Braaf

14-10-2014
Redactie
Braaf

“Mamaaa, moet je kijken! Dat kind heeft een hondenriem om. Zielig, zeg!” Ik negeer haar, maar zie de man al enigszins rood aanlopen. “Mama kijk nou even! Die papa denkt dat zijn kind een hond is. Waarom doet-ie dat kind nou een riem om, zou die niet weten dat het een mens is?,” gooit ze er nog een schepje boven op. Inmiddels zes jaar, maar best wijs voor haar leeftijd. Ik kan maar beter antwoorden, anders blijft ze roepen dat ik moet kijken en om mijn mening vragen. Femke Terra over brave honden, opgejaagde konijnen en kinderen aan een riempje.

"Ja, jij bent een brave hond! Ja, ben jij een brave hond? Jij bent een brave hond, hè? Ja, ik weet het wel! Jij bent een brave hond!" Het is 1 uur ’s nachts en ik word hier wakker van. Ik denk: wat hoor ik nou? En het gaat maar door: "Ja hoor, kom maar ’s hier, want jij bent een brave hond. Een brave hond. Ja, brave hond...."
De buurman is blijkbaar erg blij met zijn hond. "Brave hond jij!" Het gaat maar door. F*ck*ng h*ll! Ja nu weet ik het wel zeg! En die hond ook! Hoop ik. Maar het gaat toch nog tien minuten door. Tot ik zuchtend uit mijn warme bed moet stappen en het raam dicht gooi. Blijkbaar heeft mijn partner ook liggen luisteren, want hij begint te lachen als ik hoogst geïrriteerd weer in bed stap en vraag: “Zouden ze een nieuwe brave hond hebben?”

De volgende dag loop ik met mijn twee dochters in de supermarkt, als een vader met een kind in een tuigje voorbij komt. Ze komen weinig voor, maar des te opvallender: zo’n riem die vastzit aan de rug van je kind door middel van een tuigje. Wat is dat toch voor iets achterlijks, dat je besluit je kind zoiets om te doen! En daar zie ik mijn jongste, die nooit echt een blad voor de mond neemt, al kijken. De oudste ziet haar zus ook kijken en duikt daarom direct al achter de eerste de beste stelling om vervolgens geïnteresseerd naar de wc-papier verpakkingen te kijken.

Zielig, zeg!
“Mamaaa, moet je kijken! Dat kind heeft een hondenriem om. Zielig, zeg!” Ik negeer haar, maar zie de man al enigszins rood aanlopen. “Mama kijk nou even! Die papa denkt dat zijn kind een hond is. Waarom doet-ie dat kind nou een riem om, zou die niet weten dat het een mens is?,” gooit ze er nog een schepje boven op. Inmiddels zes jaar, maar best wijs voor haar leeftijd. Ik kan maar beter antwoorden, anders blijft ze roepen dat ik moet kijken en om mijn mening vragen. “Ja schat, maar die papa vindt dat blijkbaar makkelijk. Misschien een goed idee als ik dat ook eens bij jou doe? Dan neem ik ook van die poep-opruim-zakjes mee.” Wij lachen. Zo moeder, zo dochter. De oudste vindt het blijkbaar allemaal minder grappig en staat me tussen de wc-rollen boos aan te kijken.

Bij thuiskomst hoor ik de buurvrouw al. Ah, daar gaan we weer! “Ja, jullie zijn braaf hoor. Echt waar. Oh, wat zijn jullie braaf.” Mijn dochters duiken de struiken in om eens te bekijken wie er zo braaf is. Ik volg nieuwsgierig, want ik wil ook wel eens zien wat mijn buurtjes zo door het dolle maken. Twee puppy’s, aan de riem, reageren meteen wild op mijn kinderen die al vrolijk over het hek hangen. “Oh mama, kijk schattig!”
Ja, best leuk, maar voor mij blijft de frustratie van in hondenpoep trappen teveel gelinkt aan het fenomeen 'hond.' Als echt goede baas, moet je namelijk ook bereidt zijn poep in een zakje op te ruimen en daar heb ik toch echt geen zin in. En helaas veel baasjes met een hond óók niet. Echt asociaal gedrag!

Deurtje dicht
“Waarom zitten ze aan een riem, je bent toch gewoon in je tuin?’, vraagt de jongste. “Ja,” zegt de buurvrouw, “Ze moeten nog een beetje getraind worden hè, ze moeten nog goed leren luisteren. Nu zijn ze nog schattig ja, maar ze worden snel groot.  Dus straks moeten jullie echt niet meer vergeten jullie konijnenhok goed dicht te doen hoor. Want als jullie konijntjes dan weer in onze tuin komen, vreten de honden ze zo op.” Ik kijk de buurvrouw wat verbaasd aan vanwege de plotseling wending van het leuke bezoekje in de struiken.

’s Avonds hoor ik weer. “Oh wat ben jij braaf, ja wat ben jij braaf. Jij bent heel braaf, hè? Ja, jij bent een brave hond hoor?’ Aaagh, doe normaal! Ik heb net mijn dochters in bed gelegd, die zich nu plots toch wel heel druk maken over het deurtje van het konijnenhok. Eén ding moet ik de buurvrouw nageven, zo druk over het deurtje heb ik ze nog niet gekregen. Zelfs niet nadat ik voor de honderdste keer megavroeg in mijn nachtshirt door de tuin rende om de konijnen te vangen. 

Opeens zie ik een beeld voor me van de buurman aan een zo’n tuigje zoals dat van die man in de supermarkt. Ik hou de riem goed strak. "Ja, jij bent een brave buurman, hè? Je bent een brave buurman.” Ik vertel mijn meiden dat ik dat ga doen als de honden van de buurman hun konijnen te grazen nemen. Ze kijken me verschrikt aan. Hahaha, blijkbaar zien ze me ertoe in staat. Ik moet denken aan mijn partner die altijd aan mijn dochters vraagt als hij thuis komt van weg geweest: 'Is mama een beetje braaf geweest?' Ja, tuurlijk, want: 

"Mama is een brave baas, hè?! Ja mama, is een brave baas. Ik zei toch dat mama een brave baas is!"

Femke Terra

  
Femke Terra is moeder van twee dochters en is eigenaar van TerraPaviljoen, een mobiel glazen paviljoen van honderd vierkante meter, inzetbaar voor diverse events. Van 11 tot en met 15 december 2014 wordt TerraPaviljoen gelanceerd op de  Masters of LXRY in Amsterdam. Meer informatie: Terrapaviljoen.
 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond