Adem in, adem uit

21-09-2011
Niki
Adem in, adem uit

De Nederlandse Femke Terra werkte als producer bij televisie, maar onlangs besloot ze het bestaan als hardwerkende, zelfstandige vrouw op te geven en voor haar twee jonge kinderen te zorgen. En dan is er ook nog meneer Femke, een Vlaming die wel eens te hard werkt en ja: toch wel een andere cultuur met zich meebrengt.

"Wacht maar tot je zelf kinderen hebt", kreeg ik wel eens te horen, toen ik nog onbezorgd kinderloos was. "Als je ze eenmaal hebt, sterf je soms duizend doden. De stomste dingen overkomt ze." Op dat moment, dacht ik, dat ik wel wat nuchterder was dan elke gemiddelde andere ouder, maar nee: HET IS WAAR!

Ik zie mezelf nog tandenpoetsen, terwijl mijn jongste om mijn benen heen drentelde. Op een gegeven moment keek ik naar beneden, staat ze daar met de kop van het scheermes van mijn partner in haar mond. Lipjes keurig op elkaar, handvat als een lolly stokje uit haar mond en me super lief aankijkend met haar grote bruine ogen. Gillet the best a man can get! Aaaaaaaaaagh! Wat moet je doen? Je kan moeilijk aan het mes gaan trekken. Het ging als een waas voorbij en ze kan nog steeds praten, dus ik heb toch iets goed gedaan.

Zelf heb ik ook een rijtje van deze idioterie op mijn conto staan: Vastzitten met mijn duim in de fles roosvicee, want niets is lekkerder dan duimen met een sappige zoete duim. Of de anti-conceptie-pilstrippen van mijn moeder opgesnackt als zijnde lekkere snoepjes. Sindsdien scheer ik mijn snor. Tussen de zoldertrap door naar beneden gevallen, recht op mijn hoofd. Eventjes knock-out, maar volgens mij geen blijvende schade, hoewel vrienden daarover anders denken. Een cola-fles gevuld met spiritus leeg gedronken. Ik had 'm gevonden in de garage van mijn ouderlijk huis. Niet slim van mijn ouders, maar zij wisten wat te doen! Ik kan me herinneren dat ik mega veel melk moest drinken.

Kinder-EHBO

Als je maar weet hoe je moet handelen! Dus gaf ik mezelf op voor een cursus Kinder-EHBO. Wat te doen als ze stikken, zich verbranden, vallen, ziek zijn en ga zo maar door. Ik ben geslaagd. Nu de praktijk: neem deze week. Ik pak de boodschappen uit de achterbak van mijn auto, terwijl mijn dochter van zes aan het uitstappen is. Ze gooit de autodeur dicht en ik hoor aan het gegil dat volgt, dat er iets goed mis is. Dat is nu wel een voordeel aan je eigen kinderen: Je hoort al snel of een huil nep is of echt. Deze was echt.

Ik gooide de boodschappen door de lucht en ren om de auto naar haar toe. De deur zat dicht en vier vingers ertussen. Dat beeld! Wat volgt: weg knowhow EHBO-cursus, weg helderheid, weg nuchterheid. Weg....dragen kon je me. Ik rukte de deur open en rende, nu ook gillend, met het kind in mijn armen naar mijn partner.

Maar wederom wat een wonder! In het ziekenhuis, bleek weer niets zo buigzaam als een kinderlijf. Je vraagt je soms echt af, hoe ze er ongeschonden vanaf komen. Mijn hart had het zwaarder te verduren. Ik nam me voor voortaan toch wat minder hysterisch te reageren.

Bloeduitstorting

En zo rende ze nog geen twee weken later keihard van de ene kant, naar de andere kant van het huis. Aanleiding was het horen van de begin-tunes van haar favoriete tv-programma. Ze gleed vervolgens uit en viel precies met het bot van haar wang, op de punt van het opstapje naar de opkamer. Wederom doffe ellende. De volgende ochtend was de bloeduitstorting uitgezakt naar haar oog.

En neem van mij aan: Je dochter met een blauw oog naar school sturen, is pas echt vragen om ellende. Hoeveel mensen mij niet hebben gevraagd, of erger nog, aan haar hebben gevraagd of papa en mama losse handjes hebben. Moet je vervolgens aan je kind gaan uitleggen, dat er inderdaad ook ouders zijn die hun kinderen blauwe ogen slaan. Weer een stukje kinderonschuld weg. Over kindermishandeling gesproken!

Maar het zijn natuurlijk niet alleen de dingen, waarvan je hart stil gaat staan, maar ook de dingen waarvan je je af vraagt of dit nou niet echt de genen van je partner zijn. Hoeveel kinderen hebben er geen knikkers in hun neus gestopt. Of neem mij eigen zus: Een 'katje' van een wilgentak. Je weet wel, zo'n grijs zacht fluffy bolletje aan een tak van een wilg, die in de lente tevoorschijn komen.

Aan alle moeders: Adem in, adem uit. Dat is het beste. Je doet het goed. Hou vol. Je bent zelf ook oud geworden. Bedenk maar wat je zelf hebt uitgehaald en wat je ouders nog niet eens weten!" Aaaaaagh, zei ik dat? Dat laatste? Oh jee, er staan me nog heel wat slapeloze  nachten te wachten. 

Femke Terra

•foto Sharon-Anouk Brouns

 

Reageren

  • HTML niet toegestaan. URL's worden automatisch clickable.
    * E-mail adres wordt niet getoond