Beleving

17-03-2014
Redactie
Beleving

“Mama, doet dat pijn: een baby krijgen?” Mijn oudste dochter van negen kijkt me vragend aan. “JA!”, schreeuw ik bijna....Op zo’n directe vraag kan ik dus niet liegen en neem daarbij alwetend het risico dat ik nooit oma zal worden. Femke Terra krijgt moeilijke vragen om de oren van haar twee dochters. 

 

“Mama, doet dat pijn: een baby krijgen?” Mijn oudste dochter van negen kijkt me vragend aan. “JA!”, schreeuw ik bijna....Op zo’n directe vraag kan ik dus niet liegen en neem daarbij alwetend het risico dat ik nooit oma zal worden. 

“Net zo’n pijn als toen ik dat stuur in mijn oog kreeg van die mountainbiker, die mij voor ons huis schepte.” Ik zeg weer, dit keer wat rustiger, ‘ja’ en probeer er wat nuance in te brengen: “Maar dan is het een andere vorm van pijn. Je krijgt er geen blauw oog maar een mooie baby voor terug,” zeg ik blij. 

Ik heb maar even achterwege gelaten, dat je er daarnaast ook nog iets anders blauws bij krijgt, want ze heeft haar wenkbrauwen en neus al opgetrokken. “Maar wat voor andere vorm van pijn dan?”, vraagt ze. Ik zeg: “Nou, een beetje in golven. Dan weer even niet en dan weer wel.” 

Blijkbaar neemt ze geen genoegen met dit antwoord. “En hoe lang duurt dat dan ‘die golven?” Ik zeg: "Bij jou duurde het 23 uur en bij je zus maar 4 uur. "WAAAT? Dat is bijna een dag", schreeuwt zij nu ook bijna. "Ja", zegt de jongste, "Ik was sneller naar buiten, want ik was lekker televisie aan het kijken, maar wilde ook buiten spelen. We hadden daar toch allebei een kamer in jouw buik mama?" En dankzij de jongste neemt het verhaal nu een andere wending: een ruzie over wie in mij de grootste kamer had.

“Mama, wat was er eerder het zaadje of de bloem?” Aha, ik had al eens geschreven dat mijn oudste een hoog filosofische inslag heeft als het gaat om de vraagtekens des levens. “Nou lieverd, over die vraag wordt al heel lang nagedacht. Wat was er volgens jou eerder, de kip of het ei?”, vraag ik. “De kip”, antwoordt ze stellig, maar terwijl ik haar vraag, waar die kip dan vandaan komt, zie ik ook bij haar het kwartje vallen. En dat op je negende! 

Ik vertel haar dat hiermee eigenlijk indirect de vraag gesteld wordt: waar kom de mens vandaan? “En waar komt de mens vandaan?”, vraagt ze meteen. “Vraag dat maar aan je vader.”, zeg ik. Hahaha, lekker afschuiven dit soort vragen. 

Maar zie daar. Mijn partner heeft zijn roeping gemist! Ik ben er echt van overtuigd! Vol overgave legt hij mijn dochter in een notendop de evolutie-theorie uit. Van pantoffeldier tot de mens. Ik ben diep onder de indruk. Mijn dochter ook. “En waar is het zwarte gat”, hoor ik haar even later vragen. ...Zet ‘m op papa!

Maar blijkbaar is het iets dat ook de jongste bezig kan houden. Dat gaat alleen nog op het niveau van: Ik dronk toch melk uit jouw borst? Al heel lang niet meer, toch? En heb je dan nu oude melk? Of: "Mama, ik heb op een olifant gezeten, toch?" Ik ontken, maar ze toont me een foto van mezelf zwanger op een olifant, tijdens een suf toeristisch tripje in Thailand. Inderdaad zwanger van haar. "Wel!" zegt ze. "Kijk maar. Niet liegen, hè mama!". Ja, soms is het even schakelen tussen de twee ‘belevingswerelden’ van mijn dochters.

Deze week kwamen hun werelden weer prachtig samen. In de herfst verbaasden ze zich nog samen over de geverfde billen van de schapen en deed ik nog een korte uiteenzetting over diverse kunstuitingen. Maar deze week zag ik naast de eerste krokusjes in het wild, ook een lammetje in de wei. Ik dacht, dit is mijn insteek om nog eens terug te komen op de ‘kip en het ei’. 

Ik zei blij: "Kijk, de lammetjes komen weer!", waarop de jongste tegen de oudste zegt: "Ja, dat komt door de verf. Moet je dus mee oppassen. Met verf." Ik riep: "Haha, hoezo dat nou?'" De jongste begon te vertellen dat de ram geverfd werd, zodat de boer precies kon zien met welke schapen de ram had gevreeën. Ik wilde ook nog een duit in het zakje doen ter bevestiging dat ik het begreep en begon over een zaal vol jongens en één meisje met rode lippenstift, maar al snel werd mij de mond gesnoerd. 'Mama met haar domme grapjes.' Voor ik het wist, ging het opeens over de hond van de oppas die 'lekte'. Sorry!? "Ja, bloed. En de andere hond likte het op van de vloer." He gatver!  

"Heb jij dat ook?", vraagt de oudste. "Wat? Dat ik lekkend door het huis loop en een spoor van bloed na laat," vraag ik lollig. "De oppas zegt dat alle vrouwen dat hebben één keer in de maand. En dat dat begint zo rond je elfde." De jongste begint inmiddels keihard te huilen op de laatste zin van haar zus.  "Ja,", zegt de oudste er nog een schepje bovenop doende. "Jij, dus ook." Ik zeg: "Ja, dat heet ongesteld zijn of zoals ze in België zeggen 'de maandstonden'." Ik wil een hele uiteenzetting beginnen waar dat woord vandaan komt. Ook om de gemoederen een beetje te bedaren. Maar dan roept de oudste opeens: "Maar dat is bij mij over twee jaar!"....

Sorry. Sommige dingen vallen ook nog even buiten mijn belevingswereld...

Femke

Femke Terra is moeder van twee dochters en runt Event op Locatie, een bedrijf dat onder het motto 'Life is too short for boring parties' feesten op locatie organiseert die helemaal worden afgestemd op jouw wensen en dromen. Daarnaast is ze druk bezig met haar nieuwe bedrijf TerraPaviljoen. Meer info: Event op Locatie en Terrapaviljoen.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond