15 apr 2013

'Als ik stop met huilen, mag ik dan een ijsje?'

Redactie
'Als ik stop met huilen, mag ik dan een ijsje?'

De Nederlandse Femke Terra werkte als producer bij televisie, maar besloot destijds haar bestaan als hardwerkende, zelfstandige vrouw op te geven en voor haar twee jonge kinderen te zorgen. 

 

Mijn dochter van vier doet niets wat ze niet wil. Iets wat je in je latere leven vooral wordt aangeraden te doen, om maar een gelukkig mens te zijn, maar als moeder moet ik het nu toch soms de kop indrukken. Voor je het weet heb je een anarchist gekweekt of een jongere die denkt dat een feestje in Haren moet kunnen. 

‘Nee’, is haar favoriete woord. Soms helpt het als ik een vraag anders stel, bijvoorbeeld: Jij wilt geen ijs, hè? En dan is nee, dus opeens ja.

Haar houding heeft tot gevolg, dat er vaak met haar wordt onderhandeld om toch ergens te komen. En ze is er goed in. Nu kun je als buitenstaander zeggen: “Ja, daar ga je al. In zekere zin geef je toe. Zo krijgt ze toch altijd haar zin?” Maar deze moeder is niet op haar achterhoofd gevallen! Mijn onderhandel-capaciteiten zijn ook niets mis. Zo ben ik heel goed in haar het gevoel te geven dat ze over iets kan onderhandelen. ‘Spruiten of spinazie?’ Of: ‘Je gaat nu naar bed, maar waar wil je je hoofd? Aan het hoofd- of het voeteneind?’

Soms ga ik te ver, dat weet ik ook wel. Zo weigerde ze laatst op het consultatie-bureau de ogentest te doen. Ik zei: “Als je nu even mee werkt, krijg je een snoepje.” Natuurlijk deed ze meteen de ogen-test, wanneer ik zei: “Maar ik heb niet gezegd, ‘wanneer’ je een snoepje krijgt.” Ik kreeg hier toch wel een iets afkeurende blik van de consultatie-bureau-mevrouw.

Hahaha, hoe dan ook: afleiding werkt! Het is ook heel lang gelukt om mijn kleintjes in de auto-stoel te krijgen, door te zeggen: “Kijk, daar vliegt een roze olifant.” De seconde waarin het lijfje stijf als een plank, even verslapte om naar de lucht te kijken, was net genoeg voor het inhaken van een auto-gordel. Inmiddels zegt ze het ook tegen mij, als ik iets niet mag zien. Soms speel ik het spel mee en hoop dat ze deze truc vergeten is, tegen de tijd dat ik een vergeetachtige bejaarde ben.

Ja, en zo valt een appel dus niet ver van de boom. En ik moet toegeven, het levert haar vaak wat op. Zo moesten we voor een aantal onderzoeken in het ziekenhuis zijn. Iets wat met haar al geen makkelijke opgave is, omdat ze door een traumatische ziekenhuis-opname, een totale aversie heeft tegen witte jassen. Eerst bloedprikken, zes buisjes, door flink wat afleiding maar één ‘au’ gehoord. Echt een bikkel, maar toen het klaar was en de pleister er werd opgeplakt, schreeuwde ze de hele afdeling bij elkaar. En jawel, daar kwam de eerste ‘cadeaubox’ met stickervellen vol paarden, smiley’s en Hello Kitty’s. Ze wist het.

Toen naar de kinderarts. Mega-argwanend, maar hij kon het ijs een beetje breken met een mooie balpen van het ziekenhuis. Toen voor een hart-echo. Nou mooi niet! Geen belofte van mijn kant hielp: geen ijs, niet spelen bij haar nichtje, niet bij mij in bed mogen slapen, geen cadeautje uit de winkel. En dat terwijl er alleen een beetje gel op haar borst moest, zodat er een echo gemaakt kon worden. Letterlijke tekst tegen de arts (zo ook genoteerd in haar dossier): “Gel is niet voor op je borsten, maar voor in je haar.” Ok, dan nog maar even op de gang wachten of ze nog van gedachten zou veranderen en daar kwam de verpleegster al aan met een handpop van Miss Piggy. Of ze die dan wilde hebben in ruil voor het onderzoek? Ja hoor, tuuuuuurlijk.

Tot slot nog een ander soort scan. Nadat ze ook deze arts twee fluorescerende markers had afgetroggeld, liet ze het toe. Ik denk ook dat het kwam, omdat hij haar beloofde een voortand weg te toveren en dat ook deed, maar het hem niet meer lukte om hem terug te toveren. Zielig, vond ze het waarschijnlijk. Ook een tik van haar moeder: Snel iets zielig vinden. Ze had nog niet gezien, dat hij de tand sowieso al miste. En zo gingen we met een tas vol spullen naar huis en was de belangrijkste test, een hart-filmpje’ dus niet gedaan. Voor de volgende keer meteen geregeld dat het belangrijkste als eerste moet gebeuren bij dit soort karakters.

Het grappige is dat ze op school poes-lief is en nergens over onderhandelt. ‘Dat is meestal zo: Thuis zus, op school zo. Je moet je pas zorgen gaan maken als ze thuis poes-lief zijn en buiten de deur onhandelbaar’, vertelde iemand mij laatst. Hoewel ze, de laatste tijd wel denkt, thuis met piepen & huilen wat te kunnen bereiken in plaats van te praten. Die kant gaan we dus niet op! Liever wat onderhandelen, dan een piepkuiken!

‘Oké, als ik stop met huilen, mag ik dan een ijsje?’

Femke

Behalve moeder is Femke Terra de bezielende kracht achter het bedrijf Ceremonie op Locatie.

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond