitatiegesprek, in plaats van je in allerlei bochten moeten wringen om aan de lange lijst van eisen te voldoen.

Maar zoals ik al zei: ik ben zeer positief gestemd en na alvast wat sollicitatiebrieven te hebben verstuurd en wat dingen te hebben uitgeprobeerd, zal ik me nu echt met hernieuwde energie gaan storten op het solliciteren. Dat doe ik dus met passie, doorzettingsvermogen en gedrevenheid, want dat heb ik ook allemaal in mij zitten.

Sollicitatiereizen

Ik heb de afgelopen periode ook ontzettend veel geleerd van al dat solliciteren en brieven schrijven en ben nu gewoon echt heel benieuwd wat me verder nog te wachten staat. Het is nu meer een sollicitatiereis aan het worden. 

Ben ik te negatief over de banenmarkt na mijn eerste ervaringen als sollicitant? Juist niet: de banenmarkt is denk ik niet zo positief voor mij. Ikzelf ben best positief.  

Dus, bij deze: Ik ben Claudine en ik ben best wel positief.

Claudine

 

Claudine schreef ook: Ik ben van de Facebook generatie

Foto home pagina: Sharon-Anouk Brouns.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond